شماره جدید ماهنامه ذکر به نقل از آیت الله مجتبی تهرانی؛
جابجایی شغلی و تحصیلی مخرب است
خبرگزاری رسا ـ در شماره 67 ماهنامه ذکر به نقل از آیت الله مجتبی تهرانی آمده است: از سعادت شخص این است که کارش در شهر خودش باشد و از شهر خودش بیرون نرود. روی این حساب نشده است. آیا می توان هر کس را به هر جا فرستاد؟ میدانید این کارها منشأ فساد است؟ برخی افراد از معارف دینی بی خبر هستند و با این کارهایشان جامعه را هم به فساد می کشند.
به گزارش خبرنگار خبرگزاری رسا، شماره شصت و هفتم ماهنامه ذکر به همت حزب مؤتلفه اسلامی منتشر شد.
این شماره نیز همچون شمارههای گذشته با «سرمقاله»، «تفسیر ذکر»، «آموزش در قاب» و «راهبردماه» آغاز میشود.
در بخشی از راهبرد ماه این شماره به نقل از مقام معظم رهبری آمده است: «یک روز حقوق بشر بهانه است، یک روز فلان مسئله داخلی بهانه است؛ اما همه اینها بهانه است. مسأله اصلی چیست؟ مسأله اصلی، حراست مقتدرانه نظام اسلامی از ثروت عظیم نفت و گاز در این کشور است. امروز و فردا ـ مثل دیروز ـ اقتدار اقتصادی و سیاسی و به تبع آن، اقتدار علمی و نظامی، متوقف است به انرژی، به نفت. تا دهها سال دیگر، دنیا محتاج نفت و گاز است؛ این یک مطلب مسلم است. استکبار و قدرت های استکباری میدانند که رگ حیاتشان به نفت و گاز وابسته است. آن روز که نتوانند این نفت ارزان را به دست بیاورند، آن روز که مجبور باشند برای تهیه نفت و گاز امتیاز بدهند و از زورگوئی دست بردارند، آن روز برای آنها مصیبت بار است.»
همچنین در این شماره مطالبی چون: «پرورش نیروی انسانی کارآمد باید در اولویت برنامهها قرار گیرد»، «تمایز میان قدرت و اقتدار در بدر و خیبر»، «هزار توی عشق و عرفان»، «راهی برای مقابله با تحریم ها»، «تجلی قرآن در رفتار حضرت زهرا سلاماللهعلیها»، «چرا جابجایی شغلی و تحصیلی مخرب است»، «امنیت انرژی: اصلیترین ریشه تهدیدهای بین المللی علیه ایران»، «خوب، بد، زشت فضای مجازی» و «استراتژی بیداری در موقعیت بدر و خیبر» به چشم میخورد.
در بخشی از درس گفتاری از آیت الله مجتبی تهرانی در مطلب «چرا جابجایی شغلی و تحصیلی مخرب است؟» می خوانید: «از سعادت شخص این است که کارش در شهر خودش باشد و از شهر خودش بیرون نرود. روی این حساب نشده است. آیا می توان هر کس را به هر جا فرستاد؟ میدانید این کارها منشأ فساد است؟ برخی افراد از معارف دینی بی خبر هستند و با این کارهایشان جامعه را هم به فساد می کشند. (قال أبو عبدالله: ثلاثة من السعادة، الزوجة المؤاتیة و الأولاد البارون و الرجل یرزق معیشته ببلده یغدو الی أهله و یروح) سه چیز مایه خوشبختی است؛ همسر همراه، فرزندان نیکوکار و شغلی که در شهر فرد باشد و فرد پس از کار، نزد خانوادهاش رفته و با آنها خوش باشد. چنین شخصی، صبحها چشمش را در خانوادهاش باز میکند و بعد به سر کار میرود. شب هم سر خانه و زندگیاش بر میگردد. آیا باز هم ممکن است خطا کند و به بیراهه برود؟
بعضی ها می گویند: اسم فرزندم برای کار یا تحصیل، در فلان جا درآمده است؛ چه کار کنیم؟ گویا از این معارف، دور هستند. بگذار سر خانه و زندگیاش باشد. حداقل این است که آن حجب و حیایی که در منطقه خودش هست، مانع میشود که یک سنخ کارهای خطا را برای حفظ آبرویش انجام دهد همین خوب است که با این کار، پرده حیا را ندرد.
اگر او از شهرش برود و برگردد، دیگر آدم سابق نیست. عین مرغ از قفس پریده است. همین منطقه شهر خودش، برایش یک قفس است. اینجا ملاحظه میکند، اما اگر رفت جای دیگر، ملاحظه نمیکند، بعد هم پرده دری میکند، مگر میشود به این زودی درستش کرد. خراب کردن آسان است، ساختن خیلی سخت است.»
شصت و هفتمین شماره ماهنامه ذکر به صاحب امتیازی حزب مؤتلفه اسلامی و مدیر مسؤولی معاونت آموزش اردیبهشت ماه 1391 در 64 صفحه با قیمت 2000 تومان منتشر شده است./913/ن602/ق
ارسال نظرات