سیاستزدگی؛ آفت طلاب
به گزارش خبرنگار خبرگزاری رسا در تبریز، حضور مداوم در فضای مجازی، اظهارنظر درباره هر اتفاق و تلاش برای داشتن پاسخ درباره هر مسئله، لزوماً نشانه بصیرت نیست و گاهی سکوت یک طلبه میتواند از دهها اظهارنظر او عالمانهتر باشد.
زمانی که مسائل علمی، اخلاقی و اجتماعی نیز از دریچه دعواهای سیاسی دیده شوند، مخاطب دیگر با یک طلبه مواجه نیست، بلکه با یک کنشگر سیاسی روبهرو است که لباس طلبگی بر تن دارد.
طلبهای که پیش از آنکه حرفی برای گفتن داشته باشد به دنبال تریبون باشد، ممکن است بهتدریج «شهرت» را جایگزین «رسالت» کند و سخن گفتن برای او به هدف تبدیل شود.
در ادامه این یادداشت آمده است: مسئله فقط رفتار فردی طلبه نیست، بلکه تصویری است که از طلبه در ذهن مخاطب شکل میگیرد. یک رفتار تند، قضاوت عجولانه یا جدل بیحاصل ممکن است برای گوینده تنها چند دقیقه زمان ببرد، اما در ذهن مخاطب به حساب جایگاه طلبگی نوشته شود؛ در چنین شرایطی، آسیب تنها متوجه اعتبار یک فرد نیست، بلکه اعتماد به لباس روحانیت و نهاد حوزه نیز ممکن است آسیب ببیند.
سیاست برای طلبه باید بخشی از مسئولیت اجتماعی او باشد، نه تمام هویت او. طلبه سیاسی باید اهل مطالعهتر از اظهار نظر، اهل اخلاقتر از جدل و اهل مسئولیتتر از دیده شدن باشد.
اگر حضور سیاسی یک طلبه به بیحوصلگی علمی، تندی در گفتار، قضاوتهای عجولانه یا فاصله گرفتن از مردم منجر شود، باید در شیوه حضور سیاسی خود تجدیدنظر کند، حوزه به طلبهای نیاز دارد که وقتی وارد میدان سیاست میشود، چیزی به آن اضافه کند، نه اینکه تنها بر هیاهوی آن بیفزاید.
اگر سیاست، ما را از طلبگیمان دور کرد، باید در شیوه سیاسی بودنمان شک کنیم.