اخراج آمریکا از عراق، میوه درخت تناور «مقاومت» است نه میز مذاکره و سازش

به گزارش خبرنگار سرویس سیاسی خبرگزاری رسا، بیش از دو دهه پیش، وقتی ماشین جنگی استکبار با ادعای «دموکراسی‌سازی» و با تکیه بر زرادخانه ‌های عظیم خود وارد عراق شد، کمتر کسی تصور می‌کرد که این هیمنه پوشالی، نه با پروتکل‌ های دیپلماتیک و نه با خواهش ‌های صلح ‌طلبانه، بلکه با ضربات مهلک رزمندگان اسلام به زانو درآید؛ اما امروز، خروج آمریکا از عراق، بیش از آنکه یک تصمیم داوطلبانه باشد، یک «فرار ناگزیر» است؛ گریزی که دشمن پس از درک عمق آسیب‌پذیری خود در برابر آتش خشم محور مقاومت به آن تن داده است.

این واقعیت انکارناپذیر، سیلی محکمی است به صورت جریان‌هایی که سال‌ها در داخل و خارج، دم از مذاکره با کدخدا می‌زدند و گمان می‌کردند با دیپلماسی التماسی و صلح‌طلبی‌ های افراطی می‌توان گرگ درنده را به گوسفند تبدیل کرد. آنان که با ساده‌لوحی، «مذاکره» را تنها راه نجات می‌دانستند، باید امروز به تماشای این صحنه بنشینند که چگونه قدرت سخت و بازدارندگی انقلابی، دشمنی را که با غرور وارد شده بود، با ذلت، وادار به عقب‌نشینی کرد.

تاریخ ثابت کرده است که در قاموس مستکبران، «توافق» صرفاً زمانی معنا دارد که سایه سنگین قدرت رزمندگان بر سرشان باشد. حتی در اعترافات خود دشمن نیز این حقیقت موج می‌زند. دیوید پین، افسر سابق ارتش آمریکا، بی‌پرده و صریح اذعان می‌کند که عامل اصلی این خروج، قدرت جمهوری اسلامی ایران است.

او به‌خوبی دریافته که ماشین نظامی آمریکا در برابر اراده پولادین جبهه مقاومت، دیگر کارایی ندارد. وقتی دشمن، خود اعتراف می‌کند که نه‌ تنها عراق، بلکه سوریه، کویت و بحرین نیز به دلیل همین ترس و آسیب ‌پذیری، در آستانه ترک خاک توسط نیروهای آمریکایی قرار دارند، باید فهمید که موتور محرک این عقب ‌نشینی، نه «دیپلماسی»، بلکه «میدان» و «مقاومت» بوده است.

خروج آمریکایی ‌ها از عراق، تنها یک پایان نیست؛ بلکه آغاز یک عصر جدید برای غرب آسیاست. این شکست تاریخی، پیام روشنی برای تمامی ایادی استکبار دارد: دوران قلدری بدون هزینه به سر آمده است. هر کجا که مقاومت باشد، آمریکا نیست. هر جا که سلاح‌ های رزمندگان اسلام در پشت لانچرها آماده‌ شلیک باشد، مستکبران در لرزه هستند. آمریکایی ها نه با مذاکره عراق را ترک کردند و نه با منت؛ بلکه با همت ملتی که ایستاد، با خون مجاهدانی که جان دادند و با اراده مقاومتی که هرگز شکسته نشد.

این تجربه باید برای تمامی دلسوزان انقلاب به یک درس ابدی تبدیل شود که «دستاورد بزرگ «امنیت پایدار» و «عزت ملی»، هرگز از اتاق‌های مذاکره بیرون نمی‌آید». مذاکره، اگر پشتوانه‌ای از «میدان» نداشته باشد، جز عقب‌نشینی گام‌ به‌ گام و تضعیف اقتدار ملی، ثمری نخواهد داشت.

آنچه امروز عراق را از لوث وجود اشغالگران پاک کرده و در آینده نزدیک منطقه را از حضور نحس آن‌ها خالی خواهد کرد، همین مشت‌های گره‌ کرده و اراده ‌های استواری است که با تکیه بر وعده‌ نصرت الهی، ذره‌ای در برابر تهدیدات پوشالی آمریکا تردید به خود راه نداده ‌اند.

راه درست، همان است که امام راحل، قائد شهید و رهبر فرزانه انقلاب ترسیم کردند؛ تکیه بر توان داخلی، ایستادگی بی ‌امان در میدان و باور به این نکته که آمریکا هیچ غلطی نمی‌تواند بکند، مشروط بر آنکه ما در «میدان» قدرتمند بمانیم.

پیروزی، فرجام محتوم مقاومت است؛ نه دستاورد دم زدن از صلح تسلیم ‌طلبانه.

نویسنده: سعید چراغی