رهيافتي به دعاي روز بيست و پنجم ماه رمضان

اللهمَّ اجعَلني فيهِ مُحِباً لاوُلِيائِكَ، وَ مُعادياً لاعدائِكَ مُستَنّاً بِسُنة خاتَمِ انبيائِكَ، يا عاصِمَ قُلوُبِ النَبيّين؛ خدايا مرا در اين روز محبّ دوستانت و دشمن دشمنانت قرار ده و در راه و روش به طريقه و سنت خاتم پيامبرانت بدار، اي عصمت‌بخش دل‌هاي پيامبران.
محبت به اولياي الاهي و دشمني با دشمنان پروردگار، دو بال پرواز در آسمان كمال و رستگاري است. آنان كه دل به محبت و دوستي دوستان خدا مي‌سپارند، گاه به آن مقام بار مي‌يابند كه خود از اولياءالله مي‌شوند. سرسلسله اولياي الاهي، پيامبر اكرم(ص) و اميرمؤمنان(ع) و فاطمه زهرا(س) و فرزندان پاك آنهايند كه قرآن مجيد و روايات و احاديث ما بسيار به محبت آن‌ها سفارش كرده‌ و آن‌ را عامل رستگاري و نشانه ايمان دانسته‌ است.
دشمني با دشمنان خدا نيز چنين است و ارزش و اعتبار آن به هيچ‌گونه، كمتر از محبت به اولياي خدا نيست. از اين‌رو در قرآن كريم و روايات و احاديث، بسيار به اين امر سفارش شده است. برائت از مشركين، از اعمال مهم حج شمرده شده است، آن چيزي كه در سال‌هاي گذشته خشم آمريكا، انگليس و رژيم صهيونيستي را برانگيخت، و چرا چنين نباشد؟ اين‌كه در يك روز همه مسلمانان در صفوف به هم فشرده در سرزمين حجاز، به راه افتند و شعار «مرگ بر آمريكا» و «مرگ بر اسراييل» سردهند، به حتم ناپسند دشمنان اسلام خواهد بود.
بايد بر اين مسئله تأكيد كرد كه مهر و محبت، منهاي اعلام برائت از دشمنان كم ارزش است. به همين دليل برخي از دولت‌هاي عربي كه به مسلمانان مهر مي‌ورزند و رهبران و امامان آنها را مي‌ستايند، اما نسبت به دشمنان آنها سكوت مي‌كنند، سخت در اشتباهند؛ چه اينكه تولي بايد با تبري همراه باشد؛ و اين‌گونه است كه در دعاي روز بيست و پنجم ماه رمضان از خدا مي‌خواهيم كه ما را محبّ دوستانش و دشمن دشمنانش قرار دهد.