دین و شهروندی در نیجریه، چشم اندازهای تطبیقی اسلام و مسیحیت

به گزارش سرویس پیشخوان خبرگزاری رسا،روز نامه رسالت در تاریخ 29 مهر سال جاری در صفحه اندیشه خود با ترجمه مقاله ای به تدوین راهکار هایی برای شهروندی با مبنای دین پرداخته است.

جورجینا بلانکو مانیسیلا -مترجم: یعقوب نعمتی وروجنی
این رهیافت جدید که با نام الگوی سیاست هویتی، شناخته می شود، هویت را به مثابه یک دارایی سیاسی مثبت به شمار می آورد. از این رو در مباحثات شهروندی، و احساس تعلق و تلاش برای حقوق، هویت نقش اساسی را ایفا می کند.

این الگو تاکید دارد که شیوه ای که مردم از طریق آن به خود می نگرند، بر نحوه عملکرد آنها به عنوان شهروند، چگونگی فهم حقوق و تکالیف، و شیوه ترغیب آنان در راستای مشارکت، تاثیر چشمگیری می گذارد.

از این رهگذر، احساس فردی از هویت و حس شهروندی، بطور متقابل یکدیگر را شکل می دهند: هر یک از گفتمان های هویتی خاص، شناسایی فرد با یک گروه خاص همانند نژاد، دین، و جنسیت را نشان می دهد. این هویت های گروهی مختلط نیز بر یکدیگر تاثیر گذاشته و در مجموع، مفهوم هویت فردی را تشکیل می دهند.
موضوعات مربوط به دین هدف این بخش، اشاره به ویژگی هایی است که به هنگام مطالعه شهروندی، دین را به یک عامل اساسی مبدل می سازند. دین می تواند به عنوان یک هویت قوی و پیوند دهنده یک گروه اجتماعی و همچنین ابزار مشروعیت بخشی به قدرت عمل کند. از این رو ایجاد پیوند بین دین و هویت و سیاست، رهیافت این مقاله برای مطالعه شهروندی و دین می باشد. به بیان امیل دورکیم، دین، نظام منسجمی از باورها و مناسک را ایجاد می کند، که اخلاقیات جامعه را مشخص می سازد.

به گزارش سرویس پیشخوان خبرگزاری رسا، به نقل از صفحه اندیشه روزنامه رسالت، دین علاوه بر مرتبط ساختن افراد با وجود متعالی، ارائه دهنده مجموعه ای از ارزش ها نیز هست که بر شیوه ارتباط افراد با دیگران و رفتار کلی آن ها تاثیر می گذارد.

دین و هویت

دین در راستای تعیین هویت مردم، به افراد حس تعلق به جامعه ای را اعطا می کند که دارای باورها و ارزش های مشابهی است. طبق تعریف دورکیم، دین گونه ای از جامعه را شامل می شود؛ یعنی گروهی از مردم که فعالیت ها و انتظارات دین را برآورده می سازند.

عده ای دیگر از جامعه شناسان استدلال می کنند که اگر دین نظام منسجمی از معنا را بوجود بیاورد، همچنین منطقی را نیز برای ساختار جامعه و جایگاه افراد در آن ایجاد کرده و با سازمان دهی به پراکندگی وجود و انتخاب، انسجام شخصیتی را نیز موجب می شود. علاوه بر این گفته می شود که دین، فراتر از یک باور بوده، و یک عمل محسوب می شود؛ دین برای انسجام بخشیدن به جامعه عمل کرده و به رفتارها و معانی نمادین رفتارها عمومیت می بخشد. از این رو نباید دین را فقط به عقیده ها مرتبط دانست؛ دین در واقع، نظامی از عمل می باشد.

دین و سیاست

دین می تواند به عنوان عامل حفظ وضع موجود و هم به مثابه کارگزار تغییر و انقلاب عمل کند.
برتری کلیسای کاتولیک در قرون وسطی، مثال بارزی را نشان می دهد که دین چگونه می تواند به عنوان ابزار موثری برای حفظ و مشروعیت بخشیدن به وضع موجود بکار رود.
ولی رویدادهای اخیر، قدرت مختل کننده ایمان و توان آن برای تحول اجتماعی را نشان می دهند: جنبش حقوق مدنی سیاه پوست ها در ایالات متحده، جنبش همبستگی لهستان، انقلاب نیکاراگوئه در سال1979 ، جنبش ضد تبعیض نژادی آفریقای جنوبی و رویدادهایی از این قبیل.
ادامه دارد ...
منبع:
Georgina Blanco - 2003. September Sussex, University of Studies, Institute of Development comparative perspectives of Islam and Christianity in Kaduna State, Citizenship and Religion in Nigeria: Mancilla,

گفتنی است، انتشار این مطلب از سوی رسا به منزله تأیید آن نمی باشد./ د 103