نقد یک شبهه درباره اجازه و رضایت رهبر انقلاب در جنگ رمضان

به گزارش گروه سیره امامین انقلاب خبرگزاری رسا، برخی با استناد به عدم رضایت امیرالمؤمنین(ع) از جریان حکمیت، ادعا می‌کنند که پذیرش آتش‌بس در جنگ رمضان نیز با اجازه اما بدون رضایت رهبر معظم انقلاب بوده است.. 

این استدلال، نمونه‌ای واضح از مغالطه‌ی تمثیل ناروا است؛ چرا که دو رویداد تاریخی، علی‌رغم برخی شباهت‌های ظاهری کاملاً متفاوت‌اند. 

۱. تفاوت در صراحت بیان امام علی(ع):

در جنگ صفین، امام صریحا و علنا عدم رضایت خود را اعلام کردند: «وَ لَوْ لاَ أَنِّي غُلِبْتُ عَلَى أَمْرِي وَ خُولِفْتُ فِي رَأْيِي لَمَا رَضِيتُ أَنْ تَضَعَ اَلْحَرْبُ أَوْزَارَهَا بَيْنِي وَ بَيْنَ أَهْلِ حَرْبِ اَللَّهِ ...»: اگر بر رأی و تصمیم من چیره نمی‌شدند و با نظر من مخالفت نشده بود، هرگز رضایت نمی‌دادم که جنگ میان من و دشمنان خدا سستی گیرد و خاموش شود (بحارالانوار، ج ۳۳، ص ۳۸۱).

این بیان، گواهی روشن بر عدم رضایت قلبی ایشان در آن شرایط خاص است. 

۲. تفاوت در سیره رهبری معظم انقلاب:

اما در جنگ رمضان، هیچ کلام صریح و علنی درباره عدم رضایت امام جامعه با آتش‌بس و مذاکره وجود ندارد (بلکه پیام ایشان موید آن نیز بوده است) و ادعاهای عده‌ای مبنی بر باخبر بودن از نظرات پنهان رهبری نیز فاقد وجاهت است: «مبادا کسی تصور کند که رهبری یک نظری دارد که برخلاف آنچه که به عنوان نظر رسمی مطرح می‌شود، در خفا به بعضی از خواص و خلّصین، آن نظر را منتقل می‌کند؛ مطلقاً چنین چیزی نیست. اگر کسی چنین تصور کند، تصور خطایی است؛ اگر نسبت بدهد، گناه کبیره‌ای انجام داده. نظرات و مواضع رهبری همینی است که من صریحاً اعلام می‌کنم.» (۱۳۸۹/۵/۳۱)

بنابراین قیاس بین عدم رضایت علنی امام علی(ع) در حکمیت و فرضِ عدم رضایت پنهانی رهبر معظم انقلاب در جنگ رمضان، کاملاً نادرست است.

حجت‌الاسلام مجید مبینی