امنیت مردمی، میراث امام شهید

به گزارش خبرنگار گروه سیره امامین انقلاب خبرگزاری رسا، فتنه‌های سال‌های ۸۸، ۹۸، ۱۴۰۱ و در نهایت ۱۴۰۴، در کنار سال‌ها فشار اقتصادی، و تأثیرات هم‌زمان آن با حملات سنگین تبلیغاتی از سوی رسانه‌های ماهواره‌ای و شبکه‌های اجتماعی، همه نشان‌دهنده ابعاد مختلفی از نقشه‌های دشمنان آمریکایی-صهیونیستی برای تشدید شکاف‌های اجتماعی در ایران بود. این تلاش‌ها به‌ویژه در پی تلاش برای تحت‌فشار قرار دادن مردم و تبدیل اختلافات اجتماعی به یک بحران گسترده‌تر، به دنبال ایجاد فرصت برای ضربه زدن به کشور از درون بود.

این دست از اقدامات دشمن در طول سال‌ها بی‌نتیجه هم نبود. درگیری‌ها و تلفات در طی اعتراضات مختلف، تورم و فشارهای اقتصادی روزافزون به مردم، کاهش اعتماد عمومی به نهادهای دولتی و کاهش میزان مشارکت سیاسی در کشور، همه نشانه‌هایی از تأثیرگذاری این تلاش‌ها بودند، هرچند که این تأثیرات نسبتاً محدود و موقتی بود. در این میان، دشمن به‌ویژه به این امید بود که بتواند شکاف‌های اجتماعی را به حدی برساند که برای تحقق اهداف خود، از طریق عملیات‌هایی چون ترور فرماندهان ارشد نظامی و ایجاد آشوب‌های بیشتر، ایران را به سمت فروپاشی اجتماعی سوق دهد.

در همین راستا، دشمن در آخرین مرحله از برنامه‌های خود، با ترور برخی از مقام‌های نظامی، امیدوار بود که «لیبی‌سازی» ایران را بازتولید کرده و از آن به‌عنوان ابزاری برای تضعیف جمهوری اسلامی استفاده کند. اما حمله به این فرماندهان در حقیقت نتیجه‌ای معکوس به‌همراه داشت. این اقدام نه‌تنها باعث ایجاد تفرقه بیشتر نشد، بلکه موجب انسجام و همبستگی بیشتر مردم شد و بخش عمده‌ای از شکاف‌های اجتماعی را ترمیم کرد.

اما دشمن که از اثرات معکوس این ترور شگفت‌زده شده بود، با عجله و پس از گذشت کمتر از ۷ ماه، دوباره دست به کار شد و با «تسلیحاتی کردن» اعتراضات اقتصادی، تلاش کرد تا شکاف‌های اجتماعی را بازسازی کند و به‌این‌ترتیب، خود را برای حمله نظامی آماده کند. هدف اصلی این تلاش‌ها، بهره‌برداری از «شکاف‌های اجتماعی» به‌عنوان یک «سلاح» علیه جمهوری اسلامی و تمامیت ارضی ایران بود. دشمن می‌خواست از این شکاف‌ها به‌عنوان نقطه ضعف استفاده کرده و بحران را به‌گونه‌ای به جامعه ایران تحمیل کند که تنها راه نجات، حمله نظامی به کشور باشد.

با این حال، ترور رهبر انقلاب اسلامی، به‌عنوان یکی از مهم‌ترین و اساسی‌ترین اقدامات دشمن در راستای این هدف، به‌نوعی سرآغاز تلاش‌های شتاب‌زده دشمنان برای فروپاشی اجتماعی ایران و ایجاد شرایطی برای جنگ داخلی به‌نظر می‌رسید. دشمنان بر این تصور بودند که با از بین رفتن «رأس هرم» قدرت در ایران، تزلزل و بی‌نظمی به دیگر سطوح جامعه نیز سرایت کرده و نهایتاً منجر به فروپاشی کل ساختار اجتماعی کشور خواهد شد. اما آنچه که در ذهن آنها نمی‌گنجید این بود که جامعه ایرانی قادر است بدون حضور یک رهبر خاص، همچنان نظم خود را حفظ کند و به‌سرعت خود را بازسازی نماید.

