رهيافتي به دعاي روز هفدهم ماه رمضان

اَلّلهُمَّ اهْدِني فيهِ لِصَالِحِ الأَعْمالِ وَ اقْضِ لي فيهِ الحَوائِجِ والامالَ يا مَنْ لايَحْتاجُ اِلي التَّفْسيرِ والسُّؤالِ يا عَالِماً بِما في صُدُورِ العالَمينَ صَلِّ عَلي مُحَمَّدٍ وَ الِهِ الطّاهِرينَ؛ خدايا، در اين روز مرا به اعمال صالح راهنمايي كن و حاجت‌ها و آرزوهايم را برآورده ساز، اي كسي كه نيازمند به شرح و سؤال بندگان نيستي، اي خدايي كه به آنچه در سينه عالمين است آگاهي، بر محمد و آل اطهر او درود فرست.
آرزو چيزي نيست كه تنها در دل برخي وجود داشته باشد يا به منطقه خاص، گروه مشخص و ... ويژه شده باشد؛ آرزو از ديرباز در دل‌هاي همگان وجود داشته است و همه ابناي بشر، هر كدام به گونه‌اي، آرزوهايي را در دل مي‌پرورانده‌اند و به تحقق آنها چشم داشته‌اند.
پيامبر گرامي اسلام (ص) در حديثي آرزو را رحمت پروردگار مي‌دانند و مي‌فرمايند: «آرزو براي امت من رحمت است، و اگر آرزو نبود هيچ مادري فرزند خود را شير نمي‌داد و هيچ باغباني درختي برنمي‌نشاند». (1) در روايتي آمده كه عيسي (ع) نشسته بود و پيرمردي با بيل زمين را شيار مي‌كرد. عيسي (ع) فرمود: بار خدايا، اميد و آرزو را از او برگير. آن پيرمرد در دم بيل را انداخت و دراز كشيد. ساعتي بگذشت و عيسي گفت: بار خدايا آرزو را به او برگردان. بي‌درنگ آن پيرمرد برخاست و شروع به كار كرد. آري، آدمي به آرزو زنده است؛ اما مهم آن است كه اين آرزو در چه راهي و با چه هدفي باشد و چه گستره‌هايي را شامل شود. بي‌ترديد آرزوهاي معنوي ارزش و قدر دو چندان دارند. در دعاي روز هفدهم ماه رمضان از خدا مي‌خواهيم حاجت‌ها و آرزوهايمان را برآورده سازد.
پي‌نوشت‌ها
1. بحارالانوار، ج 77، ص173.
2. ميزان الحكمه، ج1، ذيل ماده «امل».