رهیافتی به شناخت دعا

چهارم. دورد فرستادن بر محمد (ص) و خاندان او: در میان مسلمانان ، محبوب ترین فرد، پیامبر گرامی اسلام (ص) و پس از آن، خاندان اوست. مسلمانان به پیامبر رحمت محمد مصطفی (ص) و خاندان با کرامت او عشق می ورزند و آنان را می ستایند. صلوات برپیامبر (ص) و خاندان او آثار مبارک فراوانی در زندگانی انسان به همراه می آورد.

آن حضرت خود فرموده است:« لایزال الدعاء محجوبا حتی یصلی علی و علی اهل بیتی1؛دعا، پیوسته در حجاب است( و به درگاه خدا بالا نمی رود) تا آنگاه که بر من و بر خانواده من، درود فرستاده شود».

مرازم می گوید: امام صادق (ع) فرمود: مردی نزد پیامبر خدا آمد و گفت: ای پیامبر خدا (ص) ، من یک سوم درود فرستادن هایم را به تو اختصاص می دهم. پیامبر (ص) فرمود: خوب است. گفت: ای پیامبر خدا ، نصف درود فر ستادن هایم را به تو اختصاص می دهم. فرمود: بهتر است . گفت : همه درود فرستادن هایم را به تو اختصاص می دهم. فرمود: در این صورت، خداوند خواستهای دنیا و آخرتت را بر آورده می سازد.

مردی به امام صادق (ع) گفت: خداوند، تو را به صلاح بدارد! چگونه درود خود را به او اختصاص می داد؟ امام فرمود: چیزی از خداوند درخواست نمی کرد مگر اینکه با درود فرستادن بر محمد (ص) و خاندان او آعاز می کرد2.

امام علی (ع) می فرماید: هر گاه از خداوند سبحان در خواستی داشتی، ابتدا درود فرستادن بر پیامبر او را در خواست کن و سپس، حاجتت را بخواه؛ زیرا خداوند، بزرگوارتر از آن است که از او دو حاجت خواسته شود و یکی را بر آورد و دیگری را برآورده نسازد3.

نیز امام صادق (ع) فرموده است: « هر کس از خداوند درخواستی دارد، ابتدا بر محمد و خاندان او درود فرستند و سپس، حاجتش را بخواهد و در پایان نیز بر محمد و خاندان محمد درود بفرستند؛ زیرا خداوند کریم تر از آن است که اول و آخر (دعا) را بپذیرد، چون درود بر محمد و خاندان محمد از او محجوب نیست، و وسط آن را رها کند4.

فضاله بن عبید می گوید: پیامبر خدا (ص) نشسته بود که مردی وارد شد و نماز خواند و گفت: بار خدایا، مرا بیامرز و برمن، رحمت آور. پیامبر خدا (ص) فرمود: « عجله کردی، ای مرد نمازگزار، هرگاه نماز خواندی بنشین و خدا را به آنچه شایسته آن است، بستای و بر من درود فرست، و آنگاه دعا کن». پس از او مرد دیگری (آمد) نماز خواند و حمد خدا کرد و بر پیامبر (ص) درود فرستاد. پیامبر (ص) به او فرمود: «ای مرد نمازگزار، دعا کن که اجابت می شود5».
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
1. کفایه الاثر، ص39، بحارالانوار، ج94،ص66،ح53
2. کافی ، ج2،ص493،ح12
3. نهج البلاغه ، حکمت 361
4. الکافی ، ج2،ص494،ح16
5. مکارم الاخلاق،ج2، ص17،ح2031