نشست علمي عرفان و نوآوري برگزار شد
به گزارش خبرنگار خبرگزاري رسا، نشست علمي عرفان و نوآوري با رويكرد ظرفيتشناسي عرفان اسلامي در حوزه سياست صبح امروز با حضور حجج اسلام حسن رمضاني، حميد پارسانيا و سيديدالله يزدان پناه از سوي دفتر جنبش نرمافزاري پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامي در قم برگزار شد.
در اين نشست علمي حجت الاسلام رمضاني، پژوهشگر حوزه علميه با اشاره به اين كه «ابتكار در حوزه علم خاص» و «بازسازي و بازآفريني و استفاده از ظرفيتهاي يك علم» دو معناي نوآوري است، افزود: نوآوري در مباحث عرفاني در فلسفه عرفان، عرفان تطبيقي، تربيت عرفاني، عرفان عمومي، بازنگري در مباحث طبيعي عرفان، عرفان و سياست، به روز كردن متون درسي عرفاني، پاسخگويي به شبهات روز و تسهيل معارف عرفاني قابل پيگيري است.
وي ادامه داد: نوآوري در سياست به اين معناست كه عرفان اسلامي ظرفيتهايي دارد كه بر اساس آن ورود عارف به عرصه سياست را نه تنها مجاز، بلكه ضروري ميكند.
در ادامه اين نشسست حجت الاسلام يزدان پناه اظهار داشت: مباحث مطرح شده در عرفانهاي غربي با سنتهاي موجود در عرفان اسلامي سازگار نيست، از اين رو ضروري است تا به مساله عرفان اسلامي توجه بيشتري شود.
وي به مساله عرفان و تمدنسازي اشاره كرد و گفت: از آنجا كه تقابل انقلاب اسلامي با انديشههاي غربي، تقابل تمدن هاست بايد براي تامين معنويت تمدن اسلامي از سوي عرفان با توجه به سه شاخص دنيا، آخرت و توحيد برنامهريزي كرد.
اين استاد حوزه علميه به چهار تفكر«سكر، سهو، فنا و بقاي بعد از فنا»، «اسفار چهارگانه عرفاني»، «خلافت بالسيف» و «شريعت، طريقت و حقيقت» اشاره كرد و اظهار داشت: بر اساس اين ظرفيتها عارف بايد به حوزه اجتماع و سياست وارد شود.
در ادامه حجت الاسلام پارسانيا با اشاره به اين كه هم اكنون انديشه سكولاريسم و نفي مرجعيت معرفت شهودي و وحياني از لحاظ نظري دچار فروپاشي و از نظر عملي با بحران شديد روبهرو شده است، گفت: وقوع انقلاب اسلامي در قرن بيستم با رويكرد توحيدي نقطه عطفي در عرصه سياست و آغاز بازگشت بشر به معنويت بود.
وي ادامه داد: ما هم اكنون نيازمند نوعي خودآگاهي نسبت به عرفان هستيم، چرا كه آمدن مباني عرفاني در بسياري از علوم پيامدهاي فراواني به دنبال دارد، به گونهاي كه همه علوم تعريف جديد پيدا ميكنند و طبيعت شناسي تبديل به خلقت شناسي ميشود.
اين انديشمند حوزوي درباره ديدگاههاي موجود پيرامون رابطه عرفان و سياست گفت: برخي وجود هرگونه رابطه بين اين دو عرصه را به طور كلي نفي ميكنند، برخي معتقد به وجود رابطه منفي و زمينگير شدن سياست در صورت ارتباط آن با عرفان هستند و گروه ديگر رابطه اين دوعرصه را مثبت قلمداد ميكنند.
وي ادامه داد: انديشههاي عرفاني، انديشههاي سياسي متناسب با خود را به وجود ميآورد، هر چند اين انديشه عرفاني نادرست باشد.
اين پژوهشگر حوزه علميه بازگشت هنجارها و بايدها و نبايدها را به عرصه فقه عنوان كرد و گفت: اين كه برخي ميگويند رويكرد فقهي، خشك و غيرقابل انعطاف، ولي رويكرد عرفاني نرم و منعطف است، مغالطهاي بيش نيست، چرا كه عرفان نظري به عرصه بايدها و نبايدها نميپردازد.