«بهتر از بهترینها!»؛ اجماع خبرگان و معیار «اصلح» در انتخاب رهبر
به گزارش خبرنگار گروه سیره امامین انقلاب خبرگزاری رسا، یکی از مهمترین ویژگیهای نظام ولایت فقیه، تکیه بر سازوکارهای فقهی و قانونی در تعیین رهبر جامعه اسلامی است. در این چارچوب، مجلس خبرگان رهبری موظف است با بررسی دقیق شرایط، فردی را که واجد معیارهای شرعی و قانونی است، به عنوان رهبر انتخاب کند. طبیعی است که در چنین فرآیندی، شخصیتهای مختلفی مورد ارزیابی قرار میگیرند و در نهایت، معیار «اصلح بودن» ملاک تصمیم نهایی قرار میگیرد.
کتاب «در مسیر پدر» در چهارمین روایت خود با عنوان «بهتر از بهترینها!» به مقطعی حساس از تاریخ جمهوری اسلامی میپردازد؛ روایتی که فضای روزهای پس از شهادت رهبر انقلاب و برگزاری اجلاس مجلس خبرگان را به تصویر میکشد. نویسندگان کتاب با استناد به روایتهای منتشرشده، تلاش میکنند روند انتخاب آیتالله سیدمجتبی حسینی خامنهای را از منظر شاهدان این واقعه بازگو کنند؛ روایتی که بر اجماع خبرگان و معرفی ایشان به عنوان «اصلح» از سوی دیگر شخصیتهای مطرح تأکید دارد.
«بهتر از بهترینها!»
اسفندماه ۱۴۰۴ بود. حدوداً ده روز از آن شنبهی تلخ میگذشت. دوست و دشمن منتظر شنیدن نتیجهی جلسهی مهمی بودند که هنوز برگزار نشده بود. خیلیها میگفتند به خاطر شرایط جنگی و امنیتی کشور، جلسه برگزار نخواهد شد؛ شاید هم برگزار شود، ولی نتیجهاش حالاحالاها در خفا بماند. خلاصه، هر کسی چیزی میگفت؛ تا اینکه بالأخره، انتظارها و گمانهزنیها به پایان رسید.
صدا و سیما خبر داد که جلسهی خبرگان رهبری با حضور بیش از دو سوم اعضا (یعنی بالاتر از حداقل قانونی) برگزار شده و رهبر سوم جمهوری اسلامی ایران انتخاب گشته است.
خبرگان با قطعیت به کسی رأی داده بودند که حتی افراد بزرگی هم که نامشان برای رهبری پیشنهاد شده بود، او را اصلح معرفی کرده بودند: «آیتالله سیدمجتبی خامنهای.»
برگرفته از روایت آیتالله محسن اراکی، عضو هیئت رئیسه مجلس خبرگان رهبری
منبع: مستند حدیث گمنامی، خبرگزاری رسا.
چهارمین روایت کتاب، برخلاف سه بخش نخست که بیشتر بر ویژگیهای مدیریتی و نقشآفرینیهای پشتصحنه تمرکز داشت، به لحظهای میپردازد که آن سرمایه سالها فعالیت، در معرض داوری نهادی قرار گرفت که بر اساس قانون اساسی مسئول انتخاب رهبر است. از نگاه نویسندگان کتاب، اهمیت این روایت در آن است که انتخاب انجامشده نه بر پایه فضای رسانهای، بلکه بر اساس بررسیهای خبرگان و تشخیص آنان از معیارهای رهبری صورت گرفته است.
در این روایت، تعبیر «بهتر از بهترینها» صرفاً یک عبارت ادبی نیست؛ بلکه اشارهای به نقلی است که بر اساس آن، حتی برخی شخصیتهایی که خود در شمار گزینههای مطرح بودند، فرد دیگری را برای این مسئولیت شایستهتر معرفی کردند. نویسندگان کتاب این موضوع را نشانهای از غلبه معیارهای فقهی و انقلابی بر ملاحظات شخصی و جایگاهی در فرآیند انتخاب رهبر میدانند.
از سوی دیگر، اشاره به فضای انتظار، گمانهزنیها و نگرانیهای روزهای پس از شهادت رهبر انقلاب، نشان میدهد که این انتخاب در یکی از حساسترین مقاطع تاریخ جمهوری اسلامی انجام شده است؛ مقطعی که ثبات، انسجام و استمرار رهبری برای کشور اهمیتی مضاعف داشت.
کتاب «در مسیر پدر» با قرار دادن این روایت در پایان فصل «مدیریت»، میکوشد میان ویژگیهایی که در سه بخش نخست برشمرده شد و نتیجه نهایی آنها، یعنی اعتماد مجلس خبرگان به آیتالله سیدمجتبی حسینی خامنهای، پیوند برقرار کند؛ پیوندی که از نگاه نویسندگان کتاب، محصول سالها حضور در عرصههای علمی، مدیریتی و انقلابی و شناخت عمیق خبرگان از سوابق و تواناییهای ایشان است.