رهيافتي به دعاي روز بيست و ششم ماه رمضان

اللهمَّ اجعَل سَعيي فيهِ مَشكُوراً، وَ ذَنبي فيهِ مَغفُوراً وَ عَمَلي فيهِ مَقبُولاً، وَ عَيبي فيهِ مَستُوراً يا اَسمَعَ السامعين؛ خدايا، در اين روز كوششم را بپذير و گناهانم را در اين روز ببخش و عملم را مقبول و عيبم را مستور گردان، اي شنواترين شنوندگان.
بخش‌هاي گوناگون اين دعا بسيار دل‌انگيز است: نخست از پروردگار مي‌خواهيم كه كوشش ما را پذيرا باشد. آري، تلاش و كوشش گاه به نتيجه مي‌رسد و گاه عقيم مي‌ماند؛ اما تلاشي كه در راه خدا باشد، اگر به نتيجه دلخواه ما نيز نرسد، عقيم نيست؛ زيرا پروردگار آن را خواهد پذيرفت و به نيت آن عمل و تلاش فرد پاداش مي‌دهد. بسياري از نهضت‌هاي اسلامي در طول تاريخ عقيق ماند و به تشكيل حكومت اسلامي نينجاميد، اما خداوند به رهبران آنها _ كه اغلب عالماني رباني بوده‌اند _ پاداش عطا مي‌كند و سعي آنها در اين مسير پذيرفته خواهد شد. اين‌گونه است كه امام خميني(ره) هماره مي‌فرمود: «ما مأمور به وظيفه هستيم نه نتيجه».
پر واضح است كه اگر عمل با نتيجه همراه باشد، شيرين‌تر و دلپذيرتر خواهد بود، اما چنانچه عمل بي‌نتيجه يا كم‌نتيجه نيز بماند، آن كه به وظيفه خود به خوبي عمل كرده است، خشنود و سربلند خواهد بود و مشمول رضايت الهي.
عمل به وظيفه و تكليف، از اصول مهم و اساسي زندگاني بسياري از علماي ما بوده است. آنان چنانچه نسبت به چيزي احساس تكليف مي‌كردند، تا پاي جان در آن راه مي‌كوشيدند و تاريخ گواه است كه بسياري از آنان جان خود را نيز در اين راه از دست داده‌اند.
در دعاي روز بيست و ششم، از خدا مي‌خواهيم كه سعي ما را در راه خود بپذيرد و گناه ما را ببخشد.