خداوند دوست دارد افراد با فضیلت در جامعه شناخته شوند

به گزارش خبرنگار خبرگزاری رسا، آیت الله محمد تقی مصباح یزدی در ادامه شرح صفات متقین به مساله ستایش و نکوهش اشاره کرد و گفت: ستایش یا نکوهش کردن بنابر شرایط گاهی در حد وجوب است. در مواردی درمان یک درد است و در مواردی مذموم و در برخی دیگر حرمت دارد.

وی مهمترین عامل در تغییر حکم برای ستایش کردن یا نکوهش کردن شخص یا چیزی را نیت و انگیزه انسان قلمداد کرد.

رییس موسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی (ره) در بخش دیگری از سخنان خود به مساله ستایش پرداخته و خاطر نشان کرد: ستایش کردن آثار و برکاتی در جامعه دارد، از جمله اینکه باعث رواج فضیلت در جامعه، شناخته شدن افراد مفید در جامعه و حل گرفتاریهای مردم می شود.

وی افزود: خداوند دوست دارد افراد با فضیلت در جامعه شناخته شوند، لذا شناخته نشدن خوبی ها مطلوب نیست و باعث بی رونقی خوبی ها و محروم شدن جامعه از افراد مفید می شود.

استاد حوزه علمیه قم به یکی از برکات ستایش اشاره کرد و اظهار داشت: این مساله علاوه بر آثار اجتماعی آثار فردی نیز برای ستایش گر دارد. در صورتی که فرد مبتلا به بیماری حسد باشد با ستایش کردن افراد ممتاز می تواند مانع رشد و طغیان این بیماری شود. زیرا ممکن است حسد به قدری در روح انسان تاثیر بگذارد که انسان اقدام به قتل دیگری کند. داستان های قرآنی فرزندان آدم (ع) و داستان حضرت یوسف (ع) از مهمترین نمونه های طغیان و بحران حسد در روح انسان هاست. از این رو اولین خونریزی روی زمین نتیجه حسد فردی به موفقیت برادرش بود که منجر به قتل او شد.

آیت الله مصباح یزدی در ادامه نوع دیگری از ستایش را مورد بررسی قرار داده و گفت: ستایش کردن افراد در مقابل خودشان ارزش اخلاقی ندارد و غالبا آفت دارد. از این رو روایتی که می فرماید به صورت ستایش گران خاک بپاشید قابل تامل است زیرا قدر مشخص در جایی است که ستایش شونده دارای مقام دنیایی یا ثروت بوده یا اینکه با اوصافی مدح شود که در حد آن ها نباشد.

استاد علوم عقلی حوزه علمیه قم در ادامه به چگونگی برخورد با ستایش گران اشاره کرده و افزود: اگر انسان در مدح و ذم دیگران تعادل خود را از دست بدهد ممکن است دچار انحراف و گمراهی شود.

وی ادامه داد: اوایل انقلاب شخصی نسبت به استاد خود می گفت وی در تمام علوم از تمام علماء افضل است. مدت کوتاهی بعد به خاطر مسایلی از انقلاب جدا شد و به عراق گریخت در رادیو بغداد و خطاب به همان استاد خود به بدترین شکل دشنام و ناسزا می گفت.

وی در بخشی از سخنان خود چگونگی عیب گویی مردم را برای مردم شرح داد و اظهار داشت: در برخی از مواقع عیب گویی و نکوهش کردن برخی واجب است زیرا به همان دلایلی که ستایش کردن افراد مفید و ارزش ها در جامعه مطلوب است، به همان دلایل نکوهش ضد ارزش ها و بدی ها نامطلوب است. خسارت های جبران ناپذیر به خانواده ها و اجتماع ممکن است با بیان به موقع عیب فرد یا افرادی بوجود نیاید و این مساله نوعی امنیت در خانواده و اجتماع پدید می آورد./پ202