نرمش در برابر ظالم، تنها راه را برای ظلم بیشتر باز می‌کند

به گزارش سرویس حوزه و روحانیت خبرگزاری رسا، اعتماد به دشمنی که خوی خون‌خواری و حیله‌گری در ذات او نهادینه شده، نه تنها یک خطای استراتژیک، بلکه به مثابه گشودن دروازه‌های قلعه به روی کسی است که جز ویرانی و غارت، هدفی در سر ندارد.

 

در ادامه، تحلیلی بر چرایی عدم اعتماد به دشمن و پیامدهای خوش‌باوری در برابر او تقدیم می‌شود:

 

 

دشمنِ حیله‌گر، «دوست» نمی‌شود، زیرا منافع او در تضاد بنیادین با بقا و عزت شماست. دشمنی که با دستکش مخملی، خنجر زهرآگین را پنهان می‌کند، به دنبال هم‌زیستی نیست؛ بلکه در پی «استحاله» یا «فروپاشی» شماست. او دوستی را به عنوان یک ابزار تاکتیکی برای شناسایی نقاط ضعف شما به کار می‌برد تا در زمان مناسب، ضربه نهایی را وارد کند. تاریخ گواه است که هرگاه سادگی در برابر دشمنانِ طماع به خرج داده شده، آن‌ها نه تنها به تعهدات خود پایبند نمانده‌اند، بلکه از همان روزنه‌های اعتماد، برای تهاجمات گسترده‌تر بهره جسته‌اند.

 

 

در ادبیات سیاسی و آموزه‌های حکمی، خوش‌بینی به دشمن خون‌خوار، نه یک فضیلت اخلاقی، بلکه یک «خامیِ راهبردی» است. کسی که در برابر دشمن، ساده‌لوحانه رفتار می‌کند، در واقع هزینه اشتباه خود را با «از دست دادن استقلال و امنیت» می‌پردازد. چوبِ این سادگی را خوردن، دردی است که گاه جبران‌ناپذیر است؛ چرا که دشمن، سادگی را نه به معنای صلح‌طلبی، بلکه به معنای «ضعف» تفسیر می‌کند. وقتی دشمن ضعفی را در شما احساس کند، اشتهای او برای بلعیدن تمامیت شما دوچندان می‌شود.

 

 

در فرهنگ اسلامی و انقلابی، مؤمن «زیرک» و «هوشیار» است. غیرت ملی و دینی حکم می‌کند که نباید دست خود را به سوی دشمن دراز کرد، زیرا این کار باعث جری شدن او می‌شود. عزت یعنی دست‌کم گرفتنِ وسوسه‌های دشمن؛ دشمنی که دستش به خون مظلومان آلوده است، هرگز نمی‌تواند خیرخواهِ ملت‌های آزاده باشد. اعتماد به چنین موجودی، یعنی نادیده گرفتن تمام عبرت‌های تاریخی.

 

بنابراین تجربه های فراوان تاریخی و دلایل محکم عقلی و نقلی گواهی می دهد که دشمن غدار و مستکبر، همیشه دشمن می‌ماند.

 

تنها راه در برابر دشمن حیله‌گر، «اقتدار»، «بصیرت» و «عدم اعتماد» است. قدرت بازدارنده، تنها زبانی است که چنین دشمنانی می‌فهمند. هرگونه کوتاه آمدن یا اعتماد به وعده‌های پوشالی آن‌ها، صرفاً فرصتی طلایی برای دشمن است تا سنگرهای شما را یکی پس از دیگری فتح کند.

 

 

اولا دشمنِ حیله‌گر، هیچ‌گاه شریک نمی‌شود، بلکه به دنبال اسیر می‌گردد.

 

ثانیا سادگی در برابر کسی که بویی از انسانیت نبرده، خودکشیِ سیاسی است.

 

و ثالثا تنها راه حفظ حرمت و امنیت، «قدرت» و «بی‌اعتمادیِ آگاهانه» است.

 

بنابراین، عقلانیت ایجاب می‌کند که به جای لبخند زدن به دشمنِ خون‌خوار، بر توانمندی‌های داخلی خود تکیه کنیم و با صلابت، مسیر استقلال را طی نماییم؛ چرا که تاریخ ثابت کرده است «نرمش در برابر ظالم، تنها راه را برای ظلم بیشتر باز می‌کند.»

 

مهدی پناهی

مدیر ارتباط با سازمان ها و نهادهای حاکمیتی حوزه های علمیه