دوماهنامه فرهنگی سیاسی هابیل منتشر شد
به گزارش خبرنگار خبرگزاری رسا، دوماهنامه فرهنگی سیاسی هابیل به صاحب امتیازی و مدیر مسؤولی مجتبی شاهمرادی ویژه پاییز 1392 منتشر و رویکرد آن پرداخت از منظر علوم انسانی و اجتماعی به سیاست و فرهنگ جامعه ایران معاصر است.
بخش اول
در این شماره میخوانیم: «حرفهایی برای نشنیدن: خطر سقوط بهمن»، «سیاست فرهنگ در ایران معاصر: گفتار کمال»، «بعد از خواندن، بسوزان: رنگ پوست دین، رنگ دین پول»، «نان و فرهنگ: فرهنگ معیشت در جمهوری اسلامی»، «انگارههای هویت جمعی ایرانیان: اهمیت فرهنگ برای ایرانیان» و «ایران چند فرهنگ: پیرامون چندفرهنگی در ایران، از تهدید تا ضرورت».
در ذیل موضوع سیاست فرهنگ در ایران، گفتار کمال آمده است: گفتار کمال، گفتاری برای حکمرانی است؛ گفتاری است که شیوهها و الگوها و آرمانهای حکمرانی را تعیین میکند. درون گفتار کمال، هدف از حکمرانی، «اصلاح» همه چیز است؛ همه امور زندگی از انضمامیترین تا انتزاعیترین.
این اصلاح نیز یک اصلاح خودخواسته فردی، آن چنان که در انقلابهای روحی و یا در پدیده ایمان دینی میبینیم، نیست؛ بلکه اصلاحی است که از طریق «اراده» دولت، «قیمومیت» او و یا اعمال «اقتدار» از سوی او انجام میپذیرد.
گفتار کمال چند نتیجه و به طور همزمان چند ریشه و یا چند مقوم اصلی دارد؛ ارادهگرایی، دولتقیمی، دینمداری، همهچیزگرایی، فرهنگمداری و تلقی از شکاف یا بحران اجتماعی. گفتار کمال، مقوم و هم زمان نتیجه دیگری هم دارد: تلقی از وجود «شکاف» یا «بحران» اجتماعی! چون کمال مدنظر است و طبعا آن کمالی که جستو جو میشود هماکنون موجود نیست، پس احساس نوعی شکاف، بحران و ... تولید میشود.
«فیلوآکادمی: دفاع از تصویر فانتزی دانشگاه»، «زنان معمولی و اتفاقات نامعلول»، «خانه در دهانه آتشفشان»، «کتابخانه هابیل»، «شالودهشکنی کلیشه جنگ»، «همه یک نفرند»، «عصای جذابیت بصری زیر دوش محتوا»، «ترازوی نقد»، «بازتابهای مقاله زندگی با ارواح»، «بازتابهای توقیف» و «حیات خلوت» از دیگر موضوعات مطرحشده در این دوماهنامه است.
خانه در دهانه آتشفشان عنوان گفتو گویی با محمد علی باشه آهنگر، کارگردان فیلم ملکه است که روایت جنگ را مورد بررسی قرار داده و آورده است: آنها فکر میکنند که این شیوه روایت اگر دچار «دیگری» شود برای آنها مشکلاتی درست میشود، آنها فکر میکنند ملکه باعث میشود یکی نرود جنگ. در صورتی که ملکه خیلی تأثیری در رفتن و نرفتن آدمها به جنگ ندارد. یا آدمها را به زور به جنگ میبرند، یا آدمها دلشان میخواهد به جنگ بروند.
هجوم سیاست و سیاستزدگی در تمام شئونات کشور باعث میشود که سینمای دفاع مقدس با چوب سیاست رانده شود و من هر کاری که بکنم این از ذهن نسل امروز پاک نمیشود. من نمیتوانم آموزههای قبلی خودم و همکارانم که تبدیل به تصویر شده است را از بین ببرم. نسل جدید وقتی بگوییم فیلم جنگ و دفاع مقدس، فوری همان آموزهها میآید در ذهنش.
بخش دوم: پروندهای برای حزباللهیها
در بخش دیگری از دوماهنامه فرهنگی سیاسی هابیل با عنوان پاطوقده مطالبی درباره حزباللهیها بیان شده است که شامل موضوعات «حزباللهیها؛ کار حزبی در قالب هیأتی»، «ایدهآلیسم حزباللهی»، «پیشروان حاشیهنشین»، «کیستی حزباللهی»، «شیک حزباللهیها»، «آنارشیسم حزباللهی»، «پایان آنارشیسم ایرانی»، «تأملاتی در باب سبک زندگی حزباللهی»، «حزباللهی تئوریای وحدتگرا یا خاصگرا»، «حکایت حزبالله» و «هوشیاری درباره پدیده تفسیر به خوی» میشود.
