چرا تحقق کامل ۷ شرط برای ایران بسیار مهم و حیاتی است؟

به گزارش خبرنگار خبرگزاری رسا در خراسان، حجت الاسلام سیدکاظم طباطبایی، فعال فرهنگی، سیاسی و رسانه ای حوزه علمیه خراسان در یادداشتی برای رسا به موضوع 7 شرط ایران برای مذاکره پرداخت و این بیان که عقب‌نشینی از ۷ شرط؛ پایان جنگ نیست، آغاز باج‌گیری راهبردی است با طرح سوال چرا تحقق کامل ۷ شرط برای ایران بسیار مهم و حیاتی است؟ نوشت: برای ایجاد امنیت پایدار، حفظ بازدارندگی راهبردی، صیانت از استقلال ملی و پیشگیری از دائمی‌شدن تهدیدها مهم است.

 

مسئله، فقط ۷ شرط نیست؛ مسئله معادله قدرت است. اگر ایران به هر دلیلی حتی ذره‌ای از منافع راهبردی و استراتژیک خود عقب‌نشینی کند، این امر به معنای آن است که:

 

تمام تهدیدات در همه ابعاد و حوزه‌ها باقی می‌ماند؛ هر آنچه در این ۴۸ سال برای به دست آوردن آن تلاش و هزینه داده شده، بی‌اثر می‌شود.

 

زین‌پس، علاوه بر مذاکره بر ۴ کلان‌پرونده تحریم، هسته‌ای، موشکی، حقوق‌بشر و تروریسم و زیرمجموعه درهم‌تنیده، پیچیده، گسترده، متنوع و متعدد تحریمی، می‌بایست نسبت به ۳ موضوع جدید نیز مذاکره کنیم: محاصره دریایی، محاصره هوایی و محاصره زمینی!

تکرار این چرخه در هر لحظه که سیاست‌های جمهوری اسلامی ایران در تضاد با منافع آمریکا باشد، موجب می‌شود:

استقلال کامل کشور در همه زمینه‌ها از دست برود؛

اقتصاد با تزلزل جدی روبه‌رو شود.

 

۱. فروپاشی بازدارندگی: دشمن مطمئن می‌شود که فشار بیشتر، امتیاز بیشتر می‌آورد.

۲. جسارت بیشتر دشمن: تهدیدهای نظامی، ترور، تحریم و خرابکاری افزایش می‌یابد.

۳. مطالبات زنجیره‌ای: هر عقب‌نشینی، خط مذاکره جدید و شرط تازه‌ای را تحمیل می‌کند.

۴. از دست رفتن برگ‌های مذاکره: ایران از بازیگر فعال به طرف منفعل و امتیازدهنده تبدیل می‌شود.

۵. تهدید امنیت مرزها و تمامیت ارضی: گروه‌های تجزیه‌طلب، تروریستی و نیابتی فعال می‌شوند.

۶. ضعف جبهه مقاومت و متحدان منطقه‌ای: عمق راهبردی و شبکه متحدان تضعیف یا فروپاشیده می‌شود.

۷. انزوای بین‌المللی: ایران بدون اتحاد و بدون اهرم فشار، در معرض اجماع خصمانه قرار می‌گیرد.

۸. بحران مشروعیت داخلی: ناامیدی، شکاف اجتماعی، اعتراضات و بی‌اعتمادی به حاکمیت افزایش می‌یابد.

۹. وابستگی امنیتی و دفاعی: کشور برای تأمین امنیت خود به قدرت‌های بیرونی وابسته می‌شود.

۱۰. فشار مضاعف اقتصادی: تحریم‌ها باقی می‌ماند، سرمایه فرار می‌کند، ارز و تولید و اشتغال سقوط می‌کند.

۱۱. مهاجرت نخبگان و فرار سرمایه: نیروی انسانی و منابع مالی از کشور خارج می‌شود.

۱۲. تضعیف صنعت دفاعی و موشکی: توان بازدارندگی و خودکفایی دفاعی محدود می‌شود.

۱۳. توقف یا عقب‌نشینی علمی: پروژه‌های هسته‌ای، فضایی، فناوری و دفاعی متوقف یا تحت نظارت کامل قرار می‌گیرد.

۱۴. تحمیل صلح ناعادلانه: آتش‌بس به جای صلح پایدار، به مکانیزم تحمیل خواسته‌های دشمن تبدیل می‌شود.

۱۵. خطر براندازی و تغییر ساختار سیاسی: دشمن پس از تضعیف بیرونی، پروژه تغییر ساختار سیاسی را پیش می‌برد.

۱۶. نقض حقوق ملت: حق تعیین سرنوشت، امنیت، رفاه و عزت ملی به خطر می‌افتد.

۱۷. تغییر موازنه قدرت منطقه‌ای: رقبا و دشمنان، بدون مانع، نظم منطقه را به نفع خود تغییر می‌دهند.

۱۸. عقب‌نشینی روانی و فرهنگی: اعتماد به نفس ملی، اقتدار و وجهه کشور در افکار عمومی جهان و منطقه آسیب می‌بیند.

۱۹. افزایش هزینه‌های دفاعی و امنیتی: برای جبران ضعف، هزینه‌های سنگین‌تر و بی‌نتیجه تحمیل می‌شود.

۲۰. تثبیت رژیم تحریم‌ها: تحریم‌ها نه فقط باقی می‌ماند، بلکه نهادینه و دائمی می‌شود.

 

 

عقب‌نشینی از ۷ شرط در جنگ فعلی، نه پایان جنگ است و نه یک امتیاز تاکتیکی؛ بلکه آغاز باج‌گیری‌های بعدی، فرسایش استقلال و تهدید موجودیت راهبردی کشور است.

 

تحقق کامل ۷ شرط، تنها راه ایجاد امنیت پایدار و پیشگیری از تبدیل ایران به طرفی است که پیوسته عقب‌نشینی می‌کند

 

این ۷ شرط حیاتی عبارتند از:

 

1- خاتمه عملیات نظامی

2- رفع محاصره دریایی ایران

3- تثبیت حاکمیت بر تنگه هرمز

4- تأمین خسارت و بازسازی

5- لغو جامع تمامی تحریم‌ها

6- خاتمه موضوعات هسته‌ای

7- در دسترس قرار گرفتن دارایی‌های مسدود