سیر و سلوک عرفانی جز از طریق دین حقیقی میسر نیست

به گزارش سرویس پیشخوان خبرگزاری رسا، حجت‌الاسلام عبدالحسین خسروپناه، عضو هیئت علمی پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی در نشست عرفان‌های کاذب و رسالت روحانیت طی سخنانی گفت: عرفان عبارت از شناخت باطن عالم از طریق کشف و شهود است و سیر و سلوک نیز ابزار و وسیله‌ای برای رسیدن به این کشف و شهود است.

وی ادامه داد: اگر منبع معرفت شهودی قلب انسان باشد، ابزارش سیر و سلوک است و اگر سیر و سلوک درست باشد کشف و شهود هم الهی و درست خواهد بود.

خسروپناه عنوان کرد: فرق حکمت متعالیه با عرفان عملی و نظری نیز در این موضوع است، که سیر و سلوک را عرفان عملی و محصول آن را عرفان نظری می‌نامند و مبرهن‌سازی و برهان ساختن برای کشف و شهود را حکمت متعالیه می‌گویند.

وی ادامه داد: سیر و سلوک جز از طریق دین حقیقی میسر نمی‌شود، اگر سیر و سلوک غیردینی باشد، عرفان نیز کاذب می‌شود و حتی اگر دینی هم باشد، اما از دین محرف بهره برده باشد، باز هم سیر و سلوک ناقص خواهد بود.

این محقق دینی اظهار کرد: برخی عرفان‌ها هستند که حتی از اسلام هم بهره برده‌اند، اما چون مجموعه عرفان آن‌ها آمیخته به حق و باطل است و حتی ممکن است شهودی حقیقی هم داشته باشند، اما در مجموع سیر و سلوک آن‌ها حقیقی و درست نیست.

خسروپناه در ادامه گفت: مجموعه عرفان ها به دو دسته بومی و غیر بومی تقسیم می شوند و بومی ها نیز به ترتیب کثرت پیروان اهل حق، نعمت اللهی گنابادی، ذهبیه و ... هستند.

وی ادامه داد: اگرچه این فرقه ها مدعی اند که شیعه اثنی عشری هستند اما التقاطی اند و سیر و سلوک آنان حقیقی نیست و آمیخته ای از اسلام، زردشتی، مسیحیت، هندو، بودیزیم و ... است.

به گزارش ایکنا، وی تاکیدکرد: این فرقه ها حتی از قرآن و روایات هم بهره می برند و قرآن را سراسر تاویل می کنند و تاویل گرایی و التقاط دو ویژگی بارز این فرقه ها است. /د103