وقتی عمامه در خدمت روایت دشمن قرار میگیرد
به گزارش خبرنگار سرویس سیاسی خبرگزاری رسا، در دیماه ۱۴۰۴ و روزهایی که فتنهای آشکار با طراحی و حمایت دشمنان اسلام و ایران، با توهین به مقدسات، آتش زدن مساجد، هتک حرمت قرآن کریم و شهادت مظلومانه حافظان امنیت همراه شد، انتظار از هر فرد دغدغهمند دین و ملت، بهویژه از اهل حوزه و علمای دین، آن بود که در صف اول دفاع از حق، امنیت و ارزشهای دینی بایستند.
اما در این میان و بر خلاف حرکت میلیونی و حماسه آفرینی مردم در ۲۲ دیماه و ۲۲ بهمن ماه، عده ای مسیر دلخواه دشمنان قسم خورده نظام و ایران را در پیش گرفتند.
سکوت برخی چهره های حوزوی از جمله آقای سید اصغر ناظمزاده در روزهای تلخ فتنه و موضع امروز او بعد از خاموش شدن فتنه (که به جای محکومیت آن همه جنایات، نظام اسلامی را نشانه گرفته)، نه تنها بیانصافی در برابر حقیقت، بلکه ظلم و جفای آشکار به خون شهیدان است. حرکتی که از صاحب لباس روحانیت، قباحتی مضاعف دارد.
این قبیل افراد که با ژست و ظاهر روشنفکری به میدان آمده اند باید بدانند سکوت در برابر فتنه آمریکایی و صهیونی و همصدایی با عناصر رادیکال، نامش هرچه باشد، اصلاح و خیرخواهی نیست.
عمامه، نشانه عهد با دین و مردم است و هر سخن و موضعی که سبب دلگرمی دشمن و دلسردی مؤمنان شود، بیش و پیش از هر چیز، لطمه به حرمت همین لباس است و فرجامش همچون همیشه تاریخ تلخ است و بسی غم انگیز.
در روزگار روشنگری و بصیرت، انتظار از چهرههای حوزوی که در سایه امنیتی که نظام اسلامی برایشان ارزانی داشته، آن است که صدای حق و مردم مؤمن باشند، نه پژواک روایت دشمن. سکوت در برابر هتک مقدسات و حمله به حافظان امنیت و سپس وارونه جلوه دادن حق و باطل، جفا و ظلم آشکار به حقیقت و خون شهیدان امنیت کشور است.