رهيافتي به دعاي روز چهارم ماه رمضان

اللهمَ قََوِني فيهِ عَلي اِقامَه اَمرِكَ، و اَذِقني فيهِ حَلاوه ذِكرِكَ، و اَوزِعني فيهِ لِاَدآءِ شُكرِكَ بِكَرَمِكَ؛ وَاحفَظني فيهِ بِحِفظِكَ و سِترِكَ يا اَبصَرَ الناظِرين؛ خدا مرا در اين روز براي اقامه و انجام دادن فرمانت قوت بخش و حلاوت و شيريني ذكرت را به من بچشان و براي اداي شكر خود به كرمت مهيا ساز و در اين روز به حفظ و پرده‌پوشي مرا از گناه محفوظ دار، اي بصيرترين بينايان. شيريني ذكر پروردگار چه زمان بر جان انسان سايه مي‌اندازد؟ ترديدي نداريم كه ذكر پروردگار ـ در هر شكل و در هر زمان و مكان ـ قلب انسان را نوراني‌ مي‌كند و آينه دل انسان را از غبار پليدي‌ها و ناپاكي‌ها پاك مي‌سازد. عارفان به دو ذكر باور دارند:‌ ذكر خفي و ذكر جلي. ذكر خفي آن است كه انسان در دل به ياد خدا باشد و بي‌آنكه سخني بر زبان براند، نام‌هاي پروردگار را مرور كند و ذكر جلي آن است كه ذكر و نام پروردگار را بر زبان براند. گاه عارف به مرحله‌اي مي‌رسد كه همه زندگي او ذكر مي‌شود؛ بدين معنا كه لحظه‌اي از ياد خدا غافل نمي‌شود و هواي وصال هيچ كسي ـ جز او ـ را در سر نمي‌پروراند؛ بدان مقام بار مي‌يابد كه عالم را تجلي خانه اسماء و صفات پروردگار مي‌بيند و به هر چه مي‌نگرد پرتوي از خورشيد نوراني توحيد را عيان مي‌يابد. آدمي در اين مقام به شيريني ذكر رسيده است.
جامعه امروز ما به شدت محتاج مجالس ذكر و مناجات است. بايد جوانان را نخست با زبان عربي كه همانا زبان قرآن و روايات و ادعيه است به خوبي آشنا كرد تا زيبايي‌هاي قرآن و روايات و ادعيه را دريابند و سپس با ايجاد بستر مناسب، شيريني عبادت و ذكر پروردگار را ميهمان دل‌هاي آنان ساخت.
در دعاي روز چهارم ماه مبارك رمضان از پروردگار خويش مي‌خواهيم كه شيريني ذكر خود را بر جان ما بچشاند و ما را براي شكر، آماده سازد.