اضطراب کودک را با بیش فعالی اشتباه نگیرید
محققان گزارش میدهند که سه الگوی متمایز از فعالیت مغز را میتوان در بین کودکانی که از یک یا هر دو اختلال رنج میبرند، یافت.
محققان گفتند که کودکان مبتلا به اختلال بیش فعالی، اضطراب یا ترکیبی از این دو بیماری میتوانند هر یک از این سه الگو را داشته باشند، اگرچه انواع خاصی از آنها در هر تشخیص شایعتر است.
«یو ژانگ»، محقق ارشد و استادیار روانپزشکی و علوم رفتاری در دانشگاه استنفورد، در یک بیانیه خبری گفت: «همپوشانی زیاد بین اختلال بیش فعالی و اضطراب در واقع مانع درک ما از نوروبیولوژی زیربنایی تشخیصهای سنتی و مبتنی بر علائم میشود.»
او گفت: «اختلال بیش فعالی و اضطراب در حال حاضر با استفاده از چک لیستهای علائم تشخیص داده میشوند، اما کودکانی که به یک بیماری مبتلا هستند اغلب برخی از علائم بیماری دیگر را نیز دارند.»
ژانگ در ادامه افزود: «ما میخواستیم بدانیم که آیا تفاوتهای بیولوژیکی بین کودکان مبتلا به اختلال بیش فعالی و اضطراب از برچسبهای تشخیصی مورد استفاده در کلینیک پیروی میکند یا خیر.»
برای ارزیابی این موضوع، محققان اسکنهای مغزی MRI بیش از ۳۵۰۰ کودک را که تشخیص اختلال بیش فعالی، اضطراب یا هر دو را داشتند، تجزیه و تحلیل کردند. این کودکان همچنین تحت آزمایشهای شناختی و رفتاری قرار گرفتند.
این تیم از هوش مصنوعی برای ردیابی نحوه همکاری مناطق مختلف مغز در هر کودک استفاده کرد.
این تیم دو مشکل مختلف در ارتباط مغز را که در اختلال بیش فعالی و اضطراب نقش دارند، پیدا کرد: عملکرد غیرطبیعی شبکههای مغزی شناختی-رفتاری یا احساسی-توجهی.
محققان گفتند که این دو جنبه از اختلال عملکرد مغز به روشهای مختلفی با هم ترکیب میشوند تا سه الگوی فعالیت مغزی مرتبط با اختلال بیش فعالی و اضطراب را تشکیل دهند:
برونریزی-بیقیدی، که در آن کودکان خصومت، سرکشی و تکانشگری بیشتری نشان میدهند و احتمال تشخیص اختلال بیش فعالی در آنها بیشتر است.
درونریزی-پریشان، که در آن کودکان احساس گناه، تنش و کمالگرایی بیشتری دارند و اغلب با اضطراب تشخیص داده میشوند.
اختلاط این دو، که در آن کودکان مشکلات توجه، تحریکپذیری و خودآزاری بیشتری دارند و احتمال تشخیص اختلال بیش فعالی در آنها بیشتر است.
محققان خاطرنشان کردند که این الگوها حتی در اسکنهای MRI اولیه کودکانی که هنوز اختلال بیش فعالی یا اضطراب در آنها تشخیص داده نشده بود، قابل تشخیص بودند.
ژانگ گفت: «به نظر ما، این بدان معناست که میتوانیم از این شرایط بهعنوان شاخصی زودهنگام برای شناسایی این اختلالات استفاده کنیم.»
او اظهار داشت: «این یافته میتواند به ما کمک کند تا در مواجهه با این اختلالات، مداخلات درمانی را بهموقعتر انجام دهیم و روند پیشرفت آنها را کُند کرده، یا حتی آن را معکوس نماییم.»
با این حال، به باور ژانگ، این الگوهای مغزی جایگزین معیارهای تشخیصی فعلی برای این اختلالات نخواهند شد؛ معیارهایی که بر اساس علائم و نشانههای بروزیافته در کودک تعیین میشوند.
در عوض، ژانگ پیشبینی میکند که بهکارگیری این الگوهای مغزی به پزشکان کمک خواهد کرد تا سریعتر، درمانهای مناسب را برای کودکان بیابند.
او افزود که مطالعات آتی ممکن است نشان دهند که برخی درمانهای خاص، الگوهای مشخصی از فعالیت مغزی را بهبود میبخشند؛ امری که به پزشکان اجازه میدهد تا برنامه درمانی را متناسب با ویژگیهای مغزی هر کودک، شخصیسازی کنند.
ژانگ گفت: «هدف ما یافتن زیستنشانگرهایی است که بتوانند بهراستی راهنمای انتخاب درمان مناسب در زمان مناسب باشند.»