رهيافتي به دعاي روز پانزدهم ماه رمضان

اَلّلهُمَّ ارْزُقْني فيهِ طاعَةَ الخاشِعينَ واشْرَحْ فيهِ صَدْري بِاِنابَةِالمُخْبِتينَ بِأََمانِكَ يا امانَ الخائفينَ؛ خدايا، در اين روز طاعت بندگان خاشع خود را نصيب من گردان و شرح صدر مردان فروتن خدا ترس را به من عطا فرما، به حق امان بخشيِ خود اي ايمني دل‌هاي ترسان.
امام زين‌العابدين (ع) در مناجات خود با خداوند چنين عرصه مي‌دارد: «خدايا، به تو پناه مي‌برم از نفسي كه قانع نمي‌شود و شكمي كه سير نمي‌شود و دلي كه نرم و خاشع نمي‌گردد». (1) پيامبر خدا (ص) در سخني گران‌سنگ، نشانه فرد خاشع را چهار چيز مي‌داند:«حساب بردن از خدا در نهان و آشكار، انجام دادن كارهاي نيك، انديشيدن براي روز قيامت و راز و نياز با خدا» (2) و در پاسخ به پرسش از خشوع مي‌فرمايد: «تواضع داشتن در نماز و اينكه بنده با تمام دل و وجود به پروردگارش – عزّوجلّ – روي آورد». امام صادق (ع) فرموده است: «خداي تعالي به عيسي بن مريم (ع) وحي فرمود: اي عيسي، از چشمان خود اشك و از دل خود خشوع به من ببخش و آن‌گاه كه هرزگان خوش و خندانند تو با ميل اندوه چشمان خود را سرمه كن و بر سر گورهاي مردگان بايست و با فرياد آنان را صدا بزن شايد پند (لازم) خود را از ايشان بگيري و بگو كه من هم همراه ديگران به ايشان خواهم پيوست». (3)
آري خشوع و فروتني ـ به ويژه در برابر پروردگار ـ ويژگي بندگان خاص خداوند است و مقامي است كه خداوند ارزاني اولياي خويش نموده است. امام علي (ع) در وصف شيعيان خود فرموده است: «هر يك از آنان را در دين خود نيرومند مي‌بيني و در عين نرمي دور انديش ... و در عبادت خاشع». (4) اين‌گونه است كه در دعاي روز پانزدهم ماه رمضان از خدا مي‌خواهيم طاعت بندگان خاشع خود را نصيبمان گرداند.
پي‌نوشت:
1. اقبال الاعمال، ج 1، ص174.
2. تحف العقول، ص20.
3. امالي مفيد، ص236.
4. بحارالانوار، ج 78، ص29.