آیت الله احمدی: علامه اشرفی از خانواده علم و فقهاهت بود

به گزارش خبرگزاری رسا، متن زیر مصاحبه دبیرخانه اولین کنگره ملی علامه سعید العلما و ملا محمد اشرفی، از علمای برجسته استان مازندران با آیت الله محمد حسین احمدی، استاد برجسته حوزه علمیه قم است که چندی پیش در دیدار با وی طرح شد و به شرح ذیل خدمت علاقه مندان ارائه می شود.

س: ضمن تشکر ازجنابعالی به خاطر فرصتی که در اختیار ما قرار دادید، لطفاً ابتدا پیرامون ویژگی های برجسته علمای دین توضیحاتی بفرمایید.

ابتدا تشکر می کنم از این قدم بزرگ شما که برای احیا یاد و نام این دو عالم بزرگ علامه سعید العلماء و علامه اشرفی در استان مازندران برداشته شد.

 

متأسفانه این دو عالم بزرگ شیعه از یاد ها رفته اند و شنیده ایم که مزارهاشان هم متروکه شده است. انشا الله به برکت این کنگره عظیم بارگاه این شخصیت های تاریخی احیاء شود و مورد توجه عموم قرار گیرد.

در پاسخ سؤوال شما باید عرض کنم، ما وقتی زندگی عالمان بزرگ دینمان را نگاه می کنیم می بینیم چند ویژگی مهم در زندگی اشان یافت می شود که می تواند الگو قرار گیرد:

ویژگی اول خشیت و ترس از خدا ست که در تمامی ابعاد و زوایای زندگی شان به چشم می خورد. چنان که قرآن کریم می فرماید « انما یخشی الله من عباده العلماء» عالمان دین از خدا خوف و خشیت دارند. چون آنان همواره خود را در محضر خدا باری تعالی می دیدند، لذا حضور خدارا در سراسر زندگی اشان لمس می کردند و به خود در محضر او جرأت نمی دادند که به گناه آلوده شوند.

ویژگی دوم آن تعهد دینی، درد دین و دلسوزی برای مکتب بوده است. اگر آنان خلاف و منکری در جامعه مشاهده می کردند واقعاً می سوخته و زجر می کشیدند. احساس مسؤولیت و درد می نمودند. نمی توانستند وجود منکرات را در جامعه تحمل نمایند. لذا شما زندگی مرحوم سعید العلماء را ببیند. ایشان وقتی نفوذ فرقه های ضاله را در منطقه اش مشاهده نمود، چگونه به خروش آمد و چقدر صدمات و سختی ها رامتحمل شد تا توانست این منکر را از جامعه دور نماید.

ویژگی سوم همان عشق و ارادت ویژه ی آنان به مکتب اهل بیت و ساحت مقدس امامان شیعه(ع) بود.

شما اگر در زندگی فقها و علما ی بزرگ دقت کنید می بینید آنان همواره دوست داشتند در جوار یکی از امامان شیعه زندگی کنند، لذا همیشه بسوی کربلا یا نجف یا کاظمین رهسپار می شدند.

در زندگی مرحوم حاجی اشرفی نقل نموده اند ایشان وقتی وارد حرم مولا امیر المومنین (ع) می شد، حالات و مقاماتش اصلاً قابل وصف نبود. از خود بی خود می شد، گاهی حالت غشوه و بیهوشی به ایشان دست می داد و افراد احساس می کردند ایشان جان باخت و از دنیا رفت.

مرحوم علامه اشرفی از خانواده علم و فقهاهت بود. پدر ایشان مرحوم ملا محمد مهدی از علمای بزرگ منطقه و فرد بسیار وارسته و پرهیزگار بود. فرزندش ملا محمد اشرفی از همان کودکی بخاطر عشق فراوان به فراگیری معارف دین بسوی تحصیلات علوم اسلامی گام برداشت. آوازه علامه دوران مرحوم علامه سعید العلماء ایشان را از بهشهر به سوی حوزه ی علمیه بابل فراخواند و ایشان جهت بهره برداری از محضر این عالم بزرگ راهی بابل شد و از محضر آن عالم بزرگ بهره های فراوان برد او سپس راهی عتبات عالیات شد و مدتی در محضر آیت الله سید محمد حسن شیرازی و بعد در مجلس درس خاتم الفقها شیخ مرتضی انصاری حاضر شد و آنگاه خود به عنوان یکی از استوانه ی عظیم علم و معنویت در نجف اشرف شهرت یافت. او در سنین جوانی به در جه اجتهاد نایل شد و مجدداً راهی بابل شد و مرجعیت شیعه را عهده دار شد و در سراسر کشور مقلدین فراوانی از ایشان تقلید می نمودند. حتی بزرگانی مانند حاج آقا حسین فاطمی نیز از ایشان تقلید می نمودند.

خوشبختانه شخصیت علامه اشرفی در کتب رجال و تراجم بازتاب خیلی خوبی دارد، برخلاف استادشان علامه سعید العلماء که در این کتب کمتر از ایشان نام برده شد و یا خیلی با اجمال و ابهام اشاره گردید.

در مورد مرحوم اشرفی، شیخ آقا بزرگ تهرانی در الذریعه آیت الله ملا حبیب شریف کاشانی در کتاب        «لباب الالقاب، مرحوم آیت الله تنکابنی در«قصص العلماء »، صاحب «ریحانه الادب »، « اعیان ااشیعه» و کتاب «مکارم الآثار » مطالبی راجع به ایشان بیان نمودند.