سوگ حماسی بانوان

به گزارش خبرنگار سرویس فرهنگی و اجتماعی خبرگزاری رسا، مردی که پدر امت بود، رفته است. ما مانده‌ایم و این یتیمی عجیب. اما در این شب‌های پاسداری، در میانه حضور  و سوگِ حماسی مردم در خیابان، کنش متفاوت بانوان توجهم را جلب کرد. در دل شب‌های سرد، حضور چشمگیرتری داشتند. گریه‌هایشان بلندتر بود، مشت‌های گره‌کرده‌شان مصمم‌تر و فریادهایشان باصلابت‌‌تر. دائم از خودم می‌پرسیدم چرا این همه بی‌قراری؟ چرا این همه حضور؟

شاید راز بی‌تابی‌هایشان این باشد که «دخترها بابائی‌اند». دخترها با پدرانشان پیوندی دیگر دارند. نگاهشان به پدر امت، نه فقط به چشم یک رهبر که به چشم تکیه‌گاه و امید است. حالا که او رفته، جای خالی را عمیق‌تر حس می‌کنند. این بی‌قراری، از جنس دلتنگی دختری است برای پدر. تا انتقام خون پدر را نگیرد، آرام نخواهد شد.

عمار جوکار؛ دانشجوی دکتری فرهنگ و ارتباطات دانشگاه باقرالعلوم(ع)