پی‌نوشت یک خبر/ راز شکستن سکوت

به گزارش خبرنگار گروه فرق و ادیان خبرگزاری رسا، پس از روشن شدن آتش جنگ بین ایران و محور آمریکایی صهیونی، اخبار متعددی در مورد تحریم یا قطع برخی روابط کشورهای غربی و اروپایی با رژیم صهیونیستی شنیده می‌شود. 

در این‌سو اما در حال نزدیک شدن به پایان سکوت دوهفته ای در صحنه نظامی هستیم. سکوتی که با غریو فریادهای مردم در صحنه خیابان‌ها اجازه میدان‌داری و جبران شکست‌ها را به دشمن نداد.

محمدحسین پیشاهنگ کارشناس دین و رسانه، در این یادداشت به تحلیل یک مارپیچ سکوت و ارتباط آن با سکوت موقت در عرصه نظامی می پردازد و راهبردی سیاسی- رسانه‌ای 

 

دیروز نیز خبری آمد مبنی بر اینکه طرح تحریم اسرائیل به امضای ۷۵ نماینده پارلمان انگلیس رسید!

 

در فراتحلیل موشکافانه این اخبار، حقایقی درباره دو سکوت و راز شکسته شدن آنها بدست می‌آید که در این پی نوشت به آنها می‌پردازیم.

 

 

۷۰ سال از اشغال فلسطین و جنایات بشری توسط رژیم اشغالگر صهیونیستی می‌گذرد.

از ۷ اکتبر تا کنون جنایات متعدد خارج از باورهای بشری، از جمله کشتار بیش از ۲۰هزار کودک بیگناه، خم به ابروی سیاستمداران بی‌غیرت مغرب زمین نیاورد.

اندک انسانهای آزاده در سیستم حاکمیتی کشورهای غربی از جمله انگلستان، یا گرفتار در مارپیچ سکوت، ساکت مانده بودند یا در سایه تهدیدهای صهیونیستهای بین المللی، مهر بر لب زده بودند.

اما چه شده است که به یکباره شاهد رقابت اروپایی‌ها برای تحریم و محکومیت تا قطع و محدودیت رابطه با این رژیم هستیم؟

 

 

بدون شک فعالیت‌های دیپلماتیک نهادهای انقلابی بین المللی ایران و سایر کشورها از جمله فلسطین با همه قوتی که داشته و دارد ولی تغییر خاصی نکرده است.

 

آنچه امروز تغییر کرده، اراده یک ملت بزرگ برای نابودی اسرائیل کودک کش و از آن مهمتر شکست حامی جنایتکارش آمریکای بدعهد و تجلی این اراده راسخ در بازوان آهنین و آتشین نیروهای مسلح آن است.

 

جهان امروز شاهد حضور معجزه وار ملت ایران در خیابان‌های ایران و اثر مخرب موشک‌ها و پهپادهای ایرانی در خیابان‌های تل‌آویو است.

 

البته شاید مهم‌تر از آن نیز غرق شدن هیمنه پوشالی ارتش ایالات متحده در هماوردی نظامی با نیروهای مسلح ایران اسلامی و جبهه مقاومت است.

 

بررسی سلسله وار این وقایع نشان می‌دهد مسیری که ملت ایران انتخاب کرده است، یعنی مقاومت در جنگ  سخت و نرم به صورت توأمان نه تنها موجب پیروزی خودشان شده است بلکه موجب شکسته شدن سالها مارپیچ سکوت مخالفان صهیونیسم و ایجاد یک اجماع جهانی علیه ظلم و جنایت در جهان خواهد شد. 

 

به طور واضح و بی پرده تر اگر بخواهیم بگویم، امروز برای همه مدعیان انسانیت، دموکراسی و حامیان صلح مشخص شد که تنها راه برقراری صلح و امنیت در جهان، قدرت نظامی و اعمال سخت آن در جنگی کوبنده علیه ظالمان و مستکبران عالم است.

تمام تلاشهای دیپلماتیک، یا اقدامات رسانه‌ای هرگز نمی‌تواند دولت‌های غربی را به عدم حمایت از صهیونیست‌ها وادارد چه رسد مخالفت‌ یا قطع رابطه با آنها.

 

 

جنگ نرم و رسانه‌ای یا تلاشهای دیپلماتیک و حقوقی بدون آتش‌باری در نبرد نظامی، هرگز نمی‌توانست چنین دستاوردی ایجاد کند.

هرچند جنگ نرم و رسانه‌ای، سالها به عنوان پیشقراول این جنگ شروع شده بود و امروز در حین و پس از آن، باید در نبرد روایت‌ها ایفای نقش کند.

 

با این نتیجه گیری، معنای تعبیر مقام معظم رهبری در پیامشان به مناسبت چهلم شهادت امام شهید نیز روشن می‌شود.

ایشان پس از آنکه به اعلام بناء بر مذاکرات اشاره کرده و ضرورت حضور مردم در صحنه را بیان کردند، در خصوص سکوت در عرصه نظامی، با استفاده از تعابیر شرطی پشت سر هم (اگر برفرض ضرورتاً) اعلام تردید نموده و در واقع با کنایه بر لزوم تداوم آتش‌باری در عملیات‌های نظامی تأکید کردند. زیرا روشن است در جهان امروز، هیچ مذاکره‌ای (خصوصا اگر با کشورهایی مانند آمریکا و دولت‌های غربی باشد) با منطق و گفتگو یا تحریک احساسات انسانی سران کشورها به نتیجه مطلوب نمی‌رسد. 

 

چیزی که منافع کشورها و ملت‌ها را در عرصه سیاسی و میز مذاکرات تأمین میکند، نمایش قدرت نظامی در میدان رزم است.

 

 

در تأیید این راهبرد نیز می‌توان به واقعه عقب نشینی لحظه‌ای یا مقطعی ترامپ و گردن کشی دوباره او برابر ملت ایران اشاره کرد.

زمانی که ارتش ایالات متحده آمریکا زیر ضربات سنگین نیروهای مسلح ایران قرار داشت، ترامپ شروط ده گانه ایران برای آتش بس را پذیرفت ولی به محض آنکه با اعلام بناء بر مذاکرات، شلیک موشک‌ها و پهپادهای ایرانی قطع شد، شروط ایران را در اقدامی توهین آمیز به سطل زباله انداخت و با خواسته‌های نامشروع خود پای میز مذاکره حاضر شد و در میدان نیز محاصره دریایی ایران را رقم زد.

 

به همین دلیل است که راهبری حکیمانه مقام معظم رهبری، بر لزوم حفظ کنش و آتش‌باری در همه میادین سه گانه میدان، خیابان، دیپلماسی تأکید دارد. 

 

ضمن آنکه دیپلماسی تنها مذاکره با دشمن نیست و گفتگو با سایر کشورها، ایجاد اتحادیه‌های جدید سیاسی نظامی و اقتصادی، دیپلماسی عمومی و تبیین ملت‌های جهان نسبت به حقانیت ایران، مدیریت افکار عمومی در عرصه بین الملل و ایجاد فشارهای اجتماعی بر دشمن نیز بخشی از این جهاد در عرصه دیپلماسی است که باید مورد توجه کنشگران عرصه سیاسی و دیپلماسی قرار گیرد.