نگاهی به کتاب «لعنهای نامقدس»
به گزارش خبرگزاری رسا به نقل از نشر آرما، چاپ اول کتاب «لعنهای نامقدس» به قلم حجتالاسلام مهدی مسائلی از سوی نشر آرما روانه بازار کتاب شده است.
از ابتدای اسلام تاکنون، طرح متهمساختن شیعه به توهین و ناسزاگویی به اصحاب پیامبر- صلی الله علیه و آله و سلم و خصوصاً خلفای بعد از ایشان، بخش مهمی از فعالیتهای ضد شیعی را به خود اختصاص داده است. آنگونه که گفتهاند، حکومتها هرگاه تصمیم میگرفتند شیعهای را بهدلیل مذهبش تعقیب و مجازات کند، از علی- علیهالسلام- اسمی به میان نمیآوردند؛ بلکه او را به اتهام توهین به ابوبکر و عمر عقوبت میکردند.
از گذشته تابهحال، صاحبان قدرت و دشمنان قسمخورده دین، از این ترفند و ابزار درجهت حذف فرهنگی و سیاسیِ شیعه استفادهها کردهاند. امروز نیز دشمنان دین در تلاشاند تا با تبلیغ اتهام توهینِ شیعه به صحابه و خلفا، به تحریک احساسات سایر مسلمانان بپردازند و آنها را از اندیشههای عدالتخواهانه شیعه دور کنند و مانع الگو گیری آنها از مکتب تشیع شوند. امروز کتابهای عالمان شیعه با این تهمت که حاوی توهین به صحابه است، در کشورهای اسلامی بهعنوان کتبِ ضاله معرفی میشود و نشر و پخش آنها ممنوع است. در عصر حاضر، تندروهای اهل سنت بهاتهام توهین به خلفا، بیش از گذشته به جان و ناموس شیعیان تعرض میکنند؛ اما مهمتر از همه اینها این است که امروز در میان شیعیان نیز جریانی مشکوک در لباس عالمان دین، به ترویج و توجیهِ توهین به مقدسات اهل سنت میپردازد.
متأسفانه این جریان با تحریف آموزه تبری از دشمنان دین، جامعه اسلامی و خصوصا شیعه را بهسمت تعصبات کور مذهبی و ایجاد دشمنیهای بیفایده بین مسلمانان سوق میدهد. این درحالی است که این گونه برداشت از آموزه تبری برخلاف تعالیم مکتب اهلبیت علیهمالسلام است و بسیاری از عالمان شیعه نیز آن را ناصواب میدانند. از همین رو بایسته است، تعریفی روشن و جامع از تبری و ابعاد گوناگون آن ارائه شود تا با درک صحیح از این آموزه دینی، بتوانیم به تبیین قوانین و محدودیتهای آن بپردازیم.
کتاب «لعنهای نامقدس» که در این راستا به قلم حجتالاسلام مهدی مسائلی به تحریر درآمده است، در ابتدا به تبیین معنای تبری پرداخته و ابعاد گوناگون قلبی، گفتاری و رفتاری آن را تشریح میکند؛ و پس از آنکه تصوری صحیح از آموزه مهم تبری ارائه کرد، به بحث مهم قوانین و محدودیتهای تبری میپردازد. نویسنده معتقد است اعلام برائت و تبری لسانی از دشمنان دین، اگر چه یک وظیفه مهم دینی است که مؤمنان باید همواره به آن اهتمام داشته باشند، اما با اینحال در انجام آن، حدود و قوانینی وجود دارد که ملاحظهنکردن این قانونها و محدودیتها موجب میشود مؤمنان وظایف دینیِ مهمتری را ترک کنند و گناهان بزرگی را مرتکب شوند؛ هرچند بهخیال خود به وظیفه تبری عمل کردهاند و مستحق ثواباند.
نویسنده در ادامه پرهیز از فحش و دشنام و توهین را یکی از قوانین تبری برشمرده و با بررسی عنوان وجود «دشنام در قرآن و روایات» به بیشتر شبهات مطرح شده در این زمینه پاسخ میگوید. وی همچنین «پرهیز از تهمت و افترا» را یکی از لوازم تبری میداند و معتقد است تهمت و افترا از سلوک اهلباطل بوده و با تکیه بر چنین روشهایی نمیتوان به معرفی اهل باطل پرداخت و به مصاف آنها رفت؛ پس چه مضحک است اگر کسی بگوید برای مقابله با بدعتگذارانی که اهل دروغ و نیرنگ و فریب هستند، باید با بُهتان و تهمت و نسبتهای دروغین، مردم را از آنان رویگردان کنیم. نویسنده سپس بحث مفصلی پیرامون بعضی از روایاتی دارد که عدهای با تمسک به آنها خواستهاند تهمت و افترا زدن به مخالفان را توجیه کند. در همین راستا وی به موضوع «نسبت حرامزادگی به مخالفان عقیدتی» نیز پرداخته و از برخورد شدید ائمه شیعه- علیهمالسلام- با این طرز تفکر خطرناک، پرده بر میدارد.
