صلح امام حسن دست کم از قیام امام حسین با آن بُرد کلان نداشت
حجتالاسلام والمسلمین سیدهاشم بطحایی در گفتوگو با خبرنگار رسا با تسلیت فرا رسیدن سالروز وفات پیامبر اکرم(ص)، شهادت امام حسن مجتبی(ع) و امام رضا(ع) به بررسی جریان صلح امام حسن(ع) با معاویه پرداخت و با بیان اینکه امام حسن(ع) هیچگاه صلح با معاویه را نپذیرفت، بلکه تنها آتشبس را پذیرفت، گفت: حق و باطل هیچگاه با هم آشتی نداشته و ندارند.
وی با بیان اینکه دوستان نادان و نیمهراه که از همه آنچه امام حسن(ع) را رنج داد، برای ایشان بدتر بود، سبب شدند آن حضرت نه صلح بلکه آتش بس را در مقابل معاویه بپذیرد، افزود: امام(ع) حق است و معاویه باطل، حق و باطل با هم تباین و تضاد دارند و راه اهل حق با راه اهل باطل یکی نیست؛ بنابراین امام حسن(ع) هیچگاه صلح با معاویه را نپذیرفت.
این استاد خارج فقه حوزه علمیه قم با اشاره به طرفداران معاویه که افرادی مشرک بودند و نیز عدهای از مسلماننماها که با فریب و پولهای معاویه به امام خیانت کردند، افزود: امام(ع) تنها به مصلحت و برای حفظ جان عدهای از شیعیان که در اقلیت محض به سر میبردند، آتشبس را پذیرفتند، آتشبسی که حتی برخی دوستان هم از درک آن عاجز بودند.
وی گفت: امام(ع) در حالی که برای حفظ جان شیعیان و مصلحتی که میدانست، آتش بس را پذیرفت، اما برخی از دوستان نیمه راه، در مسیر امام(ع) قرار میگرفتند و با دهن کجی نسبت به آن حضرت از الفاظ زشت استفاده و چنان زخم زبانی میزدند که از زخم شمشیر و نیزه برای آن حضرت سهمگینتر بود.
استاد سطح عالی حوزه علمیه قم با اشاره به روایت پیامبر اکرم(ص) که فرمودند «حسن و حسین هر دو امامند و هر دو نماینده پروردگار عالم در روی زمین برای بشرند»، تصریح کرد: امام حسن مجتبی(ع) با علم، درایت، سیاست، پاکی، پاکزادگی و تمام ویژگیهایی که داشت، آتشبسی را پذیرفت که دست کمی از قیام حسینبن علی(ع) با آن بُرد کلان خود نداشت.
وی یادآور شد: امامت امام حسن(ع) در زمانی واقع شد که متأسفانه تزویر، زر و زور، مثلث شومی را در برابر این امام معصوم و مظلوم ایجاد کرده بود؛ از طرفی شهادت پدر بزرگوارش و از طرفی دیگر بار سنگین ولایت، زمامداری و اداره جهان بشر توحیدی بر دوش ایشان گذاشته شده بود.
این استاد حوزه علمیه اضافه کرد: آن بزرگوار در برابر چنین مسؤولیتها و فشارهای روحی با دشمنی معاویه و دستیاران مزوری چون عمر و عاص که در برابر ایشان صفآرایی میکردند از یک طرف و از طرفی دیگر با نادانان و عقل به چشمان و کسانی که به ثمن بخسی همه چیز خود را از دست میدادند، روبهرو بود.
وی به نقشه شوم عمر و عاص برای تمسخر امام حسن(ع) در مجلسی و پاسخ دندان شکن آن حضرت به این عمل اشاره کرد و گفت: عمر و عاص به خواست معاویه پیشنهاد کرد مجلسی را ترتیب دهند که در آن عدهای که فرهنگشان فرهنگ تمسخر و هوچیگری بود دعوت شده و به گونهای بنشینند که برای ورود امام حسن(ع) جایی در مجلس نباشد و ایشان دم در بنشینند.
حجتالاسلام والمسلمین بطحایی اضافه کرد: جلسه منعقد شد، امام(ع) پس از ورود، وقتی دیدند جایی برای نشستن نیست، دم در نشستند و در این زمان هر یک از هوچیها بنا کردند کلمات زشت و ناروایی را نسبت به پدر بزگوار و خود حضرت گفتن و دیگران نیز شروع کردند به خندیدند که پس از این تمسخرها، حضرت پاسخ یک یک افراد را دادند.
وی بیان داشت: امام حسن(ع) خطاب به کسی که از همه بدتر بود، فرمود «فلانی مثل تو برای من مثل پرندهای است که روی یک درخت کهنی مینشیند و سپس به درخت میگوید سفت بچست و ریشههای خود را محکم کن که میخواهم بلند شوم، در آن هنگام درخت به سخن آمده که نه نشستن تو برای من اهمیت داشت و نه بلند شدن تو. فلانی تو نه خودت برایم اهمیتی داری و نه حرفهایت». /920/ت302/ع