چرا برخی در نگاه اول دوست داشتنی هستند؟

به گزارش خبرنگار خبرگزاری رسا در خراسان. اکرم مقصودی طلبه حوزه علمیه خراسان شمالی و ارشد علوم قرآنی و حدیث در یادداشتی به اسباب جریان مهرومحبت انسان در دل دیگران پرداخت.

متن این یادداشت از قرار زیر است:

دیروز یک موضوع خیلی ذهنم را درگیر کرده بود؛ اینکه چرا بعضی از آدم‌ها هنوز ندیده و نشناخته، این‌قدر دوست‌داشتنی هستند؟ چرا گاهی با یک نگاه یا چند لحظه هم‌کلامی، احساس نزدیکی عجیبی به کسی پیدا می‌کنیم که هیچ پیشینه‌ای از او نداریم؟ 
علی‌رغم مشغله‌ای که داشتم، برای پیدا کردن جواب، دیشب سراغ مقالات و نوشته‌های مختلف رفتم. دوست داشتم بدانم از نگاه علم و پژوهش، چه راز پنهانی پشت این ماجرا وجود دارد.
پژوهشگران علوم رفتاری و روان‌شناسی حرف‌های جالبی برای گفتن داشتند. آن‌ها از چیزهایی مثل زبان بدن، آرامش چهره و لحن صحبت کردن حرف می‌زنند. مثلاً اینکه مغز ما در کسری از ثانیه، نشانه‌های مهربانی، نداشتن حالت تدافعی و آرامش درون دیگران را  می‌فهمد علم می‌گوید در درون ما سلول‌هایی به نام «نورون‌های آینه‌ای» وجود دارد که کارشان بازسازیِ حال خوب دیگران است؛ یعنی وقتی با آدمی روبه‌رو می‌شویم که درون آرامی دارد، نورون‌های ما هم ناخودآگاه آن آرامش را شبیه‌سازی می‌کنند و به ما حس امنیت و صمیمیت می‌دهند.
اما هرچقدر هم که این دلیل‌های علمی و روان‌شناختی جذاب و درست باشند، وقتی عمیق‌تر به آدم‌های ناب و دوست‌داشتنی اطرافمان نگاه می‌کنیم، می‌بینیم یک جای کار فراتر از این فرمول‌هاست. خیلی وقت‌ها آدم‌هایی را می‌بینیم که شاید ظاهر خیلی متفاوتی هم نداشته باشند، اما چنان مهر و باوری به دل می‌نشینند که آدم حس می‌کند سال‌هاست آن‌ها را می‌شناسد.
راز اصلی اینجاست که پالایش درون، صفای باطن، آرامش قلبی و تقوایی که یک انسان در زندگی‌اش تمرین می‌کند، مثل یک عطر خوش‌بو در فضای پیرامونش پخش می‌شود. این سبک زندگی زلال، امواجی از آرامش و نورانیت تولید می‌کند که دیگران، پیش از هرگونه شناخت زبانی، آن را با جان و دلشان حس می‌کنند.
زیباترین و کامل‌ترین دلیل برای این اتفاق را در قرآن کریم پیدا کردم. می‌فرماید:
«إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمَٰنُ وُدًّا» (مریم، ۹۶)
«کسانی که ایمان آورده و کارهای شایسته انجام دهند، خداوند رحمان محبتی از آن‌ها را در دل‌های دیگران قرار می‌دهد.»
بله، وقتی دل آدمی به خدا متصل باشد و رفتار و اخلاق آدم رنگ و بوی خدایی به خود بگیرد، خداوند خودش دست‌به‌کار می‌شود و کلید دل‌ها را می‌سپارد به دست کسی که صفا را به دیگران هدیه داده است. مهربانی بی‌منت، قلب پاک و آرامش برخاسته از ایمان، زبان مشترک همه‌ی دل‌هاست؛ زبانی که نیاز به ترجمه ندارد و از دل برمی‌آید و لاجرم بر دل هم می‌نشیند.