شگفت آور در بیانیه الازهر، سکوتِ مطلق در برابر دول عربی است

 

بسم الله الرحمن الرحیم

«وَلَنْ تَرْضَىٰ عَنْکَ الْیَهُودُ وَلَا النَّصَارَىٰ حَتَّىٰ تَتَّبِعَ مِلَّتَهُمْ»

 

در این روزگار که آل سعود و آل نهیان، خاک و هوای خویش را به دشمن کافر حربی داده اند و رژیم صهیونی، از فراز همین پایگاه ها، حریم کشور مسلمانِ ایران را نشانه رفته است، صدای تأسف بارِ الازهر نه به مظلوم که به مدافع مظلوم، نه به مجروح که به مرهم گذارِ جراحت، نه به متجاوز که به مجروح از تجاوز، معترضانه بلند شده است. گویی دیروز که مدرسه میناب زیر بمب های آمریکا خاکستر شد و خون بیش از 160 دانش آموز مسلمان بیگناه بر زمین ریخت، الازهر در خوابی گران بود و امروز که پیکانِ پاسخ قرآنی، پایگاه های همان متجاوز را نشانه رفته، بیدار گشته و فریادِ «لا تعتدوا» سر داده است.

 

ای شیخ الازهر! بی گمان در ماه مبارک رمضان این آیه شریفه را خوانده ای که فرمود: «وَإِنْ عَاقَبْتُمْ فَعَاقِبُوا بِمِثْلِ مَا عُوقِبْتُم بِهِ» (نحل، ۱۲۶) کجاست آن فتوای شما که به قول خداوند حکم کند: «فَمَنِ اعْتَدَىٰ عَلَيْكُمْ فَاعْتَدُوا عَلَيْهِ بِمِثْلِ مَا اعْتَدَىٰ عَلَيْكُمْ» (بقره، ۱۹۴) مگر نه این است که رژیم صهیونی با پشتیبانی آمریکا، در میانه ای که جمهوری اسلامی ایران بر میز مذاکره نشسته بود، به ناجوانمردانه ترین شکل، حریم کشوری اسلامی را درهم شکست و امام و رهبرِ دانشمندِ این ملت را در خانه اش، همراه با حانواده مظلوم و بیگناهش به شهادت رساند؟ آنگاه که خونِ پاکِ رهبر و قائد شهید امت اسلامی بر مُصحف شریفش نشست، آیا الازهر جز سکوتی مرگبار، پیامی برای تسلیت یا محکومیت داشت؟

 

اکنون اما، چون ایران اسلامی بر اساس نص صریح قرآن، دست به دفاع مشروع زده و پایگاه هایی را که هواپیماهای متجاوز از آن برخاسته بودند، هدف قرار داده است، الازهر فریاد «حرمة الدماء» سر میدهد. چه عجب! گویی خون شهیدانِ مدرسه میناب که نزدیک به دویست دانش آموز بیگناه و معلم بودند، در موازین الازهر، «حلال» و خون سربازان آمریکایی در پایگاه های متجاوز، «حرام» است! این است آن تأویلِ باطل که شریعت را از مسیرِ تنزیل خارج می کند.

 

 

قرآن کریم به روشنی، فلسفه جهاد را دفع ظلم و ایجاد بازدارندگی می داند. آنجا که می فرماید: «أُذِنَ لِلَّذِينَ يُقَاتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا وَإِنَّ اللَّهَ عَلَىٰ نَصْرِهِمْ لَقَدِيرٌ» (حج، ۳۹). ملت ایران امروز، از شمال تا جنوب، از شرق تا غرب، زیر شدیدترین حملات ترکیبیِ نظامی، اقتصادی و رسانه ای دشمنی قرار دارد که نه به عهدی پایبند است و نه به حرمتی. در چنین شرایطی، اگر جمهوری اسلامی ایران با تکیه بر همین آیه و نظیر آن، دست به تأسیس بازدارندگی نزند، چه تضمینی است که فردا، مدرسه ها و دانش آموزان بیگناه مسلمان در قاهره، امان، یا بیروت، هدف بمب افکن های صهیونی قرار نگیرند؟

 

آیا الازهر نمیداند که دکترین دفاعی ایران، مبتنی بر «دفاع بازدارنده و تنبیه متجاوز» در چارچوب حقوق بین الملل و شریعت است؟ پایگاه های آمریکا در منطقه، لانه های دشمنی اند که از آنها، تدارک جنگ علیه مسلمانان دیده می شود. خداوند فرموده: «وَأَعِدُّوا لَهُم مَا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ» (انفال، ۶۰). این قوت، گاه در قالب موشک هایی تجلی می یابد که به پایگاه متجاوز اصابت می کند و گاه در قالب بازدارندگی ای که از خونریزی گسترده تر جلوگیری می کند.