پس از این جنگ، نگاه مردم جهان به دین و نقش آن در جامعه و سیاست تغییر خواهد کرد

در همین رابطه در گفتگویی تخصصی با حجت‌الاسلام محمدحسین پیشاهنگ، کارشناس فرق و ادیان و متخصص در حوزه مسیحیت، به بررسی و تحلیل این سخنان پاپ و پیامدهای آن در جنگ ایران با آمریکا و رژیم صهیونیستی پرداختیم.

 

او در این گفتگو با تحلیل رابطه کلیسا و سیاست، سه ویژگی منحصربه‌فرد سخنان دیروز پاپ را برشمرد و از نشانه‌های جهان بعد از این جنگ از منظر دینی گفت.

 

او با تبیین ویژگی های جهان آینده بعد از جنگ، چند توصیه راهبردی برای رهبران کلیسا مطرح کرد تا بتوانند در آن جهان نیز همچنان نقش ایمانی و اجتماعی خود را ایفا کنند. از این جمله می‌توان به ضرورت نفی و ابطال رسمی مسیحیت صهیونیستی توسط مقامات کلیسا اشاره کرد.

 

 

 

پیشاهنگ: ابتدا توجه می‌دهم که این اولین باری نیست که پاپ ها و رهبران کلیسای کاتولیک به رهبران یا رئیس جمهور آمریکا و جنایات آنها اعتراض می‌کنند. حتی پیش‌تر در موضوع جنایات رژیم صهیونیستی در فلسطین و غزه نیز چندین مرتبه پاپ های قبلی صحبت کرده بودند.

 

اما واقعیت این بود که آن ها اغلب یا هر دو طرف را محکوم می کردند یا فقط جبهه مقاومت را به خویشتن‌داری دعوت می‌کردند. هیچ وقت مستقیما درباره جنگ افروزی صهیونیست‌ها حرفی زده نشده است. دلیلش هم روشن است: قدرت و نفوذ لابی صهیونیست بر روی کلیسای واتیکان و این نفوذ هم معمولا از طریق آمریکا اعمال می شد.

 

 

اگر به موارد مشابه مثل انتقاد به آزادی خرید و حمل سلاح در ایالات متحده آمریکا و اعتراض به نفوذ شرکت‌های اسلحه‌سازی نگاه کنیم، یا به طور مثال درخواست صلح برای پایان یافتن جنایات صهیونیستها علیه کودکان غزه را به عنوان یکی از این موارد در نظر بگیریم؛ این انتقادها درست زمانی اتفاق می‌افتاد که فضای اجتماعی و رسانه‌ای علیه جنایات آمریکا و اسرائیل فعال شده و افکار عمومی از کلیسا نیز انتظار واکنش داشت.

 

این یعنی اگر فشار افکار عمومی وجود داشته باشد، سازمان کلیسا نیز می تواند از فشار سیاسی لابی آمریکایی صهیونیستی رها شده و مسئولیت ایمانی و اجتماعی خودش را نشان بدهد. 

 

البته که این خبر خوبی برای کلیسا و مسیحیان نیست، زیرا رهبران کلیسای مسیح به جای پیش قراولی و پیشرو بودن در جامعه برای مبارزه با ظلم و جنایت، خودشان پیرو جامعه شده و هر کجا جامعه علیه ظلم خیزشی نشان می دهد کلیسا نیز با احتیاط، ظلم یا ظالم را نقد می‌کند. 

 

در جنگ رمضان و تهاجم یک سویه و جنایات ضدبشری آمریکا و صهیونیست‌ها علیه ایران به خاطر مقاومت بی مثال مردم ایران در میدان و خیابان افکار عمومی مردم جهان آگاه شده و اکنون با شروع تظاهرات گسترده جهانی علیه آتش افروزان آمریکایی صهیونیستی که حتی به تظاهرات نه میلیونی در ایالتهای مختلف آمریکا رسیده است، کلیسا نیز جرئت پیدا کرده است تا سران آمریکایی صهیونیستی را برای جنگ افروزی و جنایت علیه بی گناهان نقد کند.

 

 

پیشاهنگ: سخنان پاپ آمریکایی واتیکان این بار تفاوت ها یا ویژگی های منحصر به فردی داشت که صد البته نتیجه مقاومت مثال زدنی مردم ایران و همچنین فشار افکار عمومی جهانی بود.

بنابراین شاید ویژگی خاصی در این پاپ وجود نداشته باشد ولی من می‌خواهم سه تفاوت یا ویژگی مهم و منحصر بفرد در سخنان دیروز او را بیان کنم:

 

 اول اینکه برخلاف دفعات قبل پاپ طرفین جنگ را شماتت نکرد، بلکه مستقیما انگشت اتهام را به سمت آغازگر جنگ گرفت و البته این بار درست نشانه گرفت.

