«هیئت؛ کانون تمدن‌سازِ «محسنین» در عصرِ فتنه‌های آخرالزمانی»

به گزارش سرویس حوزه و روحانیت خبرگزاری رسا، اگر در یادداشت‌های پیشین، «احیاء امر» را به‌عنوان راهبرد تمدنی و «عاشورا» را به‌عنوان کانون تقابلِ «بیت‌الله» و «بیت‌عنکبوت» شناختیم، اکنون باید بپرسیم: «کجا این تمدن شکل می‌گیرد؟» پاسخ در یک نهادِ ریشه‌دار است: «هیئت».

 

 

هیئت، صرفاً یک مکان جغرافیایی یا مجموعه‌ای از مراسم نیست؛ بلکه سلول بنیادین تمدن نوین اسلامی است. در دنیایی که «بیت‌عنکبوت» (تمدن‌های سست‌بنیادِ مادی) با ابزارهای رسانه‌ای و فتنه‌ها سعی در محو حقیقت دارند، هیئت به مثابه «حرم امن الهی»، مؤمنان را از «لهو و لعب» دنیوی به «حکمت و معرفت» اخروی دعوت می‌کند.

 

قرآن کریم، ورود به حریم ولایت و حقیقت را راه رهایی از تزلزل‌های دنیوی می‌داند:

«فِي بُيُوتٍ أَذِنَ اللَّهُ أَنْ تُرْفَعَ وَيُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ...»(در خانه‌هایی که خدا رخصت داده که [قدر و منزلتشان] رفعت یابد و نامش در آن‌ها یاد شود...) [سوره نور، آیه ۳۶]

 

هیئت، همان «بیتی» است که بسترِ رفعتِ مؤمنین و بسترِ تربیتِ کادرِ تمدن‌ساز است.

 

 

در ادبیات قرآنی، «محسنین» کسانی هستند که در مرحله عمل، فراتر از تکلیف می‌روند. حضرت سیدالشهدا (ع) در کربلا، «امامُ المُحسِنین» بودند. قرآن وعده می‌دهد که اینان در دلِ فتنه‌ها، دست‌بسته نیستند و راه را می‌یابند: «وَالَّذِينَ جَاهَدُوا فِينَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَا وَإِنَّ اللَّهَ لَمَعَ الْمُحْسِنِينَ» (و کسانی که در راه ما مجاهدت کنند، قطعاً آنان را به راه‌های خود هدایت می‌کنیم و خداوند همانا با محسنین است.) [سوره عنکبوت، آیه ۶۹]

 

مجاهدتِ حسینی در هیئت، تنها گریستن نیست؛ بلکه «بصیرت‌افزایی برای عمل» است. هیئت باید محل رویشِ کسانی باشد که در فتنه، «راه» (سبل) را گم نمی‌کنند و چون «محسن» هستند، دستِ یاری خدا را در حفظِ نظامِ اسلامی لمس می‌کنند.

 

 

تفاوت هیئتِ تمدن‌ساز با هیئتِ سکولار در همین «نسبت با نظام» است. امام صادق (ع) می‌فرمایند: «رَحِمَ اللَّهُ مَنْ أَحْيَا أَمْرَنَا... يَتَعَلَّمُ عُلُومَنَا وَ يُعَلِّمُهَا النَّاسَ» (خداوند رحمت کند کسی را که امر ما را زنده کند... علوم ما را می‌آموزد و به مردم می‌آموزد.) [وسائل الشیعه، ج ۲۷، ص ۹۲]

 

احیاء امر اهل‌بیت (ع) در عصر کنونی، «حفظ نظام اسلامی» است؛ چرا که نظام اسلامی، چترِ امنی است که امکانِ اقامه شعائر را فراهم کرده است. بنابراین، هیئت باید کانونِ پشتیبانی از این حکومت باشد. اگر در هیئت، «عزتِ امت اسلامی» و «دفعِ فتنه‌های دشمنانِ ولایت» تبیین نشود، آن هیئت از کارکردِ تمدنیِ خود بازمانده است.

 

 

ما در هیئت، «سبک زندگی حسینی» را تمرین می‌کنیم تا در تمدن بزرگ مهدوی، سربازِ کارآمد باشیم. «بیت‌عنکبوت» (تمدنِ استکباری) هرچقدر هم که در ظاهر پر زرق‌وبرق باشد، در برابرِ مؤمنینی که در هیئت با «نورِ ولایت» و «حکمتِ عاشورا» تجهیز شده‌اند، فروپاشیدنی است.

 

در نتیجه هیئت، کارخانه‌یِ انسان‌سازیِ تمدن نوین است. هرچه هیئت‌ها به سمتِ «بصیرتِ انقلابی» و «خدمت به جامعه» پیش بروند، پیوندِ میانِ شعائر (عزاداری) و نظام (حاکمیتِ حق) مستحکم‌تر شده و مسیرِ ظهورِ «بیت‌الله» در سراسرِ گیتی هموارتر می‌گردد.

 

حامد میرزاخان 

پژوهشگر مرکز تحقیقات مجلس شورای اسلامی و امام جمعه شهرستان فیروزه