از آل ابراهیم تا آل عبا از آل فرعون تا آل اپستین

به گزارش خبرگزاری رسا، از دلِ تاریخِ پر فراز و فرود، از اعماقِ تمام اعصار فرزندان آدم، در یک گزینشِ سرنوشت‌ساز و نهایی، بشریت به دو جبهه متضاد و غیرقابل‌انطباق از یکدیگر متمایز شده است: جبهه‌ی الله و جبهه‌ی طاغوت.

سربازانِ جبهه‌ی الله، تنها رضایِ اقدسِ الاهی را سرلوحه و سرانجامِ مسیر خویش قرار داده‌اند؛ مبدأ و منتهایشان فقط خداست.

آنان، در این وادیِ صعب‌العبور، از لذت‌های زودگذر دنیوی می‌گذرند، خیال زندگیِ آسوده را به فراموشی می‌سپارند؛ بالشِ نرمِ آسایش را به کناری می‌نهند و تنها برای اعلایِ کلمه‌ی حق و تکامل ارزش‌های الاهی می‌کوشند. خشنودی حضرتِ حق، بزرگ‌ترین سرمایه و بالاترین افتخارِ زندگانی آنان است.

در سویِ مقابل، سربازانِ جبهه طاغوت و یاران شیطان، تمامِ توان و توشِ خویش را در سرایِ مادی‌گرایی صرفِ انباشتِ ثروت‌های ناپاک و مذموم، چشیدنِ لذت‌های پست و ننگین و چسبیدن به قدرت‌های خبیث و فریبنده می‌کنند. برای رسیدن به این اهدافِ شیطانی، از هیچ وسیله‌ای، هرچند پلید و نامشروع، ابایی ندارند و هر خط قرمزی را زیر پا می‌گذارند.

در قرآن کریم، از این دو جبهه‌ی متضاد و یارانشان، گاه با تعبیر کلی «آلِ فلان» یاد شده است. در جبهه‌ی حق، ما با عناوینی شریف و نورانی، چون «آلِ ابراهیم» و «آلِ عمران» و امثالهم رو‌به‌رو هستیم؛ با خاندانی که پاک، موحد، عدالت‌خواه و خداجو هستند و این خصال در سرشتِ آنها، چون ریشه‌ای استوار نهادینه شده و وجودشان را ساخته است.

در سویِ مقابل، «آلِ فرعون» و نظیر آن قرار دارند که راه و رسمشان، تفرعون و خودبرتربینی و طغیان است. آلِ فرعون، کارنامه‌اش سیاه از شکنجه‌ی مردم، کشتارِ کودکان و به کنیزی گرفتنِ زنان و دختران است؛ همان‌طور که خداوند متعال می‌فرماید: «یَسُومُونَکُمْ سُوءَ الْعَذابِ یُذَبِّحُونَ أَبْناءَکُمْ وَ یَسْتَحْیُونَ نِساءَکم؛ بدترین عذاب‌ها را به شما می‌چشانند، پسرانتان را می‌کشند و زنانتان را زنده نگه می‌دارند تا در اسارت و خواری بمانند.» (بقره / ۴۹)

پس از ظهورِ اسلام، دو «آل» و دو خاندان، نمادِ دو جبهه‌ی متضاد و متمایز شدند: «آلِ رسول‌الله» و «آلِ ابی‌سفیان»؛ تجلیِ تقابل میان «آلِ علی» و «آلِ امیّه».

اهل‌بیتِ طاهرین (علیهم‌السلام) با عناوینِ شریفِ «آلِ رسول‌الله» و «آلِ عبا» (با عطف به ماجرای تاریخیِ حضورِ پیامبر اکرم، امیر مؤمنان، حضرت زهرا و حسنین علیهم‌السلام تحت کسا و نزول آیه تطهیر) شناخته می‌شوند.

آنان از سوی خداوند به مقامِ رهبری و راهبریِ امت اسلامی منصوب شدند و مردم را به سوی بندگیِ خالصِ خداوند، آراستگی به فضایلِ اخلاقی و گسترشِ عدالت در زمین هدایت می‌کردند.

در سویِ مقابل، «آلِ امیّه» و «آلِ ابی‌سفیان» قرار داشتند که نمادِ شرک، کفر، دنیاپرستی و رذایلِ اخلاقی بودند.

این دو خطِ ممتاز و متضاد، همچنان در طولِ تاریخ ادامه دارد و تا قیامت، دو جبهه‌ی حق و باطل را تشکیل می‌دهند.

امروز نیز، کشور‌های منطقه به همین دو خطِ ممتاز و متضاد تقسیم شده‌اند: «آلِ عبا» و «آلِ اپستین».

«آلِ عبا» کسانی‌اند که تحتِ لوا‌ی اهل‌بیتِ عصمت و طهارت و پیروی از ولایتِ فقیه قرار دارند؛ آنان در مسیرِ گسترشِ حق و عدالت می‌کوشند و با پاکی، تقوا و مبارزه‌ی بی‌امان با فساد، پیوندی ناگسستنی دارند.

در آن سویِ میدان، «آلِ اپستین» قرار دارند؛ همان باندِ مافیایی و مرتبط با «جزیره‌ی فساد و فحشا»؛ جزیره‌ای سیاه که پناهگاهِ مفسدانِ دنیا، محلی برای عیاشی‌هایِ ویژه و تجاوزِ وحشیانه به دخترانِ بی‌گناهِ کمتر از هیجده سال با شیوه‌هایی خشن و وحشیانه بوده است. عجیب است که اینان، امروز برای دنیا تصمیم‌گیری می‌کنند و ادعا دارند برای مردمِ جهان، نسخه‌ی نجات‌بخش می‌نویسند!

اکنون باید پرسید: مردمِ منطقه می‌خواهند زیرِ لوایِ کدام پرچم و در خیمه‌ کدام «آل» قرار گیرند؟ آلِ عبا، یا آلِ اپستین؟

آیا می‌خواهند در خیمه ساکنانِ «جزیره سیاهِ فساد و فحشا» سکونت گزینند یا درجمع دلدادگانِ «پایگاهِ سپاهِ شهیر و شریف آل رسول»؟/1307/

خبرنگار: محمد ملک آبادی