زندگی به سبک جنگ‌ رمضان

به گزارش خبرنگار سرویس فرهنگی و اجتماعی خبرگزاری رسا، زندگی در شرایط جنگی قطعا با دوران صلح متفاوت است، اما آنچه در صلح و جنگ تفاوتی ندارد، استمرار جریان پر از امید و بهجت است در قلب خانه های مومنین به الله.

ما این روزها، بیش از گذشته، همه هم و غم مان آن است که نور امید بپاشیم به قلب تک تک اعضای خانه مان، نوری که شور میشود و سرزیر میکند در تک تک کوچه ها و میدانهای شهرهای ایران زیبایمان.

ما عاشق زندگی کردن هستیم، همانطور که مرگ با شهادت افتخارمان هست، پس برای ایمنی خانه هایمان نیز برنامه ریزی داریم؛

این روزها، چیدمان خانه را قدری تغییر داده ایم. شیشه ها را چسب زده ایم و پرده ها در تمام ساعات روز کشیده است. چند گلدانی که در فضای سالن پذیرایی داشتیم را به اتاق دیگری منتقل کرده ایم که کم نوری پژمرده شان نکند. بخشی از خانه که نسبت به بقیه فضاها امن تر است را چند صندلی چیده ایم و تبدیل به پناهگاه کرده ایم. عکس امام شهیدمان را قاب کرده ایم و درست زده ایم جلو چشممان تا لحظه ای یادمان نرود که اماممان صحنه را خالی نکرد و تا آخرین نفس و قطره خونش شجاعانه در میدان نبرد با شقی ترین انسانهای روی زمین مبارزه کرد. و ما حالا باید مقاوم و استوار میدان مبارزه را پُر نگه داریم.

این روزها، نسبت به قبل بیشتر همسایه ها را میبینیم، بیشتر بهم زنگ میزنیم مثلا هر کدام بیرون برویم و نانوایی سر راهمان باشد، چند تایی بیشتر میخریم و همسایه ها را به نان داغ دم افطار مهمان میکنیم و قرار رفتن به نماز جمعه و میدان میگذاریم با هم.

برای ما خانمها، بخش مهمی از جهادمان، در نوع پوشش مان است. سادات خانم، خانمِ همسایه، در گروه پیام گذاشته است که موج انفجار ممکن است، لباس ها را پاره کند و ببرد، حالا که هوا هم قدری سرد شده، بیایید دو دست لباس بپوشیم و ما هم سعی میکنیم، در خانه لباس های پوشیده تر بپوشیم، روسری و چادرمان دم دستتر از قبل باشد که اگر اتفاقی افتاد، لباس رزممان بر تنمان باشد.

خلاصه، این روزها سبک زندگی مان تغییر کرده و تجربه سبک زندگی ای که میانه مرگ و حیات است آن هم در میانه جدالِ آخرالزمانی حق و باطل، لذت بخش و غرور آفرین است. ما این روزها، داریم سبک زندگی توحیدی و ارتباطات ایمانی مودت محور را دیگرگون تجربه میکنیم. این را میشود در لبخندها و غم های مشترکمان در رویارویی چهره به چهره مان در مسجد و خیابان ها دید. گاهی خیلی نیاز نیست با یکدیگر صحبت کنیم تا بدانیم در دلهایمان چه میگذرد، همه آرمان مشترکی داریم که برای تحققش در مسیر مشترکی داریم گام برمیداریم.

راستی، این سبک زندگی چقدر میتواند ما را برای ساختن فردای پس از جنگ آماده کند؟

حوریه بزرگی