اسلام حتی با گناه حداقلی برای نشر آموزه های خویش مخالف است

به گزارش سرویس پیشخوان خبرگزاری رسا به نقل از پایگاه اطلاع رسانی وسائل، از گذشته های دور تا به امروز نشر معارف برای ادیان و حتی فرهنگهای غیر دینی و شیطانی بسیار مهم بوده است به گونهای که حتی حکومت های غیر الهی و طاغوتی برای اینکه فرهنگ شیطانی خود را به دیگران آموزش داده و آن را ترویج و حفظ کنند اقدام به تربیت مبلغ برای خویش کردهاند و این طبیعی است که اسلام به عنوان کاملترین دین آیاتی در خصوص تربیت مبلغ داشته باشد و از مسلمانان بخواهد که گروهی برای یادگیری احکام دین خروج و حتی کوچ و مهاجرت کنند؛ اما این موضوع به معنای این نیست که اسلام هر روشی را برای تبلیغ دین قبول کرده و حتی بخواهد به بهانه اینکه هدف وسیله را توجیه میکند اقدام به نشر معارف دین حتی به وسیله گناه کند.
از آن جایی که در جامعه امروز متأسفانه اطلاعات بعضی از مبلغان در خصوص منابع دینی سطحی بوده و تسلط کاملی بر منابع دینی وجود ندارد عدهای از مبلغان در راستای جذب مخاطب بیشتر کارهای غیر متعارف کرده و حتی به کارهای گناه آلوده روی آوردهاند تا بتوانند اصول دین را در جامعه ترویج کنند در حالی که این نوع ترویج دین نه تنها شخصیت محور بوده و تأمین کننده منافع شخصی است و هیچ نقشی در ترویج اسلام ندارد بلکه نقشی منفی بر رشد اسلام در جوامع داشته و موجب دین زدگی و دین گریزی اقشار مختلف شده است.
بر همین اساس در راستای بررسی ابعاد اینگونه از تبلیغ که در جامعه امروز رو به افزایش است با خانم فاطمه طلابیان از استادان حوزه علمیه خواهران قم و کارشناس فقه و معارف آستان حضرت معصومه(س) به گفت و گو نشسته و نظر ایشان را به عنوان یکی از شخصیتهای حوزوی و دینی در این زمینه جویا شدیم.
وسائل ـ نظر شما در خصوص تبلیغ غیر متعارف چیست و علت روی آوردن مبلغان به این موضوع را چه می دانید؟
تمسک به قاعده «دفع افسد به فساد» یکی از علل رفتار غیر متعارف مبلغان است
من با تبلیغ غیر متعارف موافق نیستم ولی متأسفانه در حال حاضر تعداد مبلغان و طلابی که در راستای افزایش و جذب مخاطب اقدام به انجام کارها و اقدامات غیر متعارف می کنند رو به افزایش است و یکی از دلایلی که موجب شده طلاب و مبلغان جوان رفتارهای غیر متعارفی را از خود نشان دهند این است که آنها به «قاعده دفع افسد به فاسد» استناد می کنند.
در حالی که استناد به این قاعده دارای شرایطی است و فرد نمیتواند در هر شرایطی به استناد این قاعده کارهای غیر متعارفی را انجام دهند.
شرع مقدس اسلام انجام بعضی از اعمال را جایز نمیداند اما این دلیل نمیشود که یک طلبه و مبلغ برای اینکه جلوی یک گناه بزرگتر را بگیرد خود به گناه مبتلا شود و به عبارت دیگر شرع مقدس اجازه انجام اعمال غیر متعارف را طبق «قاعده دفع افسد به فساد» نداده و اجازه نمیدهد که فرد برای ترویج دین خدا در جامعه مبتلا به گناه شود؛ زیرا ادیان برای پاکی انسان نازل شده و هیچکس نمیتواند به بهانه ترویج ادیان به گناه مبتلا شود.
انجام گناه برای تبلیغ دین با معصیت الهی و نافرمانی تعمدی خداوند هیچ تفاوتی ندارد
همچنین اگر فردی در راستای ترویج دین به گناه آلود شد، گناه او با گناه افرادی که هدفشان ترویج دین نبوده و به صورت تعمدی خداوند را نافرمانی کرده اند برابر است و نمیتوان به بهانه رشد دین خود را به گناه آلود کرد و از خداوند و سایر دینداران انتظار بخشش داشت.
