عملیات زمینی

راهبرد سنتی آمریکا در برابر جمهوری اسلامی ایران، سال‌ها بر محور «بازدارندگی از راه دور» استوار بود؛ حملات نقطه‌زن، فشار تحریمی و تهدیدهای هوایی. اما اکنون، آنچه در گزارش‌ها و نشانه‌های میدانی دیده می‌شود، حکایت از عبور از این الگو دارد. طرح اشغال موقت جزایر ایران در خلیج فارس، در ظاهر یک گزینه نظامی است، اما در باطن، اعترافی است به اینکه ابزارهای پیشین دیگر اثرگذاری سابق را ندارند.

بار دیگر ثابت شد سیستم های تسلیحاتی امریکایی، تنها با نظارت و هدایت مستشاران امریکایی و در مواقعی که آنها تشخیص بدهند (نظیر حمله موشکی کشورمان به العدید) فعال شده و اقدام به رهگیری اهداف می کنند.