رهيافتي به دعاي روز بيست و چهارم ماه رمضان

اللهمَّ اِنّي اَسْئَلُكَ فيهِ ما يُرضيكَ وَ اَعُوذٌبِكَ مِمّا يُؤْذيكَ وَ اَسئَلُكَ التَّوْفيقَ فيهِ لِأَنْ اُطيعَكَ وَ لا اَعْصِيَكَ يا جَوادَ السّائِلينَ؛ خدايا، در اين روز از تو مي‌خواهم آنچه رضاي تو در اوست و به تو پناه مي‌برم از آنچه تو را ناپسند است و از تو توفيق مي‌خواهم كه در اين روز به فرمان تو باشم و نافرماني نكنم، اي عطاكننده سؤال كنندگان.
توفيق رفيق همه كس نمي‌شود! اگر كتاب زندگاني عالمان عامل و عارفان واصل را ورق بزنيم و در سيره عملي آن فرزانگان خوش بينديشيم، درمي‌يابيم كه توفيق رفيق همه كس نمي‌شود. آن مردان بزرگ را چنان توفيقي بود كه همه لحظات زندگانيشان سرشار از معنويت بود و خدا هر آن، بر بركات عمر آنان مي‌افزود.
در زندگاني علامه مجلسي بينديشيم. در عمر كوتاه خود بيش از صد كتاب تأليف نمود! در زندگاني علامه طباطبايي تدبر كنيم. در عمر كوتاه خود مجموعه نفيس و گرانقدري چون الميزان را _ كه هم‌اكنون از بهترين كتب تفسير قرآن در عالم است _ تدوين كرد. در سيره علامه اميني درنگ كنيم. در عمر كوتاه خود كتاب الغدير را گردآورد كه هم‌اكنون بهترين كتاب در مباحث مربوط به امامت و اثبات ولايت اميرمؤمنان(ع) و فرزندانش شناخته شده است.
آنچه در زندگاني اين بزرگان پر روشن است، بركتي است كه ساعات و لحظات عمرشان را فرا گرفته است؛ چه‌اينكه ما خود به چشم مي‌بينيم گاه از صبح تا غروب به فعاليت پرداخته‌ايم، اما شبانگاه وقتي به فعاليت‌هاي خود مي‌انديشيم، احساس مي‌كنيم روزمان گذشت و بي‌فايده به اتمام رسيد، و نيز احساس مي‌كنيم كه اوقاتمان بي‌بركت شده است، و اين خود نشانه كم‌توفيقي ماست. آري، توفيق رفيق همه كس نمي‌شود.
در دعاي روز بيست و چهارم ماه رمضان از خدا مي‌خواهيم كه توفيقمان دهد تا به فرمانش باشيم و از گناه اجتناب كنيم.