معلمی که کلاس درس را به دل خانه آورد تا آموزش متوقف نشود

به گزارش خبرگزاری رسا در لرستان، روزهایی که جنگ، تقویم کودکی را به‌هم ریخته و زنگ مدرسه را به سکوتی تلخ تبدیل کرده است، کلاس‌های درس تعطیل شدند؛ اما شوق آموختن در دل کودکان خاموش نشد. در همین روزهاست که نامی روشن می‌درخشد: طیبه امیری  تصمیم گرفته است نگذارد آموزش متوقف شود.

وقتی مدرسه تعطیل می‌شود و نیمکت‌ها چشم‌انتظار می‌مانند، او اجازه نمی‌دهد دلِ هیچ کودکی از درس و امید خالی بماند. درِ خانه‌اش را می‌گشاید؛ خانه‌ای که حالا عطر کتاب گرفته، بوی دفترهای تازه و صدای خواندنِ کودکانه در آن می‌پیچد.

دانش آموزان با قدم‌هایی آرام ، اما با دل‌هایی امیدوار وارد می‌شوند. او با لبخندی آرام، ترس را از چشمانشان پاک می‌کند و می‌گوید: «تا وقتی می‌آموزیم، قوی هستیم تا وقتی کنار همیم، هیچ تاریکی ای  ماندگار نیست.»

خانه‌ی او حالا فقط یک خانه نیست؛ کلاس درسی است که در آن مهر تدریس می‌شود، ایمان نوشته می‌شود، و امید، هر روز تمرین می‌شود

صدای ورق خوردن کتاب‌ها، میان خبرهای نگران‌کننده، شبیه نوای زندگی است. دستان کوچک دانش‌آموزان، مدادها را محکم‌تر می‌گیرند، چون می‌بینند معلمشان استوار ایستاده است. او نه فقط ریاضی و فارسی، که شجاعت و ایستادگی را درس می‌دهد. نه فقط املا می‌گوید، که معنای انسان بودن را هجی می‌کند.

طیبه امیری امروز، با هر جمله‌ای که یاد می دهد، آینده‌ای را می‌سازد که جنگ نمی‌تواند آن را ویران کند. او باور دارد که دانایی، سپری محکم‌تر از هر دیواری است. و در نگاه شاگردانش، احترام و عشقی موج می‌زند که نشان می‌دهد بذر امید در دل‌های کوچکشان کاشته شده است.

در این روزهای پرالتهاب، او ثابت می‌کند که معلم بودن، فقط یک شغل نیست؛ رسالت است، عشق است، فداکاری است و چه زیباست که در میانه‌ی سختی‌ها، هنوز کسی هست که خانه‌اش را به پناهگاه دانش تبدیل می‌کند، کسی که با صدای آرامش، آینده را از نو می‌نویسد. نام او، در دل شاگردانش، همیشه با واژه‌ی «امید» گره خورده است.