رهيافتي به دعاي روز سيزدهم ماه رمضان

اللهمَّ طَهِّرْني فيهِ من الدَنَسِ وِالْاَتْذارِ وَ صَبِّرْني فيهِ عَلي كائِناتِ الْاقْدارِ وَ وَفِّقْني فيهِ لِلتُّقي و صُحْبَةِ الأَبرارِ بِعَوْنِكَ يا قُرَّةَ عَيْنِ المَساكينِ؛ خدايا در اين روز مرا از پليدي و آلودگي‌ها پاك ساز و بر حوادث خير و شرّ قضا و قدرت صبر و تحمل عطا كن و بر تقوي و پرهيزكاري و مصاحبت نيكوكاران موفق بدار، به ياري خود اي مايه شادي و اطمينان خاطر مسكينان.
هم‌نشيني چه تأثيري در حيات آدمي دارد؟ آن مقدار مي‌دانيم كه در روايات ما اثر فراواني در هم‌نشيني انسان برشمرده شده است. هم‌نشين خوب گاه انسان را تا بالاترين پله‌هاي كمال سوق مي‌دهد، و به عكس هم‌نشين بد انسان را در حفيض خاك فرو مي‌نشاند و بال و پر پرواز وي را از او باز مي‌گيرد.
شگفت اين كه گاه انسان چنان به خود مغرور مي‌شود كه آثار هم‌نشيني ديگري را در خود منتفي مي‌داند و خود را فراتر از آن مي‌داند كه كسي در او اثر كند! و اين خود از مكايد شيطان است؛ چه اينكه خداوند بارها به پيامبران خود فرمان مي‌دهد كه نسبت به هم‌نشيني خود حساس باشند!
آن هنگام كه خاطرات دانشمندان بزرگ اسلامي و استادان اخلاق ديني را ورق مي‌زنيم، در مي‌يابيم كه آنان در هم‌نشينان خود بسيار حساس بوده‌اند و با هركسي هم‌نشين نشده‌اند. سعدي در حكايتي در گلستان چنين مي‌گويد:
گِلي خوش بوي در حمام روزي / رسيد از دستِ محبوبي به دستم
بدو گفتم كه مُشكي يا عبيري / كه از بوي دلاويز تو مستم
بگفتا من گِلي ناچيز بودم / وليكن مدّتي با گُل نشستم
كمال هم‌نشين بر من اثر كرد / وگرنه من همان خاكم كه هستم
از اين رو در دعاي روز سيزدهم رمضان از خدا مي‌خواهيم ما را در هم‌نشيني با نيكوكاران موفّق بدارد.