چشم فتنه را در آورید!

وقتی اشعث بن قیس، قرار نامه تحکیم را برای گروههای مختلف سپاه می خواند، گروهی از سپاهیان امیرالمومنان (ع) در برابر او فریاد زدند: «لا حکم الا الله». آنان از امام خواستند تحکیم را رها کرده از رای پیشین خود- که به زعم آنان منجر به کفر می شد- توبه کند. این گروه بعد ها به خوارج مشهور شدند. خوارج از مشاهیر عرب نبودند و به عکس از قبایل بدوی همانند بکربن وائل و بنی تمیم بودند.

اعتراضات خوارج آن قدر ادامه پیدا کرد که علی (ع) عبداله بن عباس و صعصعة بن صوحان را برای گفت و گو نزد آنها فرستاد. آنان تسلیم خواسته این دو نفر برای بازگشت به جماعت نشدند. امام از آنان خواست تا دوازده نفر را معین کنند. خود نیز همین تعداد را معین کرد و با آنان به گفت و گو نشست. اما باز هم آنان قانع نشدند و علی (ع) را تکفیر کردند.

خوارج در نهروان اجتماع کرده بودند. در مسیر خود به عبدالله فرزند خبٌاب بن اَرَت برخوردند. از عبدالله نظرش را درباره امام علی (ع) سئوال کردند. او گفت: علی، امیرالمومنین و امام المسلمین است. آنان عبدالله و همسر او را که باردار بود به قتل رساندند.

گفته اند  خوارج در طول راه به هر کسی بر می خورند، رای او را درباره حکمیت سئوال می کردند. اگر با آنان موافق نبود او را می کشتند. این حرکت سبب شد که امام تصمیم به مقابله با آنان را بگیرد. دلیل آن این بود که امام نمی توانست کوفه را در حالی که تنها زنان و کودکان در آن هستند با چنین جنایتکاران مقدس مآبی تنها بگذارد.

امام نخست کار را با نصیحت و دعوت به بازگشت آغاز کرد؛ اما پس از لجاجت خوارج، سپاه خود را که شامل چهارده هزار نفر بود، در برابر خوارج آراست. این بار نیز یاران امام آغاز گر جنگ نبودند و خوارج جنگ را آغاز کردند. در حالی که کمتر از ده نفر از یاران امام به شهادت رسیده بودند ، سپاه خوارج مضمحل شد و رهبران آن کشته شدند. امام درباره این نبرد فرمود:« من چشم فتنه را در آوردم».

تا آن هنگام که خوارج صرفا اعتراض می کردند و صرفا تفکر خود را بیان می نمودند، امام با آنان مدارا می کرد و صرفا به بحث علمی با آنان می پرداخت و حتی آنان را از بیت المال محروم نمی کرد. اما به محض آنکه خوارج رو به آشوب گری و قتل و جنایت آوردند، امام با آنان مقابله کرد ومقتدرانه آنان را نابود ساخت و به قول خود، چشم فتنه را در آورد.

اغتشاشات و جنایات اخیر در کشور دل بسیاری از مردم ما را به درد آورده است. بدیهی است اگر اعتراض نسبت به مساله ای صرفا بیان دیدگاه به شکل منطقی و مستدل باشد می توان در چار چوب آزادی بیان آن را تحمل کرد یا به آن پاسخ گفت؛ اما اگر به صورت آشوب گری و قتل و جنایت در آید، باید به شدت با آن برخورد کرد؛ چه اینکه این مساله به فتنه ای عظیم تبدیل خواهد شد که دامن نظام و مردم را خواهد گرفت.

 

ذره ای تعلل و درنگ در بروخورد با آشوب گران تشویقی برای آشوب گران است که در انتخابات‌های بعدی نیز چنین روشی را پیش گیرند و کشور را با بحران جدی روبه رو کنند.

نظامی که وظیفه دارد از آراء مردم در صندوق های انتخابات صیانت کند، همان گونه وظیفه دارد که از جان و اموال مردم نیز حراست کند و اجازه تعدی احدی را به آن ندهد. از این رو ذره ای درنگ در برخورد با عاملان اغتشاش در تهران و دیگر شهرها ،گناهی نا بخشودنی است. براین بنیاد همان گونه که علی (ع) فرموده است باید چشم فتنه را در آورد!