رهيافتي به دعاي روز يازدهم ماه رمضان

اللهمَّ حَبِّب اِليَّ فيهِ الاحسانَ، و كَرِّه اِليَّ فيهِ الفُسُوقَ والعِصيانَ، وَ حَرِّم عَليَّ فيهِ السَّخَطَ وَالنيرانَ، بِعَونِكَ يا غِياثَ المُستَغيثينَ؛ خدايا در اين روز احسان و نيكويي را محبوب من و فسق و معاصي را ناپسند من قرار ده و در اين خشم و آتش قهرت را بر من حرام گردان، به ياري خود اي فريادرس فريادخواهان.
آنچه آدمي را از دايره عدالت خارج مي‌كند، فسق است. در تعريف فسق سخن‌هاي فراوان گفته شده است؛ برخي انجام دادن گناهان كبيره را دليل فسق مي‌دانند و بر اين باورند كه مرتكب كبيره، فاسق است. برخي ديگر مرتكب صغيره و كبيره را فاسق مي‌دانند و برخي ديگر مرتكب صغيره و كبيره را و كسي را كه خلاف مروت انجام مي‌دهد فاسق مي‌شمارند. خلاف مروت يعني كاري كه عرفاً مردم انجام نمي‌دهند يا براي افراد خاصي قبيح مي‌دانند.
از شرايط امام جماعت، عدالت است. عدالت در مقابل فسق است؛ يعني عادل فردي است كه فاسق نباشد و در تعريف آن گفته‌اند فردي كه مرتكب گناه نشود. از اين رو پشت سر فردي كه گناه انجام مي‌دهد نمي‌توان نماز خواند. بايد توجه داشت كه با همه استحبابي كه نماز جماعت دارد و سفارش فراواني كه به آن در روايات موجود است، چنانچه انسان پشت سر فردي كه فاسق است نماز بخواند، نماز او باطل است و بايد قضاي آن را به جا آورد.
فسق و پرهيز از آن چنان اهميت دارد كه قرآن از مسلمانان مي‌خواهد كه هر گاه فاسقي براي آنان خبري آورد، نخست درباره آن تحقيق كنند تا دچار خطا نشوندو پشيمان نگردند. در دعاي روز يازدهم ماه مبارك رمضان از خدا مي‌خواهيم تا فسق و عصيان را ناپسند ما قرار دهد.