رهيافتي به دعاي روز نوزدهم ماه رمضان

اَلّلهُمَّ وَفِّرْ فيهِ حَظّي مِنْ بَرَكاتِهِ و سَهِّلْ سَبيلي اِلي خَيْراتِهِ وَلا تَحْرِمْني قَبُولَ حَسناتِهِ يا هادِياً اِلَي الحَقِّ المُبينِ؛ خدايا در اين روز بهره مرا از بركاتش وافر گردان و به سوي خيراتش راهم را سهل و آسان ساز و از حسنات مقبول آن مرا محروم مساز، اي راهنما به سوي دين حقّ آشكار.
روزهاي ماه رمضان يك به يك مي‌گذرد؛ انگار همين ديروز بود كه ماه آغاز شده بود. انگار سحر نخستينِ ماه رمضان بود كه برخاستيم، دست و روي خود را شستيم، وضو گرفتيم، بر سر سفره سحري نشستيم و همزمان، حلاوت رطب‌هاي دعاي سحر را مي‌شنيديم! انگار همين ديشب بود كه به نافله شب برخاستيم و خدا را براي آنكه رمضان ديگري نصيبمان كرد سپاس گفتيم. انگار همين ديروز بود كه حلول ماه رمضان را به هم تبريك مي‌گفتيم و از هم التماس دعا داشتيم.
... و چه زود گذشت 18 روز خوش ماه ضيافت الهي؛ و چه خسران فراواني كه روزهاي اين ماه بگذرد و نتوانيم از خرمن رمضان دست كم خوشه‌اي بچينيم؛ و هركس از ما به گونه‌اي خسارت ديده است و افسوس مي‌خورد. آنكه بهره‌اي از اين ضيافت نبرده، افسوس مي‌خورد و خود را به بي‌همتي سرزنش مي‌كند و آنكه بهره برده ولي كم، خود را به گونه‌اي ديگر ملامت مي‌كند.
چيزي ديگر نمانده است. دو شب قدر را در پيش داريم و حدود 10 روز ديگر از ماه را. بياييد فرصت را غنيمت شماريم و از خدا بخواهيم كه دست كم در باقيمانده اين ماه، ما را از مواهب ضيافت خود بهره‌مند كند، همان‌گونه كه در دعاي روز نوزدهم از خدا مي‌خواهيم كه بهره ما را از بركاتش وافر گرداند و راهمان را به سوي خيراتش آسان سازد.