نشست ۴ جانبه با اعضای پیمان مکه؛ آب یا سراب؟!
حسین شریعتمداری در یادداشتی با انتقاد از نشست چهارجانبه ایران، عربستان، ترکیه و پاکستان در تهران، نسبت به اهداف واقعی این کشورها ابراز تردید کرد.
وی با اشاره به روابط نزدیک این سه کشور با آمریکا و اسرائیل و نقش آنها در پیمان نظامی مکه، پرسید که آیا آنها واقعاً از سیاست‌های پیشین خود در قبال ایران و نیروهای مقاومت، به‌ویژه انصارالله یمن، فاصله گرفته‌اند یا خیر.
شریعتمداری همچنین اظهار داشت که حضور این کشورها در تهران بیش از آنکه نشانه تغییر رویکرد آنها باشد، تلاشی برای کاهش فشارهای ناشی از جنگ بر آمریکا و متحدانش است.
متن این یادداشت به شرح ذیل است:
1- مقامات عالی‌رتبه ســه کشــور عربســتان سعودی، ترکیه و پاکستان به ایران آمده‌اند و قرار است در یک اجلاس مشترک با دبیر شورای عالی امنیت ملی کشورمان شرکت کنند.
برادر عزیزمان آقای دکتر علی باقری، معاون محترم دبیر شورای عالی امنیت ملــی، درباره چرایی تشــکیل این اجلاس گفته است: «این نشست دو هدف اصلی را دنبال میکند، هدف نخست این سفر، تبریک به ســردار سرلشکر رضایی به مناسبت احراز این مســئولیت مهم اســت و هدف دوم، گفت وگو با دبیر شورای عالی امنیت ملی جمهوری اسلامی ایران درباره مســائل امنیت منطقه‌ای اســت.» آقای باقری ضمن اشــاره بــه الگوی موفق ایران در تأمیــن امنیت ملی و ایســتادگی ملت ایران و نیروهای مســلح در برابر تجاوز آمریکا و رژیم صهیونیستی و ناکامی آنها در تحقق اهدافشان، اظهار داشته‌اند: «نشست تهران؛ گامی در مسیر شــکل‌گیری امنیت درونزای منطقه‌ای است» و تأکیــد کرده‌اند که: «این نشســت چهارجانبه در تهران می‌تواند گامــی مؤثر و مهم در فرایند شکل‌گیری امنیت درونزای منطقه‌ای باشد.»
2- توضیح آقای دکتر باقری درباره این نشست و ضرورت برپایی آن تا آنجا که به «صورت مسئله» و شرح نظری آن مربوط است، اقدامی بایسته به نظر میرســد. اما، هنگامی کــه نوبت به عبور از تئــوری و نظر به میدان اقدام و عمل میرســد، پای چند پرســش به میان کشیده میشود که با صورت مسئله و آنچه معاون محترم دبیر شورای عالی امنیت ملی درباره نشســت تهران و اهداف آن توضیح داده‌اند، نه فقط متفاوت، بلکه متناقض به نظر میرسد. بخوانید!
3- سخن درباره مقابله با حضور آمریکا به بهانه تأمین امنیت است(!) و تأکید بر این خواسته که سه کشور یادشده در هماهنگی و اقدام مشترک با ایران، امنیت منطقه را در اختیار داشته باشند و به قول جناب آقای دکتــر باقری، با «هرگونه دخالت و نفوذ بیگانــگان، به‌ویژه رژیم آمریکا، و همچنین نقش‌آفرینی رژیم صهیونیســتی در هر سطحی در منطقه که مخل امنیت و ثبات منطقه اســت» مقابله کنند! این خواسته برخلاف ظاهر آن که شایسته و بایسته است، اولًا؛ با هویت سه کشور عربستان و پاکســتان و ترکیه ناهمخوان اســت، چرا که هر ســه کشور یادشــده روابط نزدیــک با آمریــکا و رژیم صهیونیســتی دارند، و بارها نشــان داده‌اند که بدون کســب اجازه از آمریکا و هماهنگی با رژیم صهیونیســتی، قدم از قدم برنمی‌دارند. دولت عربستان سعودی یکی از شــرکای آمریکا در جنگ‌های ۱۲ روزه و رمضان علیه ایران اسلامی بوده اســت. ترکیه عضو ناتو است و ناتو در حملات نظامی اخیر آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه کشورمان بی‌طرف نبوده است. پاکستان به دستور آمریکا، مرزهای زمینی خود را به روی ایران بسته بود و....
اکنون پرســش این اســت که آیا ســه کشور یادشــده به آمریکا و رژیم صهیونیســتی پشت کرده‌اند و برای تأمیــن امنیت منطقه که لازمه قطعی آن، اخراج آمریکا از منطقه است، به ایران پیوسته‌اند؟! اگر پاسخ این سئوال منفی است، که هیچ نشــانه‌ای از مثبت بودن آن دیده نمیشود، هــدف واقعی آنها از حضور در نشســت تهران چیست؟!