اضافه بر این در اینجا مسأله بد و بدتر مطرح نیست و باید در این زمینه نگاه فقیه را جویا شد و جایز نیست که مبلغ و طلبه برای ترویج دین به گناه مبتلا شود.
لزوم تشخیص اهم و مهم برای ترک اولی و انجام ندادن فرمان الهی
همچنین لازم است هنگامی که فرد یا مبلغ میخواهد ترک اولی کرده و یک گناه را در جامعه برای جلوگیری از گناه بزرگتر مرتکب شود باید در ابتدا از مراجع جویا شود و پس از آن باید ببیند که اولویت و جایگاه آن گناه بزرگتر در جامعه چگونه است برای مثال از نظر فقهی تصرف در مال دیگران جایز نیست ولی زمانی که جان یک انسان در خطر باشد ما به خاطر نجات نفس و یک انسان میتوانیم در مال غیر تصرف کرده و جان آن فرد را نجات دهیم اما این موضوع به این معنا نیست که ما در همه زمینهها آزاد هستیم و میتوانیم از این قاعده استفاده کنیم.
و لازم است در اینجا اهم و مهم را از هم تفکیک کنیم و ببینم در اینجا آن اهم این ارزش را دارد که انسان به خاطر آن یک مهم را انجام دهد یا زیر پاگذارد و این نیازمند سنجش دقیق فقهی و شرایط جامعه است و باید ببینم که آیا این کار روحانی دارای مفسده است یانه؟
تکرار رفتار غیر متعارف و مداومت بر آن تأیید کننده گناه حداقلی در جامعه است
بر همین اساس اگر یک روحانی یک رفتار غیر متعارف را به صورت مداوم تکرار کند این خود تأیید بر انجام آن گناه و عمل حرام است که باید از آن جلوگیری شود و جلوه بسیار بدتری از گناه یک انسان معمولی در جامعه دارد.
وسائل ـ به نظر شما آیا رفتار غیر متعارف و همراه با گناه میتواند معرف اسلام ناب محمدی باشد؟
گناه حداقلی چون عظمت خدا را زیر سؤال میبرد حتی برای تبلیغ دین خدا جایز نیست
به نظر میرسد تبلیغ غیر متعارف نمیتواند اسلام ناب را معرفی کند زیرا تأیید کننده نوعی گناه حداقلی است در حالی که اسلام همین گناه حداقلی را هم قبول ندارد و امامان معصوم و شرع اسلام گناه حداقلی را هم برای مؤمن به خدا جایز نمیدانند چون نوعی نافرمانی مولا و خداوند در ابعاد کوچکتر است و نافرمانی خدا هر چند هم کوچک باشد به خاطر عظمت خداوند جلوه زیبایی ندارد.
بدون گناه هم میشود تبلیغ کرد/ ائمه معصوم(ع) بهترین الگو برای تبلیغ هستند
بدون گناه هم میشود تبلیغ کرد همچنان که ائمه معصوم(ع) بدون اینکه مرتکب به گناه و حتی مکروه شوند امور دینی را در میان مردم تبلیغ میکردند و این مسأله گویای این است که بدون گناه هم میشود تبلیغ دین کرد و تبلیغ دین و جذب مردم نیازمند ابتلا به گناه نبوده و نیست و اسلام هم همانطور که گفته شد حتی گناه حداقلی را برای تبلیغ دین نپذیرفته و جایز نمی داند.
وسائل ـ نظر شما در خصوص توجه به فقه تبلیغ در حوزه های علمیه چیست؟
توجه به فقه تبلبغ در حوزه های علمیه ضرورت دارد زیرا تبلیغ بسیار مهم است و بدون تبلیغ بقای دین در خطر قرار میگیرد؛ بنابراین برای اینکه از روشهای غیر متعارف در زمینه تبلیغ دین جلوگیری شود لازم است که تسلط طلاب بر منابع کافی بوده و رد این زمینه نظارت دقیقی بر مبلغان و امر تبلیغ صورت گیرد./836/د102/ل