رهيافتي به دعاي روز دهم ماه رمضان

اللهمَّ اجْعَلني فيهِ مِن المُتَوَكِّلينَ عَلَيْكَ واجْعَلْني فيهِ مِنَ الفائِزِينَ لَدَيْكَ واجْعَلْني فيهِ مِنَ المُقَرَّبينَ اِلَيْكَ بِاِحسانِكَ يا غايَهَ الطّالِبينَ؛ اي خدا مرا در اين روز از آنان كه بر تو توكل كنند و نزد تو فوز و سعادت يابند و از مقرّبان درگاه تو باشند قرار ده، به حق احسانت اي منتهاي آرزوي طالبان.
اعمال انسان بر دو گونه است: تعبّدي و توصلّي؛ اعمال تعبّدي به اعمالي مي‌گويند كه در آن قصد قربت شرط است؛ بدين معنا كه فرد بايد قصد كند كه آن كار را قربةً الي الله انجام مي‌دهد؛يعني آن عمل براي نزديك شدن به خدا انجام خواهد گرفت؛ عبادات همانند نماز و روزه از تعبّديات‌اند؛ يعني قصد قربت در آنها شرط است؛ اما برخي از اعمال انسان توصّلي‌اند؛ يعني در آنها قصد قربت شرط نيست و فرد مي‌تواند بدون نيت قربةً الي الله آنها را انجام دهد؛ همانند شستن پارچه نجس كه در آن قصد قربت شرط نخواهد بود. بنابراين اگر به طور اتفاقي، پارچه نجس را باد داخل آب كُري بيندازد و با برطرف شدن عين نجاست، تطهير آن انجام گيرد، آن پارچه طاهر است و احتياج به پاك كردن مجدد ندارد.
نيكان درگاه خدا گاه به جايي مي‌رسند كه همه اعمال آنها با قصد قربت انجام مي‌شود و هيچ كاري را جز با نيت قربةً الي الله انجام نمي‌دهند. آنها در همه حال به رضايت خدا از خود مي‌انديشند و مي‌كوشند حتي خواب و خوراك آنها رنگ و بوي خدايي به خود بگيرند. برخي تا آنجا پيش مي‌روند كه دست آنان، دست خدا، گوش آنان گوش خدا و چشم آنها چشم خدا مي‌شود و از هرچه غير او، چشم مي‌پوشند. اينان مقرّبين درگاه الهي‌اند. پر واضح است كه نزديك شدن به درگاه الهي، مستلزم آن است كه فرد صفات نيك و خداپسندانه بسيار داشته باشد. در دعاي روز دهم ماه مبارك رمضان از خدا مي‌خواهيم كه ما را از مقرّبان درگاه خود قرار دهد.