این نکته در حقیقت یکی از ویژگی‌های بارز جامعه ایران بود؛ جامعه‌ای که حتی در فقدان رهبری، توانست نه‌تنها به نقطه انفعال نرسد، بلکه با قدرت و شجاعت، در مواقع حساس و در برابر چالش‌ها و تهدیدات خارجی، به مقاومت و ایستادگی خود ادامه دهد. مهم‌تر از همه، در این دوران، مردم ایران با استفاده از یک سلاح جدید و کارآمد، توانستند در برابر دشمن ایستادگی کنند. این سلاح، همان‌طور که مشاهده شد، امنیت اجتماعی شده بود؛ یک نوع همبستگی اجتماعی که در آن، مسئولیت تأمین امنیت دیگران و مقابله با تهدیدات، نه‌فقط از دوش نهادهای دولتی، بلکه از دوش مردم نیز برداشته شده بود.

این توانایی مردم ایران برای فعال‌شدن به‌صورت کاملاً غیرمتمرکز و شبکه‌ای، بدون نیاز به هماهنگی مرکزی، نتیجه تلاش‌های رهبری شهید انقلاب اسلامی امام خامنه ای بود. آیت‌الله شهید خامنه‌ای در طول ۳۶ سال رهبری خود، همواره بر تقویت قوه تشخیص مردم تأکید کرده بود. او به مردم مسیر را نشان می‌داد، اما تصمیم‌گیری نهایی را به خود آنها می‌سپرد و حتی در مواردی که به نظر می‌رسید که نتیجه‌ اقدامات مشخص نیست، به آنها اجازه می‌داد تا از طریق آزمون و خطا رشد کنند.

مردمی که تحت تربیت‌های سیاسی، مذهبی و معنوی رهبری آیت‌الله خامنه‌ای در طول این سال‌ها قرار گرفتند، توانستند در غیاب او نیز در برابر فشارهای داخلی و خارجی از خود مقاومتی مثال‌زدنی نشان دهند. آنها در حالی که رهبری خود را از دست داده بودند، توانستند با بصیرت و شجاعت در برابر بحران‌ها ایستادگی کنند و در نهایت، این آمادگی و شجاعت آنها در کنترل خیابان‌ها و جلوگیری از آشوب‌های داخلی، در حقیقت از موشک‌ها و تجهیزات نظامی دشمنان بسیار مؤثرتر بود و نقشه‌های آنها را نقش بر آب کرد. این اقدام مردم ایران در شب‌های مبارک رمضان، زمانی که دشمن به دنبال تشدید آشوب‌ها بود، شبیه به یک معجزه بود که نشان داد حتی در سخت‌ترین شرایط، این مردم قادر به دفاع از کشور خود هستند.

مردمی که در طول سال‌ها با جنگ، تحریم، و فشارهای اقتصادی روبه‌رو بوده‌اند، هنوز بیدار و آماده‌اند. همان‌طور که رهبر فقید انقلاب اسلامی در ابتدای انقلاب در مقابل تهدیدات اتمی ابرقدرت‌های دنیا، به‌عنوان یک نماد مقاومت ظاهر شد، امروز نیز مردم ایران با همان عزم راسخ، از خود در برابر تهدیدات خارجی دفاع می‌کنند. بمباران میدان انقلاب، به‌عنوان یکی از مهم‌ترین محل‌های تجمعات مردمی در شب‌های قدر انقلاب، نشان‌دهنده عصبانیت دشمنان و تأکید بر اثربخشی این تجمعات مردمی است.

امید است که سران و مسئولین سیاسی و فرهنگی کشور نیز با توجه به قدرت عظیم این نیروی اجتماعی، هرچه بیشتر در راستای ایجاد فضا برای کنشگری جامعه گام بردارند و از این پتانسیل بی‌نظیر برای پیشبرد اهداف ملی و تقویت تمامیت ارضی کشور بهره ببرند.