صلح امام حسن مانع از مسلمانکشی معاویه شد
![حجت الاسلام مهدی عالی، استاد اخلاق حوزه علمیه تبریز](/Original/1396/03/10/IMG23540492.jpg)
حجت الاسلام مهدی عالی، استاد اخلاق حوزه علمیه تبریز در گفتوگو با خبرنگار خبرگزاری رسا در تبریز، با تبریک میلاد باسعادت امام حسن مجتبی(ع) اظهار داشت: آن امام همام از هر جهت حسن است. چراکه جدش رسول اکرم(ص)، پدرش امیرالمؤمنین و مادرش زهرای مرضیه بوده است.
وی با اشاره به اینکه امام حسن در اخلاق و کردار شبیهترین فرد به پیامبر گرامی اسلام(ص) بوده است، گفت: آن حضرت مانند جدّش، در حلم، گذشت و عفو، نمونه جهانیان بود. آن حضرت، شیرینبیان، خوشمعاشرت و با الفت و محبوب بود. پیر و جوان، و عموم مردم او را برای خصایص حمیدهای که داشت، دوست میداشتند.
حجت الاسلام عالی با بیان اینکه امام حسن به تمام معنا، انسانی متعالی و نمونه کامل خلق نیکوی پیامبر گرامی اسلام بوده است، افزود: غضب، او را به هیجان نمیآورد و امور شخصی ناخوشایند، او را تکان نمیداد. تحت تأثیر خشم، کاری انجام نمیداد و عمل آن حضرت همواره تداعیگر شخصیت متعالی جد بزرگوارش رسول گرامی اسلام بود.
این استاد اخلاق حوزه علمیه تبریز با بیان اینکه آن حضرت، به بخشش، گذشت و کرامت نیز شهرت یافته است، بیان کرد: در روایات معتبر آمده که «مروان حکم» یکی از خبیثترین دشمنان اهلبیت، هنگام خاکسپاری حضرت می گریست و حلم و بردباری آن امام همام را به کوه تشبیه می کرد.
وی با اشاره به اینکه امام حسن(ع) 10 سال برای مصالح اسلام و مسلمین صبر و با معاویه مدارا کرد، گفت: علیرغم تمامی حرف و حدیثها و انتقاداتی که علیه صلح امام حسن(ع) در آن دوران حتی از سوی خود یاران حضرت بوده است؛ تاریخ قضاوت کرد که آن نرمش قهرمانانه به صلاح امت اسلامی بوده است؛ در حقیقت صلح امام حسن با بنیامیه مانع از مسلمانکشی معاویه شد.
حجت الاسلام عالی ادامه داد: امام حسن مجتبی(ع) از نظر مناقب و فضایل انسانی و اخلاقی سرآمد زمان بود و بارها در راه رضایت حضرت حق اموال خود را بخشید، امام دارای یک شخصیت الهی و معصوم از خطا و انتخاب شده از سوی خداوند متعال برای ولایت بوده است.
وی با بیان اینکه شخصیت امام حسن مجتبی بدون هیچ اختلاف نظری میان علمای شیعه و اهل سنت به بزرگی و کرامت یاد شده است، گفت: کمک به محرومان ویژگی بارز امام حسن مجتبی(ع) بود، این امام همام برای محرومان پناهگاهی بود و هیچ نیازمندی را محروم نمی کرد و اگر چیزی نداشت راهی برای روا شدن حاجت شخص نشان می داد./935/ت303/ب1