برای ایران چگونه حرف بزنیم /لحن گفتگوی ملی بر اساس گفتگوی دینی

 

 

اما در مقابل، زمانی که لحن گفت‌وگو بر پایه‌ی احترام متقابل، به رسمیت شناختن جایگاه انسانی مخاطب و با رویکردی ملی و فراگیر بنا نهاده می‌شود، حتی سرسخت‌ترین مخالفان و بدبین‌ترین افراد نیز حاضر می‌شوند سپر دفاعی خود را پایین بیاورند و حداقل فرصت شنیدن را به گوینده بدهند. این گشایش اولیه، حیاتی‌ترین مرحله در فرایند اقناع است. این همان نقطه‌ای است که در این روزهای نظام عزیزمان بشدت به فهم آن نیاز داریم که یقین کنیم منِ دارای هویت مذهبی و انقلابی، در مواجهه با مخاطبی که خود را غیرمذهبی و غیرانقلابی تعریف می‌کند، در مقوله وطن پرستی و ایران دوستی هیچ ارجحیتی ندارم؛همان ایرانی که ظرفیتش را در سرود ایران حاج محمود کریمی و جنگ دوازده روزه دیدیم که توانست یک حس حداکثری اجتماعی را رقم بزند.

 

این رویکرد یک راهبرد کلان و آزمون‌شده در تاریخ بحران های جوامع  است. با نگاهی به تجربه‌های تاریخی انتقال قدرت، مدیریت بحران‌های اجتماعی و فرآیندهای آشتی ملی در بسیاری از کشورهای جهان، مشاهده می‌کنیم که رهبران و جریان‌هایی توانسته‌اند فضای پرتلاطم و قطبی‌شده‌ی جامعه را آرام کرده و به سمت ثبات و همبستگی سوق دهند که به‌جای دمیدن در آتش تفاوت‌ها و برجسته‌سازی خطوط گسست، به‌طور هوشمندانه و صادقانه بر اشتراکات ملی، منافع جمعی و سرنوشت مشترک تأکید کرده‌اند. آن‌ها دریافته بودند که در لحظات بحرانی، جامعه بیش از هر چیز به یک لنگرگاه هویتی فراگیر نیاز دارد تا از تفرقه و فروپاشی جلوگیری کند.

 

این رهبران با تمرکز بر مفاهیمی چون ملت ؛ وطن و  آینده‌ی فرزندان و تمامیت ارضی، یک چتر حمایتی برای تمام گروه‌های فکری و اجتماعی ایجاد کردند و به همه این پیام را دادند که بقا و پیشرفت کل کشتی، به همکاری همه‌ی سرنشینان، فارغ از اختلاف‌نظرهایشان، وابسته است.

 

این استراتژی، انرژی‌های تخریبی حاصل از تقابل را به نیرویی سازنده برای ساختن آینده‌ای مشترک تبدیل می‌کند و نشان می‌دهد که قدرت واقعی نه در ندیدن و حذف متفاوت ها و مخالف ها، که در توانایی اجماع‌سازی بر سر اصول و منافع ملی نهفته است.این را بدانیم که ما مذهبی ها و انقلابی ها همیشه به رعایت غیرانقلابی ها و غیرمذهبی ها اولی تریم و در این روزهای ایران عزیزمان اولی تر.