رهيافتي به دعاي روز دوازدهم ماه رمضان

اللهمَّ زَيني فيهِ بِالسَّترِ وَ العَفافِ، وَاستُرني فيهِ بِلباسِ القُنُوعِ وَ الكَفافِ، وَاحمِلني فيهِ عَلَي العَدلِ وَ الانصافِ، وامِنّي فيهِ مِن كُل ما اَخافُ، بِعِصمَتِكَ يا عِصمَه الخائِفين؛ خدايا در اين روز مرا بر زيور ستر و عفت نفس بياراي و به جامه قناعت و كفاف بپوشان و به كار عدل و انصاف بدار و از هر چه ترسانم مرا ايمن ساز، به نگهباني خود اي نگهدار و عصمت بخش خداترسان.
قناعت در امور مادي نقش بسزايي در پيشبرد معنوي دارد. فرد قانع براي كسب متاع دنيا به هر كاري دست نمي‌آلايد و خود را اسير هر قفسي نمي‌سازد. قناعت ثروتي ناتمام است كه فرد از آبشخور آن سال‌هاي سال سيراب مي‌شود و طعم تشنگي را نمي‌چشد. در روايت آمده است: «لا ثروه كالقناعه؛ هيچ ثروتي همانند قناعت نيست» چه اينكه فرد قانع حرص نمي زند؛ اما بايد توجه داشت كه قناعت با رياضت فرق دارد. رياضت آن است كه فرد، دنيا را ترك كند و اصلاً به آن روي خوش نشان ندهد كه اين، در بسياري از جاها پسنديده نيست؛ زيرا آدمي در اين خاك متولد شده است و اين زمين، براي بهره‌مندي وي آفريده شده و ميوه‌ها و نوشيدني‌ها و طعام‌هاي خود را در اختيار او قرار داده است؛ اما قناعت بهره‌مندي از طبيعت به مقدر اعتدال و عدم اسراف است، آن چيزي كه نعمت را مي‌افزايد و باعث خشنودي پروردگار مي‌شود.
هر مقدار قناعت در امور دنيوي مفيد است در امور معنوي به عكس است؛ يعني در امور معنوي بايد زياده خواه بود! در امور معنوي بايد هماره عطش داشت و به هر مقامي قناعت نكرد و بيش از آن را خواست. پس آنچه در ادعيه در پسنديده بودن قناعت آمده است، ويژه امور مادي است، چنان كه در دعاي روز دوازدهم ماه رمضان از خدا مي‌خواهيم ما را به جامه قناعت و كفاف بپوشاند.