 

 تفاوت دوم و بسیار مهم این بود که با اشاره به قربانیان این جنگ، انگشت تقصیر را به سمت رهبران آمریکا گرفت و  حتی آن‌ها را مقصر و عامل وضعیت وخیم ساکنان اسرائیلی سرزمین‌های اشغالی معرفی کرد و تأکید کرد او یعنی ترامپ با جنگ افروزی خود، مردم منطقه و همچنین ساکنان در سرزمین‌های مقدس را بیچاره کرده است. این اعتراف بسیار مهمی است که بازخورد آن را در سخنان تظاهرات کنندگان آمریکایی ضد جنگ نیز شنيديم. 

 

 اما سومین ویژگی خاص و متفاوت در سخنان پاپ لئو چهاردهم، اشاره ی پاپ به قطع رابطه معنوی سران آمریکا و رژیم صهیونیستی با خداوند و حضرت مسیح است.

 

رد شدن دعای آن‌ها توسط خداوند یا شنیده نشدن صدای آن‌ها از سوی مسیح همان معنای دیگر ملعون شدن است.

اگر کسی معارف مسیحیت را بشناسد، در می یابد که که پاپ در پرده‌ای از کلمات، ترامپ و نتانیاهو را ملعون شده از سوی خدا معرفی کرده است و این یعنی سخنان پاپ، این بار با یک دعوت معمولی به صلح و خاموش کردن آتش جنگ، تفاوت جدی دارد.

 

او به صورت آشکار، آتش افروزان این جنگ یعنی سران آمریکا و رژیم صهیونیستی را ملعون شده معرفی کرده است.

 

البته اجازه بدهید باز هم تأکید کنم دلیل این پیشروی رهبر کلیسای کاتولیک، پاپ لئو چهاردهم نیز مقاومت مردم ایران و شگفتی‌هایی بوده است که از خیابان تا آسمان و میدان امتداد داشت.

 

 

پیشاهنگ: اگر منظور شما این است که آیا حمایت پاپ در این جنگ به نفع مردم ایران می‌باشد یا تأثیری در روند جنگ و صلح خواهد داشت، باید بگویم: "خیر"؛ 

ولی قطعا از موضع پاپ سپاسگزار بوده و بیشتر به خاطر تغییر شرایط در کلیسا خوشحالند و این خوشحالی برای مسیحیان و همه‌ی مردم جهان است.

 

زیرا مردم مؤمن و مقاوم ایران به خدا ایمان دارند و از او قدرت می گیرند و برای پیروزی نیازی به حمایت پاپ ندارند. اما خوشحالند چون آنچه دیروز در کلیسای سن پیرو گذشت را نتیجه کار بزرگ خود می‌دانند.

 

در واقع باید بدانیم که این مردم ایران هستند که با پایمردی و استقامتشان، دارند به تغییر وضعیت در جهان و همچنین کلیسا کمک می‌کنند. 

 

 

پیشاهنگ: بعد از این جنگ، غیر از تغییرات سیاسی و حتی ژئوپولتیکی، نگاه مردم جهان نیز به دین و نقش آن در جامعه و سیاست تغییر می‌کند.

 

مردم جهان می‌بینند که چگونه ایمان یک ملت به خدا و ایستادن بر سر اصول ایمانی و اخلاقی، می‌تواند در برابر ناوها و هواپیماها پیروز شود.

 

جهان آینده یعنی آینده نزدیک بعد از این جنگ، جهان ادیان و معنویت‌های اصیل و اخلاقی است.

 

بعد از این جنگ به ویژه با شکسته شدن هیمنه آمریکا و شکستن دست و پای صهيونيست‌ها، کلیسا نیز می‌تواند نقش پررنگ‌تری در رشد اخلاق و ایمان در جامعه ایفا کند. 

بنابراین باید خود را برای نقش آفرینی جدی‌تر در تعالی اخلاقی و معنوی جامعه آماده کند.

حالا نمی‌خواهم درباره لزوم آمادگی واقعی برای ظهور و بازگشت مسیح صحبت کنم که بحث مفصلی است.

 

اما می‌خواهم در اینجا یک توصیه دوستانه و مؤمنانه برای بزرگان کلیسا داشته باشم. بزرگان کلیسا باید از این فرصت استفاده کنند و محیط کلیسا را از اندیشه های صهیونی پاک کنند و مهر ابطال را بر شناسنامه منحوس مسیحیت صهیونیستی بکوبند.

 

کلیسای واتیکان، کلیساهای ارتدوکس و حتی دیگر کلیساهای پروتستان، اگر بخواهند در جهان آینده جایی در بین مومنان آزادیخواه داشته باشند، باید ابطال عقاید افراطی و خطرناک مسیحیت صهیونیستی را به صورت رسمی اعلام کنند و خود را از هرگونه رابطه با این اندیشه تروریستی مبرا کنند. این کمترین کاری است که از رهبران کلیسا در این مقطع انتظار می رود. 

 

 

پیشاهنگ: وقت آن رسیده است که با کمک مردان خدا، جهان، منطقه و کلیسا از لوث وجود کاهنان معبد بعل پاک شود.

 این هم باشد برای کسانی که منظور مرا می فهمند. در خانه اگر کس است، یک حرف بس است!