4- دو ماه قبل، ســه کشــور عربستان، ترکیه و پاکســتان با حضــور مقامــات عالی‌رتبه خود در عربســتان، پیمان نظامی موسوم به «پیمان مکه» را منعقد کردند. یکی از اصلی‌ترین اهداف اعلام‌شده پیمان مکه، دفاع از عربستان در مقابل تهدیدهای خارجی اســت. پرسش دوم این است که عربستان با کدام تهدید خارجی روبه‌روست؟! آمریکا و اســرائیل که با دولت عربســتان همسو و به‌اصطلاح، خاله و خواهرزاده‌اند! تنها درگیری دولت عربستان سعودی با انقلابیون یمن است و دو کشور ترکیه و پاکستان در پیمان مکه متعهد شده بودند که از عربستان در مقابل انقلابیون یمن حمایت نظامی کنند(!) - که البته عربســتان را دوشیدند و کاری نکردند- که نتوانستند و بماند- اما، جانمایه ماجرا اینجاست که انقلابیون یمن، هم‌پیمان ایران اســلامی هستند. به بیان دیگر و بر اساس قاعده «وحدت ساحات» که مورد تأکید امام راحل، آقای شهید و رهبر معظم انقلاب بوده و هست، ایران اسلامی، حزب‌الله لبنان، انصارالله یمن، حشدالشــعبی عراق و مقاومت فلســطین، یــک «روح واحد» هســتند کــه در چند کالبد دمیده شــده و ظهور کرده‌اند.
بنابراین مقابله با نیروهای مقاومت یادشــده و از جمله مقابله سه کشــور مورد اشــاره با انقلابیون یمن، مقابله و رودررویی با ایران اســلامی نیز هست. نیست؟! اگر چنین اســت که هست، عزیزان شورای عالی امنیت ملی باید به این پرســش پاسخ بدهند که آیا عربستان از مقابله با مردم مظلوم یمن دست کشیده اســت؟! پاسخ این ســئوال منفی است، بنابراین پرسش بعدی آن است که نشست تهران بــرای این تلقی که [خدای نخواســته] در مقابل دشــمنان تابلودار مقاومت یمــن به این جنبش الهی کم‌توجهی کرده است(!) چه پاسخی خواهد داشــت؟! کمترین تردیدی نیست که جمهوری اســلامی ایران در دفاع از مقاومت یمن کمترین تردیدی به خود راه نمیدهد، ولی از کجا معلوم که یکی از اهداف سه کشور یادشده از حضور در اجلاس تهران القــای کم‌توجهی ایران به انقلاب یمن باشد؟! اگرچه این رخداد هرگز امکان وقوع نداشته و نخواهد داشت.
5- و در ایــن خصــوص اگرچــه گفتنی‌های دیگری نیز هســت که شنیدنی است، ولی کوتاه ســخن، به این نکته پایانی بســنده میکنیم که حضور سه کشور عربســتان و ترکیه و پاکستان در تهران، برخاسته از اقتدار مثال‌زدنی جمهوری اســلامی ایران و شکســت ســختی است که به آمریکا و رژیم صهیونیستی تحمیل کرده است. و اما، چرا؟! با جرأت میتوان گفت که بستن تنگه هرمز، عرصه را بر آمریکا و متحدان غربی و عبری و عربی آن تنگ کرده اســت و فشاری که از این طریق بر گلوگاه اقتصادی آنها وارد آمده، آمریکا و هم‌پیمانانش را به خفگی نزدیک کرده است. تا آنجا که به نوشته «فارن افرز»، جغرافیا و مقاومت ایران نه فقط ماشــین جنگی آمریکا را زمین‌گیر کرده اســت، بلکه آمریکا و متحدانش را با فشار اقتصادی فلج‌کنندهای نیز روبه‌رو ساخته است و به نوشــته نیویورک تایمز، نیمی از مردم آمریکا به دلیل تبعات ناشــی از این جنگ آنقدر فقیر شــده‌اند که توان خرید مایحتاج ضروری زندگی خود را هم ندارند و...
این روزها شــاهد تظاهرات مردم در آمریکا و شــورش‌های گســترده در برخی از کشورهای اروپایی هســتیم کــه جنگ ترامــپ را احمقانه میدانند و آثار ویرانگر آن را بر زندگی و معیشت خود محکوم میکنند. حضور سه کشور عربستان، ترکیه و پاکستان در نشست تهران را باید از این زاویه به ارزیابی نشســت، آمده‌انــد تا القای این توهم که ماجرای جنگ به تفاهم نزدیک شــده است، راه تنفســی)هرچند گذرا( برای آمریکا و متحدانش بگشایند. همینجا باید از قول خواجه شــیراز خطاب بــه عزیزانمان در شــورای عالی امنیت ملی گفت:
دور است سرِ آب از این بادیه، هشدار
تا غول بیابان نفریبد به سرابت