رهيافتي به دعاي روز پنجم ماه رمضان
اللهمَ اجعَلني فيهِ مِنَ المُستَغفِرينَ، واجعَلني فيهِ مِن عِبادكَ الصالِحينَ القانِتينَ، واجعَلني فيهِ مِن اَولِيائِكَ المُقرَبينَ بِرَافتِكَ يا اَرحَمَ الراحِمين؛ خدايا، مرا در اين روز از توبه و استغفار كنندگان قرار ده و از بندگان صالح مطيع خود مقرر فرما و هم در اين روز مرا از دوستان مقرب درگاهت قرار ده، به حق رأفتت اي مهربانترين مهربانان.
در روايات آمده است، توبه و استغفار، گذشتهها را ميپوشاند، رحمت را فرود ميآورد، گناه را ميزدايد و موجبات خشنودي خدا را فراهم مياورد؛ در روايت آمده است: شادي خداوند از توبه و استغفار بندهاش، بيشتر است تا شادي مردي كه در شبي تار، شتر و ره توشه خود را گم كند و سپس آن را بيابد. نيز آمده است: هر آينه شادي خداوند از توبه بنده خود بيشتر است تا شادي نازايي كه بچه ميآورد و گمكردهاي كه گمشده خود را مييابد و تشنهاي كه به آب ميرسد.(1) خداوند در قرآن مجيد، همگان را دعوت به توبه ميكند: «توبوا اِلَي اللهِ جَميعاً اَيُها الْمؤمِنونَ لَعَلَّكُم تُفلِحونَ؛(2) اي مؤمنان، همگي به درگاه خدا توبه كنيد باشد كه رستگار شويد».
كميل بن زياد ميگويد از امام علي (ع) پرسيدم: مرز استغفار چيست؟ آن حضرت فرمود: اي پسر زياد، توبه! پرسيدم: همين كافي است؟ امام فرمود: نه! عرض كردم:پس چه؟ فرمود: هرگاه بنده مرتكب گناهي شود بايد با حركت دادن بگويد: از خدا آمرزش ميخواهم؛ عرض كردم: حركت دادن يعني چه؟ فرمود: با حركت دادن لبها و زبان، به طوري كه بخواهد حقيقت استغفار را نيز به دنبال داشته باشد. عرض كردم: حقيقت چيست؟ فرمود: تصديق در دل و عزم در بازگشتن به گناهي كه از آن آمرزش خواسته است. كميل: هر گاه چنين كند تمام است؟ امام: خير، هنوز به ريشه استغفار نرسيدهاي! كميل: پس ريشه استغفار چيست؟ امام: بازگشت به توبه از گناهي كه از آن آمرزش خواستهاي...(3)
در دعاي روز پنجم ماه رمضان از خدا ميخواهيم ما را جزو استغفار كنندگان قرار دهد.
1: ر.ك: ميزان الحكمه، ج 2، صص 636 -639.
2: سوره نور، آيه 31.
3: بحارالانوار، ج 6، ص27.
در روايات آمده است، توبه و استغفار، گذشتهها را ميپوشاند، رحمت را فرود ميآورد، گناه را ميزدايد و موجبات خشنودي خدا را فراهم مياورد؛ در روايت آمده است: شادي خداوند از توبه و استغفار بندهاش، بيشتر است تا شادي مردي كه در شبي تار، شتر و ره توشه خود را گم كند و سپس آن را بيابد. نيز آمده است: هر آينه شادي خداوند از توبه بنده خود بيشتر است تا شادي نازايي كه بچه ميآورد و گمكردهاي كه گمشده خود را مييابد و تشنهاي كه به آب ميرسد.(1) خداوند در قرآن مجيد، همگان را دعوت به توبه ميكند: «توبوا اِلَي اللهِ جَميعاً اَيُها الْمؤمِنونَ لَعَلَّكُم تُفلِحونَ؛(2) اي مؤمنان، همگي به درگاه خدا توبه كنيد باشد كه رستگار شويد».
كميل بن زياد ميگويد از امام علي (ع) پرسيدم: مرز استغفار چيست؟ آن حضرت فرمود: اي پسر زياد، توبه! پرسيدم: همين كافي است؟ امام فرمود: نه! عرض كردم:پس چه؟ فرمود: هرگاه بنده مرتكب گناهي شود بايد با حركت دادن بگويد: از خدا آمرزش ميخواهم؛ عرض كردم: حركت دادن يعني چه؟ فرمود: با حركت دادن لبها و زبان، به طوري كه بخواهد حقيقت استغفار را نيز به دنبال داشته باشد. عرض كردم: حقيقت چيست؟ فرمود: تصديق در دل و عزم در بازگشتن به گناهي كه از آن آمرزش خواسته است. كميل: هر گاه چنين كند تمام است؟ امام: خير، هنوز به ريشه استغفار نرسيدهاي! كميل: پس ريشه استغفار چيست؟ امام: بازگشت به توبه از گناهي كه از آن آمرزش خواستهاي...(3)
در دعاي روز پنجم ماه رمضان از خدا ميخواهيم ما را جزو استغفار كنندگان قرار دهد.
1: ر.ك: ميزان الحكمه، ج 2، صص 636 -639.
2: سوره نور، آيه 31.
3: بحارالانوار، ج 6، ص27.
ارسال نظرات