حکایت حزبالله عنوان یکی از موضوعات این بخش دوماهنامه است که ذیل آن میخوانیم: امام، عاقبت در نیمه خرداد فرج خود را دریافت و حیرت حزبالله از پایان غیرظفرمندانهای جنگ با بهت فقدان امام عمیقتر شد. جانشینی سید جوانبخت خراسانی هر چند مایه امید بود، اما داغ بی تسلی روحالله را چه میتوان کرد؟ «آقا» خود میگفت: «بسیار سخت است باورکردن این حقیقت تلخ؛ بسیار سخت بود برای ما در طول سالهای گذشته تصور آن دنیایی که در آن امام نباشد؛ آن جهان بیروحی، آن فضای افسردهای، آن زندگی غمانگیزی که در آن امام و رهبر و مراد و معلم و مرشد و پدر و امید ما حضور نداشته باشد».
دوران جدید با مختصاتی جدید آغاز شده بود که عمدهترین موضع حزبالله نسبت به آن همانا بهت بود. بهت و حیرتی که در عین حال با نوعی بیعلمی و حتی خوشخیالی توأم میشد، حزباللهیها کم و بیش احساس میکردند که گویی چرخ اوضاع و احوال به سمت و سویی میگردد که مطلوب نیست. اما از سویی نمیفهمیدند که این وضع جدید چیست و تمییز صحیح از سقیمش چگونه ممکن است و در عین حال معتقد بودند که حتما آن بالا مسؤولینی هستند که حواسشان به همه چیز هست.
موضوعاتی همچون «حزباللهی سکولار»، «دغدغههای ایدوئولوژیک ما»، «بادها خبر از تغییر فصل میدهند» «مذهبی میانه»، «حزباللهی همان متدین نیست»، «زندگی در کلونی»، «تو حزباللهی نیستی»، «نگاه از بالا»، «حزباللهیها و دیگریهاشان»، «محرومماندن از تجربه زیستن»، «حزباللهی: دین، سیاست و شهر»، «زنان بیصورت»، «حزبالله از سبک زندگی تا حفظ نظام»، «درآمدی بر نظریه حزبالله در کلام روحالله»، «حزباللهی؛ یک گروه خود یاری»، «شهریاران شهر سنگستان»، «پدیده حزباللهی اینترنتنشین»، «حزباللهیها و بیداری صنعتی» و «نسبت حزبالله با ادعای اعتدال» قسمت دیگری از بخش پاطوقده این ماهنامه را تشکیل میدهد.
حزباللهی: دین، سیاست و شهر یکی دیگر از موضوعات مطرح شده در این دوماهنامه است که دربردارنده مطالبی از این قبیل است: حزباللهی اهل عمل است و مشتاق رسیدن به نتیجه. این عملگرایی هم در دینداری او متجلی است و هم در سیاستورزی.(البته اگر بتوان مرز شخصی میان این دو عمل نزد او قائل شد)، سیاستورزی، همان دینداری است و این نقطه توأمان پیروزی و شکست حزباللهی است. حزباللهی، اگر سیاست او آمیخته با اعتقادات مذهبیاش نبود، هیچگاه نمیتوانست در معرکه آرای سیاست امروز ایران، وزنی بیابد. و در عین حال، همین آمیختگی، گسل خطاها و افراط و تفریطها را باز نگه میدارد.
مفهوم کلیدی که اهمیت حزباللهیها در سیاست را برساخته است، مفهوم «وظیفه» یا «تکلیف» است که در آمیختگی کامل با ادبیات دینی قرار دارد. سیاست برای حزباللهی، وظیفه است و به همین خاطر پیگیری و انجام آن، عاملی کاملا دینی و به همین مناسبت غیر قابل تخطی است.
موضوع دیگر این دوماهنامه درآمدی بر نظریه حزبالله در کلام روحاللهاست که مطالب آن به این شرح است: حزباللهی شدن ملت، نهایت کنش انقلابی نیست و زمانی این فراگرد به پایان میرسد که نظام الهی و فراتر از آن، کشور الهی تشگیل گردد.
وجه تمایز حزبالله در لاهوتیبودن آن است در برابر ناسوت همه مادیگراها و از همین روست که رمز نوزایی درونیاش، همین تأکید بر تقابل خدا و دنیاست؛ «فتوحات اسلام غیر از فتوحات رژیمهای دیگر است، آنها فتوحاتشان ... فتوحات برای دنیاست؛ و انبیا فتوحاتشان برای خداست ... آنها مردمی که اسیر ماده هستند و اسیر نفس و شیطان هستند، آنها را میخواهند تحت تأثیر خودشان و مکتب خودشان قرار بدهند و آنها را از حزب شیطان به حزبالله وارد کنند.»
دوماهنامه فرهنگی سیاسی هابیل به صاحب امتیازی و مدیر مسؤولی مجتبی شاهمرادی ویژه پاییز 1392 در دو بخش 84 و 72 صفحهای به قیمت هشت هزار و پانصد تومان منتشر و روانه بازار شده است./907/پ201/ق