روضه مصیبت عباس جانها را زنده میکند
به گزارش خبرنگار خبرگزاری رسا در چهارمحال و بختیاری، پیامبران الهی یک به یک با شریعتی خاص و اصول مشترک به میان مردم برای اقامه دین آمدند. خاتم الانبیا (ص) ریشه و شالوده اصلی دعوت و مأموریت محوری خود را متمرکز بر این حدیث مشهورشان دانست که «إِنَّمَابُعِثْتُ لِأُتَمِّمَ مَکَارِمَ الْأَخْلَاقِ، همانا من برای به کمال رساندن مکارم اخلاقی مبعوث شدهام».
جامعه بشری را اگرچه با قانون میتوان اداره کرد، اما صرفاً با اخلاق میتوان تربیت کرد. مراد از اخلاق، درجات عالیه آن یعنی محاسن و مکارم اخلاقی است؛ قوانین بشری ناقص و قوانین الهی کلی هستند که وظیفه استخراج قوانین الهی با روشها و متُدهای خاص بر عهده بشر نهاده شده است. قانون حاکم باید قانون الهی باشد و برای اداره و نظم جامعه از ضروریات است که به تعبیر امام علی (ع) در خطبه ۴۰ نهجالبلاغه، مردم را امیر و فرمانروایى باید، خواه نیکوکار و خواه بدکار.
اگر جامعهای قرار است هدایت و تربیت شود نیاز به اخلاق و ادب دارد که به تعبیر پیامبر (ص)، اولاً جای علم در قلوب است و نه در آسمان و زمین، پس نیازی نیست که انسان این طرف و آن طرف بزند و ثانیاً کلیدش هم «تادبوا بآداب الروحانیین» است، خودتان را به آداب روحانیین، یعنی به آداب ملائکه و کسانی که معصیت در وجودشان راه پیدا نمیکند، مؤدب کنیم.امالبنین (س) گزینش شد برای همسری علی (ع) تا فرزندی شجاع در دامانش تربیت کند. درواقع امام علی (ع) تربیت قمر بنی هاشم (ع) را از پیش از تولدش آغاز کرده بودند، گویی خداوند رد تربیت و تعالی و شهادت انسانهای صالح را از زمان پیش از تولد دنبال میکند. همچنان که در زیارت وارث درباره امام حسین (ع) زمزمه میکنیم: «اشهد انک کنت نورا فی الاصلاب الشامخه و الارحام المطهره» شهادت میدهیم که شما نوری بودید در صلبهای بلند و ارحام پاک که پلیدیهای جاهلیت شما را آلوده نکرده است.
قمر منیر بنیهاشم ساخته شده و پرورش یافته برای اباعبدالله (ع) و انجام یک مأموریت بزرگ تا شهادت بود. تحقق این امر از انتخاب مادر شکل میگیرد تا بستر تربیت چنین انسانی فراهم شود. این مادر وقتی میخواهد پا به منزل حضرت زهرا (س) بگذارد، دم در میایستد و میگوید من برای کنیزی اولاد زهرا (س) به این خانه آمدهام و اگر خداوند از امیرالمومنین (ع) فرزندانی به من عنایت کرد، نوکران فرزندان حضرت زهرا (س) خواهند بود.امالبنین (س) با این سخنان میزان فهم و درک خود را نشان میدهد و میداند که اگر انسانی حد خود را شناخت خداوند او را بینهایت و نامحدود میکند و حضرت قمر بنیهاشم در دامن چنین مادری تربیت یافت. مراحل تربیت این کودک دلیر و شجاع یک به یک سپری میشود و با برادرانخود امام حسن (ع) و امام حسین (ع) تمرینهای نظامی و مشق جنگیدن میکرد تا از هر جهت مهیای فدایی شدن برای اولاد پیغمبر باشد.
تربیت فدائیان ابا عبدالله علیه السلام در دامان امالبنین
آدمی با اخلاق و ادب پیشرفت میکند و متعالی میشود.امالبنین (س) فرزندانش را مؤدب تربیت کرد و بهعنوان فدائیان اباعبدالله (ع) به میدان فرستاد؛ در چنین فضایی بود که حضرت ابوالفضل (ع) در قائله کربلا رو به برادران میکند و از آنان میخواهد که به میدان بروند و در راه امام حسین (ع) جان خود را فدا کنند تا مصیبت برادران را ببیند و تعالی یابد.
حضرت عباس (س) در روز موعود به محضر برادر مشرف میشود و اذن میدان میگیرد، امام حسین (ع) تردید میکنند و بار دیگر مقام و منزلت عباس (ع) را برای او تذکر میدهند و میفرمایند که تو علمدار و نشانه لشگر من و مراقب خانواده منی. عباس (ع) خطاب میکند که سینهام از حیات دنیا تنگ شده و بگذار انتقام برادرانمان را از این جماعت بستانم، اما امام (ع) باز از رخصت دادن طفره میروند و تنها به این جمله اکتفا میکنند که به میدان برو و قدری آب بیاور و کودکان را سیراب کن.
عباس (ع) که صدای العطش کودکان را میشنود، مشک و نیزه را بر میدارد و به سمت میدان حرکت میکند و تعدادی از سپاهیان دشمن را به هلاکت میرساند تا به آب میرسد، مشتی آب بر میدارد تا اسب خود را سیراب کند، سپس مشک را پر از آب کرده و به سوی خیمهها راه میافتد، در مسیر خیمهها رجزخوانی و هدایتگری میکند تا شاید کوردلان سپاه دشمن به خود بیایند.
آنجا که این یل دلاور بنیهاشم به تعبیر آیتالله بهاءالدینی دو دست خود را از دست داده، اما هنوز آب را در مشک حفظ کرده، اما بغض عجیبی بر گلو دارد و بعد از چند روز این بغض باز و اشک سرازیر میشود تا آخرین لحظات ناامید نمیشود، وقتی دو دستش را قطع کردند مشک را به دندان گرفت تا این آب در مشک به لبان خشکیده کودکان در خیمهها برسد، اما او را از اسب بر زمین میزنند و امیدش تبدیل به یأس و ناامیدی میشود.
روضه مصیبت عباس جانها را زنده میکند
روضه مصیبت عباس (ع) جانها را زنده میکند و حضرت ولیعصر (عج) فرمودند هرجا که روضه عباس (ع) خوانده شود من آنجا حضور دارم؛ هر جا روضه عباس (ع) خواندید این را هم بگویید که هر کسی از بلندی بر زمین بیفتد دست بر زمین میگذارد تا سپر و حائل خود کند، اما قمر بنیهاشم با صورت بر زمین میافتد در حالی که دو دستش قطع شده بود.
این ماجرا با دریافت مدال افتخار فرزندی حضرت زهرا (س) پایان مییابد و همانطور که خدا به موسی گفت خودم را برای تو ساختهام، روایت شده است که در روز قیامت حضرت زهرا (س) دوستان و دوستداران حسین (ع) را از میان اهل محشر جدا میکنند و حضرت قبل از افتتاح بهشت توقف میکنند و پیراهن خونین فرزندشان حسین (ع) را به محشر میآورند و پس از آنکه تضمین ورود دوستان حسین (ع) از خدا گرفته میشود، محبان حضرت یک به یک وارد بهشت میشوند.