اما یکی از مهمترین موضوعات مورد بررسی این کتاب، موضوع لعن است. شاید بحث از لعن با رویکرد و صراحت این نوشتار، برای اولین بار باشد که در کتابی مستقل مطرح میشود و عنوان آن کتاب را به خود اختصاص میدهد. نویسنده در مقدمه کتاب بیان میدارد که اگر چه بیشتر شیعیان دشنام و توهین به مقدسات دیگران را عملی خلاف و نادرست میدانند، اما در این میان بعضی نیز حساب لعن را از دشنام و توهین جدا دانسته و بیان آن را در هر صورتی جایز میدانند. این درحالی است که لعن به مقدسات اهل سنت، به بزرگترین مانع درجهت انسجام مسلمانان تبدیل شده است و هرگونه تلاش و حرکتی را برای تقریب مذاهب اسلامی با مشکل روبهرو میسازد. امروز در دنیای اهل سنت، بهجز بخشی از ناآگاهان افراطی و ابزار امپریالیسم، همه از گفتوگوهای سازنده برای وحدت جهان اسلام استقبال میکنند؛ اما در مذهب اهل سنت، آنها نیز از این ناراحت هستند که به خلفای بعد از پیامبر اهانت و لعن میشود. از همین رو لازم است بدانیم:
حقیقت تبری چیست؟
آیا برای انجام وظیفه تبری لازم است حتماً به مقدسات اهل سنت توهین و لعن شود؟
آیا واقعاً این تفکر، آنگونه که مطرح میشود، از ضروریات و لوازم مکتب تشیع است یا چنین نیست و بدون اهانت و لعن به مقدسات اهل سنت نیز میتوان شیعه بود؟
تفاوت لعن با دشنام چیست؟
آیا لعن در هر جا و به هر صورتی جایز است؟
نویسنده در کتاب یادآور میشود که لعن و توهین به خلفا، امروز خدمتی بزرگ به جریان افراطیگری در اهل سنت است. افراطیهای اهل سنت ابزاری مؤثرتر از این توهین برای ترویج افکار ضد شیعی خود ندارد. بسیاری از اندیشههای شیعه که زمینهساز بیان تهمتها و برداشتهای سوء و غیرواقعی افراطگرایان اهل سنت به شیعه است، در میان جریانهای اعتدالگرای اهل سنت نیز پذیرفته است و از همین رو اینان تهمتها و نسبتهای سوء افراطگرایان اهل سنت را در این موضوعات نمیپذیرند؛ اما موضوع لعن و توهین خلفا نزد هیچکدام از فرقههای اهل سنت پذیرفته نیست و همۀ آنها از بیان آن منزجرند. از همین رو جریان افراطگرای اهل سنت با استفاده از این ابزار، گروههای اعتدالگرای اهل سنت را با خود همراه میسازند و به موضعگیری و ضدیت با شیعه فرامیخوانند.
در همین راستا نویسنده با بررسی مسأله لعن، از نهی خاص اهلبیت علیهم السلام درباره توهین و لعن یاد میکند. افزون بر این، «لعنهای موجود در قرآن و روایات» نیز مورد بررسی قرار میگیرد. «سخنی دربارۀ زیارت عاشورا» و «شعار مرگ بر آمریکا و اسرائیل» از دیگر عناوین این بخشند. همچنین نویسنده در ادامه بحثهایی پیرامون «تقیه» و «سیره و روش اهلبیت علیهمالسلام» در این باره ارائه میدارد.
نویسنده در پایان نیز گزارشهایی تاریخی را بیان میکند که عناوین آنها عبارتاند از: «محقق کرکی و لعن علنی خلفا»، «تیزهوشی میرزای شیرازی»، «این کتابها هرچه بیش نشود، بهتر است»، «انتشار کتابهای تفرقه انگیز در قم» و «چند توصیه از مرحوم آیتالله بهجت».
گفتنی است چاپ کتاب «لعنهای نامقدس» در 168 صفحه به قیمت هشت هزار تومان از سوی نشر آرما در شهریور 93 منتشر شده است.
علاقمندان برای تهیه این کتاب میتوانید با شماره تلفن 32351709 ـ 031 تماس حاصل کنند./998/د102/ق