ارتباط تنگاتنگ دولت و دانشمندان چرخه پژوهش را حرکت می‌دهد

سید محمد تقی موحد ابطحی، قائم مقام ‌سردبیر فصلنامه روش‌شناسی‌ علوم انسانی پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاری رسا گفت:‌ علوم انسانی باید در جهت اسلامی‌ و بومی‌شدن قرار گیرد، برای این کار بایستی با مبانی فلسفی علوم شناخت کامل پیدا کنیم.

وی در ادامه با اشاره به تعامل پژوهشگران علوم انسانی با دستگاه‌های اجرایی افزود: چرخه پژوهش اگر می‌خواهد حرکت کند‌ باید ارتباط تنگاتنگی بین پژوهشگران و دلتمردان کلید بخورد؛ در برخی از کشور‌ها دانشمندان بزرگ آن کشور جزء مشاوران ارشد رییس جمهور شمرده می‌شوند.

قائم مقام ‌سردبیر فصلنامه روش‌شناسی‌ علوم انسانی اظهار داشت: تعامل پژوهشگران و نظریه‌پردازان با دولت سبب می‌شود آیین نامه‌های آموزشی و پژوهشی به روز و توانمند‌تر از گذشته تدوین شود، از سویی دیگر باید نهاد مرتبط بین پژوهشگران و مسؤولان اجرایی هم مشخص شود.

دانشجوی رشته دکترای فلسفه علم تصریح کرد: علوم انسانی را در صورتی می‌توانیم متحول بدانیم که‌ آثار آن را در مدیریت جامعه، اقتصاد و روابط سیاسی شاهد باشیم، به کارنگرفتن کسانی که در رشته‌های گوناگون علوم انسانی تحصیل کرده‌اند در بدنه مدیریتی کشور مشکلات را بیشتر می‌کند.

وی همچنین ابراز داشت: یکی از عواملی که پژوهش حوزه را متحول می‌کند خروج از متن‌محوری است، باید مسأله‌محوری را جایگزین آن کنیم، متأسفانه ‌نگاه مسأله‌محور هم در آموزش حوزه و هم در دانشگاه وجود ندارد.

قائم مقام ‌سردبیر فصلنامه روش‌شناسی‌ علوم انسانی گفت: مباحثه در حوزه بسیار در ترویج علم مؤثر است، دانشگاه این قابلیت را ندارد؛ بنابر این یک حوزوی به آسانی می‌تواند اندوخته‌های خود را در قالب های گوناگون بیانی ارائه دهد.

وی ادامه داد: گویندگی، شنوندگی، بحث را خوب مطرح کردن، جمع‌بندی بحث، قدرت تحلیل، ارائه ایده جدید از فراورده‌های مباحثه است، در اینجا‌ حلقه علمی بدون استاد تشکیل می‌شود و کسی نمی‌تواند نظر خود را تحمیل کند و تنها با یک هدایت‌کننده بحث، مباحثه ادامه پیدا می‌کند؛ اینها همه از ویژگی‌های آموزشی در حوزه است.

موحد ابطحی همچنین با تأکید بر ایجاد حلقه‌های گفت‌وگو بین پژوهشگران علوم انسانی بیان داشت: برای نمونه اگر سیر تحول فلسفه را در جهان اسلام نگاه بکنیم این تحول در تعامل متکلمین با محدثین به وجود آمد؛ از این رو تا تعامل نباشد نظریه‌ها مطرح و نقد نمی‌شود و در نهایت نظریه‌ای جدید هم پدید نمی‌آید؛ این یعنی رکود علمی و پژوهش./ ت 302