مروری بر نخستین شماره ماهنامه قدس فرهنگی

به گزارش خبرنگار خبرگزاری رسا، نخستین شماره ماهنامه قدس فرهنگی ویژه‌نامه فرهنگ و معارف عاشورایی به مدیر عاملی حمزه واقعی و صاحب امتیازی مؤسسه فرهنگی قدس وابسته به آستان قدس رضوی منتشر شده است.

در این ماهنامه آثار و گفتاری‌هایی از حضرت آیت‌الله صافی گلپایگانی، علامه سید جعفر مرتضی عاملی، حجت‌الاسلام و المسلمین فاطمی‌نیا، حجت‌الاسلام و المسلمین میرباقری را مطالعه می‌کنیم.

در نخستین شماره ماهنامه قدس فرهنگی می‌خوانیم: عاشورا سفینه نجات بشریت؛ سیره الحسین علیه السلام؛ پاسخ به شبهات است، حسین علیه السلام؛ رمز عالی بقای اسلام؛ در اربعین در طول 10 روز 20 میلیون نفر در کربلا حضور دارند؛ در گام نخست باید افکار را اصلاح کنیم؛ به هیچ وجه پشیمان نیستم؛ رعایت «حق الناس» محور سبک زندگی حسینی است؛ قیام حسینی باید بسترساز وحدت جهانی باشد؛ عاشورا؛ فرصت حسابرسی از نفس است، هیسپانیک‌هایی که می‌خواستند با حسین علیه السلام باشند؛ تا نفس دارم «یا حسین علیه السلام» می‌گویم؛ عاشق روضه امام حسین علیه السلام هستم،؛ حسین وجودمان را بشناسیم؛ در مقابل موج معنویت‌گرایی نوظهور فکر چاره باشیم؛ راز پیراهن مشکی، محرم معما نیست عشق است؛ آقا! بنویس همه عاشق امام حسین علیه السلام هستند؛ ولایتمداری امام حسین علیه‌السلام در یارانش تجلی پیدا کرد؛ عرفان عاشورایی را برای مردم تبیین نکرده‌ایم و امام حسین علیه السلام امر به معروف و را با گفت‌وگو آغاز کرد.

در بخش «حسین علیه السلام، رمز عالی بقای اسلام است» درباره ابعاد آثار و نتایج قیام سیدالشهدا علیه السلام با حضرت آیت‌الله صافی گلپایگانی گفت‌وگو شده است که در بخشی از آن درباره فوائد و نتایج نهضت کربلا، می‌خوانیم: مهم‌ترین نتیجه قیام امام حسین علیه السلام، نجات اسلام از چنگال نقشه‌های دشمنان اسلام یعنی بنی‌امیه بود. برای این‌که تأثیر نهضت حسین علیه السلام معلوم شود و بدانیم که چگونه حیات اسلام و بقای شریعت، و قرآن رهین فداکاری ابی‌عبدالله علیه السلام است، توجه به خطراتی که از ناحیه بنی‌امیه اسلام را به صراحت را به صراحت تهدید می‌کرد، و مطالعه اجمالی سوابق پرونده بنی‌امیه لازم است.

هر کسی تاریخ اسلام، و حرکات بنی‌امیه را در جاهلیت و اسلام مطالعه کند؛ به وضع خطرناکی که از جانب آن‌ها اسلام را تهدید به زوال و انقراض می‌کشاند، آگاه می‌شود. ابوسفیان خودش و زنش هند و خواهرش حماله الخطب، پسرهای حنظله و یزید و معاویه؛ پدرزنش عتبه، عموی زنش شیبه، بردار زنش ولید، پسر عمویش حکم و مروان فرزندان او نوه‌اش یزید در جاهلیت و اسلام در کار ایجاد خطر برای دین خدا تلاش داشتند و کینه‌های جاهلیت را در اسلام از دل بیرون نساختند.

پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم علاوه بر آنچه از آن‌ها دردوران زندگی و دعوت مردم به خدا دید در روشنایی وحی خطراتی را نیز که در آینده از آن‌ها متوجه به اسلام بود می‌دید و مکرر از آن‌ها خبر می‌داد، و خداوند این طائفه خبیثه را در قرآن شجره ملعونه نامید. در زمان سیدالشهدا علیه السلام هم، با روی کار آمدن جوان بدنام و فاسق و متهتک؛ و مستی، مانند یزید که به صراحت علنی پیغمبر اعظم صلی الله علیه و آله و سلم را بازیگر می‌خواند، سرنوشت اسلام و مسلمین معلوم بود؛ به خصوص که در اسلامی، رهبری دینی و سیاسی از هم جدا نیست و خیلی روشن بود که فاتحه همه چیز را خوانده می‌شود.

امام حسین علیه السلام تصمیم گرفت از تمام آن سوء انعکاس‌ها و انحراف‌های فکری و دینی مردم جلوگیری کند و معنای دین خلافت حکومت اسلامی و هدف دعوت جدش را به مردم بفهماند.

او تصمیم گرفت دین خدا را تعظیم نماید، به مردم اعلام کند که اسلام مافوق همه چیز است. از جان مال و فرزند و عائله عزیزتر و قیمتی‌تر است.

برای این کار وسیله‌ای از این مؤثر نبود که حسین علیه السلام قیام کرد و از بعیت یزید امتناع و قبح اعمال سوءرفتاری و گناهان و روش ناپسند او را از مواد بطلان زمامداری و حرمت بیعت اعلام کرد و پایداری ثبات ورزید تا کشته شد خود را فدای دین خدا و آ حکام خدا کرد.

حسین علیه السلام، یزید را در افکار مردم چنان کوبید و رسوا کرد که در انظار، حساب او از حساب دین و قرآن جدا شد و او به عنوان عنصر شرارت و خباثت و آلوده به فحشا و غرق در فساد، و دشمن دین و خاندان نبی صلی الله علیه و آله و سلم شناخته و معروف شد.

«به هیچ پشیمان نیستم» گفت‌وگویی با حجت‌الاسلام فرزاد فروزش، جانباز طلبه آمر به معروف است در بخش از این گفت‌وگویی می‌خوانیم: امر به معرف و نهی از منکر از دو منظر فردی و حکومتی قابل بررسی است. از منظر حکومتی همه دستگاه‌هایی دولتی مسؤول این امر هستند و این که فقط یک ستاد مترصد امر به معروف و نهی از منکر شود، خطاست بلکه همه ارکان فرهنگی و اجتماعی جامعه باید امر به معروف و نهی از منکر کنند، نه یک نهاد و ستاد خاص.

در بعد فردی هم همین‌گونه است یعنی هرکسی باید این واجب الهی را انجام دهد مثل نماز، به هر حال امر به معروف واجب الهی ماست که باید هر کسی آن را انجام دهد.

وی درباره حادثه مجروح شدن خود می‌گوید: این کار یک واجب الهی است و این واجب در این دو سه سال اخیر بارها و بارها برای من اتفاق افتاد و من سعی کردم ورود پیدا کنم و عبودیت خود را داشته باشم. در آن صحنه هم عبودیت خودم را داشته باشم و این طور نیست که پشیمان باشم. در این مدت هم موارد مشابه پیش آمده و من بازهم به وظیفه و تکلیفم عمل کردم و باید می‌کردم و این گونه نیست که بابت آن بخواهم منتی سر خدا بگذارم، این گونه نیست که بابت آن بخواهم منتی سر خدا بگذارم. این تکلیفی بر عهده ماست  که باید مثل نماز آن را انجام دهیم.

 نخستین شماره قدس فرهنگی ویژه فرهنگ و معارف عاشورایی در 32 صفحه به صاحب امتیازی مؤسسه فرهنگی قدس منتشر شده است./998/ن602/ی