محبوب، معتقد و مقاوم

به گزارش خبرنگار سرویس فرهنگی و اجتماعی خبرگزاری رسا، در ایام جنگ رمضان تجمعات بزرگ و کوچک مردمی در میدان‌های مختلف کشور شکل گرفت. در میدان مفید قم نیز، مردم در قالب راهپیمایی تا میدان صدوق حرکت بزرگی را شروع کردند. 

هر روز به خیابان می‌آمدم تا ریشه‌های این جنبش اثرگذار مردمی را دریابم. زیر پل «فردوسی» لحظاتی ایستادم تا دعای فرج را همراه جمع زمزمه کنم. ناگهان خود را پشت سرِ سربازی دیدم که گلهای «داوودی» از شانه‌هایش پیدا بود. قد بلندش را می‌توانید با مردی که دوشادوش او ایستاده مقایسه کنید. صورتش را پوشانده بود و سلاحش را به دور گردنش آویخته بود.

تمامِ مدت، بدون حرکت، ایستاده بود به جز آنجا که دعا به فراز «الغوث» رسید. سرباز دستش را به احترام بر روی سرش گذاشت. قامتش کمی خم شد اما پرچمی که روی بازویش نقش بسته، بالا آمد.

این تصویری است از انسان ایده‌آل ایرانی: سربلند، باورمند، نیرومند و در عین حال گمنام. حضور سرباز، نمادی واقعی برای درک این تصویر از انسان بود. مردم هنگامی که دوشادوش چنین سربازانی در خیابان می‌ایستند، احساس غرور و پیروزی را تجربه می‌کنند.

دکتر سید محمد علی غمامی عضو هیئت علمی گروه مطالعات فرهنگی و ارتباطات دانشگاه باقرالعلوم(ع)